Home > Columns, Verhalen > De ‘Gewoonste’

De ‘Gewoonste’

22 januari 2008

Is er iemand in Nederland die ook nog maar één tittel of jota snapt van het assortimentsbeleid van ’s lands allergrootste grootgrutter: De Gewoonste? Ik kan er zo langzamerhand geen touw meer aan vastknopen.

Het overkomt me tegenwoordig vrijwel wekelijks dat ik misgrijp bij het inslaan van voorraad voor koel- en provisiekast.

Als het nu heel buitenissige produkten betrof zou ik dat nog kunnen begrijpen en billijken: je kunt het immers niet iedereen naar de zin maken (en mij al helemáál niet!).

Maar welke oelewapper haalt het nu in z’n bolle harses om arachide-olie uit het aanbod te schrappen? Met andere woorden: is AH van mening dat je een keuken kunt bestieren zònder arachide-olie?

Indien je daar dan vervolgens de filiaalchef op aanspreekt, krijg je steevast als antwoord dat men als bedrijfsleiding geen enkele invloed heeft op zijn/haar eigen gamma.

Maar wie of wat bepáált dat beleid dan? Wordt er op het Zaanse hoofdkantoor periodiek een blik academisch misvormden opengetrokken (theoretische betweters) of zijn we als trouwe AH-klanten inmiddels helemáál overgeleverd aan de digitale willekeur van computers?

En met welke criteria zouden die computers dan worden gevoed? Omloopsnelheid?

Stel: men neme artikel X in potjes van 150 gram, 20 stuks in een omdoos. Die zouden in – pakweg – een week verkocht moeten zijn om het product in de warenvoorraad te handhaven.

En stel: aan het eind van die periode zijn er 19 stuks verkocht; resteert aldus één potje. De computer bepaalt dan dat de omloopsnelheid te laag is, en beslist dat X niet meer zal worden geleverd.

Terwijl ik van mening ben dat 95% van de potjes – die daadwerkelijk zijn verkocht – aantonen dat er bij de clientèle wel degelijk een zekere behoefte bestaat!

Het opperhoofd van een AH-vestiging in Apeldoorn kon mij enkele dagen geleden alvast melden dat ik me kan opmaken voor een schokkende ervaring: over een week of drie gaat de hele sortering weer op de schop.

Met name zal – althans in dit filiaal – worden ingekrompen op internationale ingrediënten (‘wereldkeuken’). Ik houd m’n hart vast: straks is de keuze beperkt tot nog maar één artikel, de lokaal alom populaire balkenbrei.

Diezelfde filiaalchef vertelde me dat het beleid van AH er meer-en-meer op gericht zal zijn om díe producten aan te bieden die ter plaatse het gretigst aftrek vinden (aanbod aanpassen aan behoefte).

Noem me eigenwijs, maar ìk ben van mening dat commercieel inzicht nu juist met zich meebrengt dat je behoefte kwéékt: dat je de klandizie geregeld laat kennismaken met nieuwe kwaliteitsartikelen, en die vervolgens ook in het productenscala handhaaft!

Kortom: ik mag een boon zijn als ik er nog iets van begrijp.

Categorieën:Columns, Verhalen Tags:
  1. Winny
    30 januari 2008 om 15.26

    Ben je helemaal verbannen uit de keuken door je moeder?

  2. Robert Jan
    1 februari 2008 om 22.34

    Nee Winny, je moet het anders zien: ik heb mijn Wijze Oude Moeder gevraagd om terug te keren naar haar keuken, zodat mijn Boze Oude Vader niet eerdaags het loodje legt door ondervoeding. Mijn gerechten werden door hem immers niet op prijs gesteld, weet je nog?

    Sinds mijn moeder weer ‘normaal’ kookt (aardappeltjes, groeten, stukje vlees) is hij vier kilo aangekomen, van de tien die hij tijdens mijn regime was kwijtgeraakt. Alleen gaat het nú weer mis met de bloedsuikerspiegel. Dat zul je altijd zien: zo is er telkens wàt.

    Vandaag is hij voor contrôle bij de huisarts geweest. Ook die heeft weer – net als eerder de diëtiste – commentaar geleverd op het tijdstip waarop de warme maaltijd wordt genuttigd. Dat moet voortaan dus tussen zes en half zeven!

    (Benieuwd trouwens, of er in allerlei buitenlanden ook suikerpatiënten voorkomen. Ik moet de eerste Italiaan nog tegenkomen die rond dat tijdstip aan tafel gaat…)

    Maar enfin, ik zal verder niet dwarsliggen en me trachten aan te passen aan dit medisch dictaat.

    Dat betekent wèl dat de borrel (mini-maaltijd) er voortaan bij inschiet, en dat ik de inkopen niet langer in de namiddag of vooravond kan doen.

    Nouja, over dit onderwerp zou ik nog uren kunnen uitweiden, maar dat doe ik dan wel een keer ‘redactioneel’, hahaha…!

    Overigens sta ik – ondanks alles – tòch nog wel eens achter de kachel. Binnenkort lees je hier m’n recepturen voor Italiaanse stooflapjes en Aziatische ‘Bang-Bang’ kip met chinese kool.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.