Vergeten groenten

3 oktober 2008

Ze zijn de voorbije weken weer volop in het nieuws, dankzij de publiciteit die een Nederlandse supermarktketen heeft gezocht teneinde zijn klantenkring uit te kunnen breiden.

Of dat laatste gaat lukken, waag ik te betwijfelen. Wie weet er immers nog hoe je schorseneren moet schoonmaken? Laat staan hoe je ze moet bereiden!

Postelein…. Wie kent het nog? Die ietwat snotterige variant van de vertrouwde spinazie. Van alle groenten bevat postelein de meeste omega-3 vetzuren, waarover de laatste jaren zoveel positiefs is geschreven.

De snotterigheid wordt overigens veroorzaakt door het stofje mucilago: een plantaardige substantie die pectine en pectinezuren bevat en onder invloed van water zwelt, maar dit terzijde.

Zelfs groenten die je vandaag-de-dag nog kunt verkrijgen zijn in zekere zin al ‘vergeten’. Als voorbeeld noem ik spruitjes: die smaakten vroeger lekker bitter, waardoor ze goed pasten bij een stukje wildgebraad.

Inmiddels hebben de voedseltechnologen van ‘Wageningen’ kans gezien om een zoete mutatie uit de Gelderse aarde te stampen. Mijn groenteboer duidde ze smalend als ‘kinderspruitjes’ aan.

En daar hebben we mijns inziens meteen de kern van het probleem te pakken: sinds het vaderlandse jong-grut door hun ouders wordt behandeld als vorstelijk nageslacht, hoeft geen kind meer tegen z’n zin – desnoods met een wasknijper op de neus – die ouderwetse groenten op te peuzelen.

Toegegeven: als blaag van drie turven hoog vond ook ìk spruitjes en postelein niet ècht lekker, maar dat dat gold destijds voor de meeste groenten. Ik was ook geen liefhebber van andijvie, rode bieten, witlof, rabarber en sla (om er maar eens een paar te noemen).

Achteraf ben ik echter blij dat mijn ouders hardnekkig (soms hardvochtig en tegen de verdrukking in) hebben volgehouden om me met al die smaken kennis te laten maken. Smaak behoeft nu eenmaal ontwikkeling. En als gevolg daarvan mis ik ze tegenwoordig dus, die vergeten groenten…

Nieuwsgierig ben ik overigens wèl. Ik zal dan ook de eerste zijn die zich naar de betreffende super spoedt om m’n hart op te halen aan de vergeten groenten. Ben ik alleen nog benieuwd waar de meiknolletjes en pastinaken vandaan gaan komen: Cuba? Kenia? Mongolië?


Naschrift:
eigenlijk had ik vandaag natuurlijk weer een stukje moeten schrijven over de viering/herdenking van Leidens Ontzet (3 oktober 1574) maar daarvoor verwijs ik u graag naar de bijdrage van een jaar geleden. De hutspot was ook dit jaar trouwens weer overheerlijk!

  1. Anzj
    26 oktober 2008 om 22.39

    Die pastinaken zullen wel gewoon uit (mijn) België komen, want vanaf oktober/november worden ze hier door lokale telers uit de grond getrokken. Verrukkelijke, niet te onderschatten groente die het vooral goed doet geroosterd uit de oven (met olijfolie, met ahornsiroop, met peterselie). En meiknolletjes liggen hier ook vaak, maar die zijn ècht niet te eten!

  2. Robert Jan
    27 oktober 2008 om 21.17

    @ Anzj:

    Mijn vraag over de herkomst van deze groenten was enigszins cynisch bedoeld, en wel hierom:

    Hoe vaak het niet gebeurt dat ik in supermarktketens groenten aantref die weliswaar ‘in het seizoen’ zijn, maar even vrolijk uit verre oorden worden aangevoerd… je wilt het niet weten (maar dat doe je waarschijnlijk wel).

    Kortom: ik weiger botweg om bonen uit Kenia te kopen, terwijl ze hier ten lande aan de staken hangen.

    Ik zal dan ook nauwkeurig de verpakkingen van onze opnieuw verworven ‘vergeten groenten’ bestuderen voor aleer ik tot aanschaf over ga.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.