Home > Columns, Verhalen > Baas in eigen buik

Baas in eigen buik

27 januari 2009

Ik nader de leeftijd waarop men je in winkels niet meer met jongeman aanspreekt, maar met meneer. Daar zou ik me tegen kunnen verzetten doch alle tekenen wijzen er op dat dit een bij voorbaat verloren strijd is. Eén van die tekenen is de ontwikkeling van een zogeheten ‘buikje’.

Nu heb ik lang gemeend dat ik zèlf de volledige zeggenschap had over dat buikje. Niets blijkt echter minder waar!
Mijn buikje wordt bestierd vanuit een Brussels gebouw dat hoofdzakelijk wordt bevolkt door krijtgestreepte kostuums en geparelkettingde mantelpakjes.

Niet zo heel lang geleden gebruikte ik mijn middagmaal (tegenwoordig moderno-aanstello ‘lunch’ geheten) nog in zo’n treurig stemmend bedrijfsrestaurant. U kent ze wellicht: rechthoekige zalen waarin formica tafeltjes en plastic stapelstoeltjes zijn geplaats, en waar steevast iets onduidelijks aan de wand hangt dat voor kunst moet doorgaan.

Zo’n zaal dus. De vitrines, bakplaten en frituren zijn in de meeste gevallen uitbesteed aan een ‘cateraar’, zo ook in het onderhavige geval.

Hoe dan ook: bij binnenkomst in deze deerniswekkende ruimte passeerde ik een bord waarop de dagelijks wisselende gerechten waren vermeld. Die woensdag stond er ‘Uitsmijter‘ op het bord.


© De Kooktips
Ik begaf me naar het buffet (‘counter’) en bestelde zo’n bordje. Lekker vertrouwd: twee of drie spiegeleieren die de pan nauwelijks hebben geraakt en waarvan de dooier nog vrijwel rauw is, samen gedrapeerd over enkele plakken gekookte of andere ham, op licht geroosterd brood.

Wat ik kreeg? Een doorgebakken ei op een sneetje witbrood, weliswaar voorzien van een plakje ham maar daar gaat het nu niet om.

Dus ik zeg tegen de dienstdoende geüniformeerde keukenmaîtresse: "Pardon, dit is een gebakken ei". De Poolse blondine was duidelijk in de war gebracht. Ter verduidelijking vulde ik aan dat ik om een uitsmijter had gevraagd.

Even keek ze me aan alsof ze het in Gdansk hoorde donderen, om mij daarna toe te voegen: "Dat is hetzelfde!" Doorgaans laat ik me door domheid (of trots) niet tot discussies verleiden maar dit werd toch àl te gortig.

Kalm en beheerst (niet mijn sterkste karaktereigenschappen) legde ik uit dat de dooier toch op z’n minst half-rauw moest zijn, het hele spiegeleitje bij voorkeur even meegebakken op de hamplak en daarna over de geroosterde boterhammen gevleid.

„Ohw, maar dat mogen wij niet serveren…”

„Van wie niet?”

„Van de warenwet niet.”

„Van de warenwet niet?!”

„Ja, dat is een Europese regel: geen rauwe eierprodukten in de gerechten…”

Kortom: ik ben niet langer baas in eigen buik want een stel Europese pennelikkers heeft het daarbinnen nu voor het zeggen.

Hoe deden die Dolle Mina’s dat ook alweer in de jaren ’60 van de vorige eeuw?

De straat op, onder het luidkeels scanderen van de woorden: „WIJ SPIEGELEI-SEN!”

Categorieën:Columns, Verhalen Tags:
  1. Robin
    28 januari 2009 om 05.12

    Volgens mij kletst ze uit d’r nek hoor. Een dooier hoeft niet te stollen om salmonellavrij te zijn. Ik wil de wet wel eens zien die een spiegelei verbiedt.

    En daarbij, als dat al zo zou zijn, dan nog zouden ze het geen spiegelei mogen noemen. De vraag is alleen of een uitsmijter per definitie met spiegeleieren is.

  2. Robert Jan
    28 januari 2009 om 12.47

    Ik denk dat je gelijk hebt, Robin. Deze cater-tante wilde – op basis van de Hygiënecode Horeca – kennelijk geen enkel risico lopen, en interpreteerde die richtlijn wat àl te eng:

    verse eieren mogen alleen verwerkt worden in spiegeleieren, zachtgekookte eieren en gerechten die worden verhit tot 75°C of hoger. In dit geval moet van de leverancier van de eieren schriftelijke garantie zijn verkregen dat de eieren salmonellavrij zijn en moet voorkomen worden dat het ei bij gebruik aan de buitenkant wordt besmet;

    Het kan natuurlijk zijn dat de benodigde schriftelijke garantie in haar keuken ontbrak…

    Punt blijft wel dat ik er een hekel aan heb indien anderen (wie-dan-ook) voor mij gaan bepalen wat ik al dan niet mag eten. Als ik om een uitsmijter vraag, wil ik ook een uitsmijter krijgen.

    Een gebakken ei is nu eenmaal niet hetzelfde als een spiegelei, en ik blijf van mening dat je een uitsmijter met spiegeleieren hoort te bereiden.

  3. Anzj
    4 februari 2009 om 20.47

    Spiegelei-sen; ik vind ‘m grappig. Zie ik je daar met een bord op straat lopen?

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.