Home > Verhalen > Herfst-dip

Herfst-dip

9 november 2007

Na de borjst van vijf dagen geleden was voor mij de maat even vol: De Patiënt zat het  zorgvuldig bereide lekkers met zichtbare tegenzin weg te werken: “lange tanden” noemden we dat vroeger. Op die manier is er geen lol aan, natuurlijk.

De dagen nadien heb ik de maaltijden eenvoudig (lees: Hollands) gehouden maar in de situatie kwam geen verbetering: avond-aan-avond implicite beledigingen aan het adres van de kok, door het demonstratief hanteren van zoutpot, maggifles en andere smaakdoders.
Nooit eens een complimentje, laat stáán een bedankje.

Op zeker ogenblik heb ik het bijltje er tenslotte bij neergegooid. Mijn Wijze Oude Moeder had – om escalatie te voorkomen – al voorgesteld een maaltje af te halen bij de Indische warung enkele straten verderop.

Zo gezegd zo gedaan. De Patiënt had nog geen twee happen genomen, of hij kraaide al een iets te nadrukkelijk uitgesproken „Hééérlijk… Verrúkkelijk!”. Dat deed bij mij de deur dicht, toen ging het licht uit.

Vandaar dus de tijdelijke ontstentenis van blogbijdragen: het is weinig zinvol om hier dagelijks gewag te maken van eenvoudige opwarmprocessen (gekookt aardappeltje, dito sliertje groente, gebraden lapje vlees).

Ik heb me intussen echter niet verveeld: de ouderlijke tuin diende winterklaar te worden gemaakt en terras, paden en oprit vrijgemaakt van mos. De voorbije dagen waren hogedrukspuit, bezem en bladhark mijn beste companen.

Inmiddels is mijn Boze Oude Vader de mantel uitgeveegd door zijn Betere Helft, en lijkt de kalmte weergekeerd. Vanavond treed ik dus weer aan achter oven en fornuis. Over het voorgenomen gerecht morgen meer.

Categorieën:Verhalen