Home > Media, Verhalen > AllerHande varkenshaas

AllerHande varkenshaas

25 juni 2008

Gistermiddag had ik een ploegje mensen van MediaPartners over de vloer, dat in opdracht van Albert Heijn een bijdrage voor het club-blad van die firma maakte: de AllerHande.

Hoe het zo is gekomen weet ik ook niet precies, maar twee maanden geleden belde een vriendelijke redactrice me plotsklaps op met het verzoek tot het verlenen van mijn medewerking aan een publicatie in dat blad. Nu heb ik een zwak voor vriendelijke redactrices, en dus stemde ik daarin toe. Wat voor ’n circus dat teweeg zou brengen wist ik toen nog niet…

Men wilde een recept uit mijn ‘kookschrift’ op de website van AH selecteren, een faciliteit die ik tot-dan-toe slechts als kladblok voor snelle kattebelletjes had gebruikt. Ik wees de Vriendelijke Redactrice op dit web-log, waaruit ze wat mij betreft ook naar hartelust kon putten.

Dat bleek accoord, al werd de voorwaarde gesteld dat ik de hier beschreven recepten en bereidingswijzen dan ook zou kopiëren naar het AH-kookschrift. Aldus geschiedde, en de Vriendelijke Redactrice koos – na enig wikken en wegen – de ‘Varkenshaas voor bootwerkers‘.

Zij arriveerde in gezelschap van een Charmante Fotografe, een Schuchtere Belichtings-assistente en een Vrolijke Visagist.

Toen het stel binnen was, raakte ik algauw de regie over de keuken kwijt: meubilair werd verplaatst, kastjes geopend – op zoek naar geschikt vaatwerk – en uiteindelijk werd er óók nog gekookt… alleen niet door mij!

Dat laatste vond ik wel een beetje teleurstellend, maar de varkenshaas moest in eerste aanleg fotogeniek worden en niet persé goed van smaak*. (Alles voor de show, nietwaar?)

De Charmante Fotografe heeft nog even (al grappend) geopperd om mijn haar door de Vrolijke Visagist in de krullers te laten zetten, maar dat bleek bij nader inzien een loos ‘dreigement’. Wèl werd ik nog enkele malen de trap op-en-af gestuurd om een ander t-shirt aan te trekken, maar uiteindelijk kon het ermee door. Er moest nog even een poedertje over het gelaat worden gestreken, waar het gelukkig bij bleef. (Alles voor de show, nietwaar?)

Ondertusssen had de Vriendelijke Redactrice een bordje opgemaakt, dat ik mocht vasthouden voor de camera. “Wel trots kijken, hoor!”, luidde de instructie van de Charmante Fotografe. Tsja, als ik het nu zèlf had bereid dan was dat niet zo moeilijk geweest. Maar veinzen voor de lens ging me bepaald niet gemakkelijk af.

Gelukkig was de Charmante Fotografe ook een geduldige vakvrouw, hetgeen waarschijnlijk mijn redding is geweest. Ik zal het pas zeker weten bij het verschijnen van AllerHande editie 12. (Inmiddels heb ik trouwens ook een zwak ontwikkeld voor Charmante Fotografes, maar dit geheel terzijde).

Toen er honderd keer was afgedrukt moest opnieuw een varkenshaasje sneuvelen in de pan, omdat het eerste exemplaar niet het gewenste beeldresultaat had opgeleverd. Na nog wat geknoei met de begeleidende saus kreeg ik een tweede bordje in handen geduwd en mocht ik voor de volgende honderd opnamen ‘stil staan en mooi zijn’. Dit laatste is zuiver scherts, zo u zult begrijpen…

Tenslotte werd nog een derde bordje geschikt en geherschikt voor de zogeheten ‘stills’: close-up opnamen die het gerecht in zijn volle glorie tonen zonder dat de lezer daarbij wordt afgeleid door mijn tronie. Voor die exercitie hoefde ik dus niet meer in actie te komen.

Enfin, het was een enerverende middag en nadat alles was opgeruimd en iedereen zijns (m/v) weegs was gereisd had ik eigenlijk geen energie meer om te koken. Een ritje naar de nabij gevestigde Chinees bracht uitkomst.

Vandaag was er nog voldoende bami en witte rijst over om een maaltje van te maken, en de overgeschoten mootjes gebraden varkenshaas kwamen daarbij mooi van pas.

Om ze enigszins ‘Chinees’ te laten smaken heb ik ze opgewarmd in twee eetlepels zwartebonen-pasta (Amoy roerbaksaus) waarin ik een teentje knoflook uit de knijper had laten meefruiten. Theelepeltje sesamolie erbij en vervolgens afblussen met een scheut droge sherry.
Het idee hiervoor kwam uit dit recept van het Ministerie.

*) Ik wil uiteraard niet beweren dat ‘mijn’ varkenshaas lekkerder zou zijn geworden dan die van de Vriendelijke Redactrice: integendeel!

Categorieën:Media, Verhalen Tags:
  1. Anzj
    6 juli 2008 om 12.24

    Há, je bent terug. Leuk! En meteen ook maar met interessant nieuws! Ik ga zeker uitkijken naar die Allerhande, want ik ben altijd benieuwd wie de ‘anonieme anderen’ zijn.

  2. Winny
    22 juli 2008 om 19.42

    Ohhh, wat leuk, je wordt beroemd en dan zien we meteen wie er achter Bikken en buizen zit,haha.

  3. Robert Jan
    22 juli 2008 om 20.08

    @ Winny,

    De plaatselijke grootgrutter (jAH díe) heeft al aangeboden om eerdaags een signeertafeltje bij de ingang te plaatsen, hahaha!

    Evengoed: als je hardnekkig door-Googelt (?) weet je al voordien wie er achter dit blog schuilgaat… grinnik!

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.