Home > Restaurants > Vorstelijk eten bij restaurant ‘Hoogheid’

Vorstelijk eten bij restaurant ‘Hoogheid’

29 september 2007

Wanneer er iets te vieren valt gaan mijn ouders altijd uit eten. Trouwens: ook als het geen feest is, wordt er vaak een aanleiding gezocht. Dat doen ze al hun hele gehuwde leven en eergisteren moest worden gevierd dat ze vijftig jaar ‘verkering’ hebben. Of ik even ergens wilde reserveren. Nu is mijn kennis van de Veluwse horeca betrekkelijk beperkt, al ben ik in de loop der jaren geregeld met hen ‘op restaurant’ geweest in deze streek.

Maar goed: zullen we iets nieuws proberen? ‘La Palette’ was immers verkocht en vervolgens uitgebrand, en bij ‘Auberge Navet’ komen we al zo vaak. Gebeld naar ‘Sizzles’: „Nee meneer, we zitten alle dagen vol”. ‘De Leest’ dan, in Voorst. Een ingeblikte stem zegt „U wordt doorverbonden met één van onze medewerkers”. Dan minutenlang afwisselend een suf melodietje en tot gèk wordens toe die stem! Wat is dit? We hoeven geen helpdesk… we willen alleen maar reserveren!
‘Lido’ dan maar? Nah, gisteren al vis gegeten… Nu even niet.

Weet je wat? Restaurant ‘Hoogheid‘ in Hoog-Soeren. Sinds de opening in november 2006 al een aantal malen door ons bezocht, en telkens tot volle tevredenheid. Receptionist Harry verontschuldigt zich bij voorbaat dat de ‘zomerkaart’ nog steeds van kracht is maar dat kan ons eigenlijk niet deren.

De ontvangst is – zoals ook voorgaande keren – allerhartelijkst. Handen worden geschud en eigenaar-gastheer Derk vervoegt zich algauw aan ons tafeltje. Er moet even worden gezocht, wanneer ik als aperitief een droge Franse vermout bestel. Die blijft uiteindelijk onvindbaar, waarna ik een ruimbemeten Dry Martini Cocktail krijg: stirred, not shaken!

De geserveerde luxebroodjes zijn donkervolkoren en nèt uit de oven, waardoor de begeleidende Bretonse zoute boter er zo fijn op smelt. Om de feestelijke gelegenheid wat luister te geven, brengt Sandra – bij wijze van amuse – bovendien wat coquilles met paddestoelen uit de keuken.

Mijn moeder begint de maaltijd met een van haar favorieten: pompoensoep. Deze is diepgeel van kleur en – naar haar zeggen – lekker pittig. Vader en ik vragen om antipasti: wat kaasgegratineerde crostini’s met tapenade, pesto en daarbij prima plakjes mediterrane ham. De schotel is verder voorzien van verscheidene soorten bladsla en ruim bestrooid met zwarte pit-olijven. Derk komt waarschuwen dat dit slechts een voorgerecht is… en niet onterecht: een half maal zal ‘ie bedoelen!

De hoofdgerechten volgen: voor pa een paar sliptongetjes; ma houdt het bij een tweede voorgerecht, namelijk Carpaccio “Guiseppe Cipriani”, en ik krijg een bijzonder smakelijk gekruid en gesmoord krielkippetje. Tip voor de bediening: zet ook eens een vingerkommetje met wat citroenwater op tafel…

Met de wijn ging het aanvankelijk mis, maar uiteindelijk toch weer niet. We wilden per glas bestellen, omdat hele flessen wat veel van het goede was: wit bij de vis, rood voor de rest. De bestelling van een glaasje Elzasser ging nog goed, maar mams en ik voelden wel wat voor een rode Franse wijn van de Syrah-druif. Dat werd door Sandra verstaan als ‘Shiraz’, zodat we even later aan een Australiër zaten te sabbelen (hele fles). Nou ja, die smaakte ook prima, dus een kniesoor die daarop let.

Zèlf ben ik niet zo van de toespijs, maar de beide tortelduifjes lustten nog wel wat. ‘Staat níet op de kaart’, echter… ze kregen het tòch: een proeverij van nagerechtjes. Ik sloot de maaltijd af met een uitstekende espresso. Jammer dat er geen grappa naast stond, maar die leemte werd snel opgevuld met een prima Eau-de-vie, gestookt van peren.

Na nòg een espresso namen we afscheid en reden – helemaal klaarwakker – weer huiswaarts. Een goed bestede avond: restaurant ‘Hoogheid’ is een duidelijke aanrader!


Vijftig jaar verkering!

Categorieën:Restaurants