Home > Verhalen > Tafeltje-dek-je

Tafeltje-dek-je

23 maart 2009

Het is nu officieel: Ik kan niet koken!

Mijn Boze Oude Vader heeft het gezegd, en dùs is het zo. Niets meer aan te doen… Wet van Meden en Perzen: “Mene, Tekel, Upharsin”.

In de voorbije week heb ik twee keer (!) bruine bonen met uitgebakken spek en rookworst voor hem bereid, terwijl ik ondertussen voor mijn Wijze Oude Moeder en mijzelf iets eetbaars maakte, zoals bijvoorbeeld rendang.

Van die rendang heeft BOV weliswaar een beetje geproefd, maar het vervolgens terzijde geschoven met de mededeling dat hij geen rijst lust…

Wel heb ik nou ooit! Zijn hele leven heeft hij laffe quasi-Indische rijstkostjes van de Chinees met smaak opgepeuzeld (zelfs koud, als ontbijt!) en plots lust meneer nu geen rijst meer?!

Hetzelfde geldt overigens voor pastagerechten, tenzij het slappe elleboogjes-macaroni van de firma Honig betreft: het liefst met een blikje tomatenpuree maar verder zonder ‘liflafjes, tierelantijnen en malle fratsen’, zoals hij dat noemt.

Gisteren bestond hij het om de krulvermicelli uit mijn tomaten-groentesoep te verwijderen, vooraleer het goedje met lichte weerzin op te slurpen…!

Pa wil namelijk soep uit pakjes van Honig, en niet iets dat door mij is gemaakt: van huis-getrokken bouillon met verse groenten, gepureerde tomaten en zelfgedraaide gehaktballetjes.

Vanavond was het ook weer raak. Nog vóór hij aan tafel schoof was de kritiek alweer niet van de lucht. Het probleem? Ik had een pilav bereid en daarbij – nota bene speciaal voor hem! – aardappeltjes gekookt, zodat hij geen ‘vieze’ rijst behoefde te eten, maar het mocht allemaal niet baten.

Buitenlanders hebben nu eenmaal geen verstand van eten… Indonesiërs, Italianen of willekeurig welk ander uitheems volk. Alleen Hollanders weten wat lekker is, zo luidt zijn vaste overtuiging.

Zoonlief heeft – ondanks het feit dat hij een Hollander is – óók al geen benul! Die beheerst niet eens de techniek van het tot snot koken der groenten… Hij snapt ook niets van Eigenheimers en het allerergste: hij gebruikt vaak kruiden en specerijen als smaakmakers, in plaats van zout!

U begrijpt het al: de zoutpot neemt een prominente plaats in op de diner-tafel van mijn vader. Al het andere is overbodig, en valt onder de noemer ‘troep met vieze dingen‘.

Maar zoals Van Kooten & De Bie al zeiden: “aan mijn pik komt ook een eind”! (Excusez le môt)

En dus heb ik vanavond bezworen dat de kostjes voor mijn Boze Oude Vader voortaan dan maar afkomstig moeten zijn uit de gaarkeukens van ‘Tafeltje-dek-je’, en dat ik nog slechts kook voor mijn Wijze Oude Moeder en mijzelf.

Morgen ga ik aldus op zoek naar een koekebakker, pannelikker of andersoortige instellingskok die het voor elkaar weet te krijgen om mijn vader te plezieren met een dagelijks aan huis bezorgd diepvriesmaalje, geserveerd uit een aluminium bakje, dat ik – oh zegen – alleen maar in de oven hoef te schuiven.

Eens zien hoe dàt bevalt!

PS: mijn Wijze Oude Moeder heeft – zoals gewoonlijk – weer gesmuld van de pilav!

Categorieën:Verhalen
  1. pauline
    27 maart 2009 om 16.07

    *smile*
    en ik ben ook benieuwd hoe het hem gaat smaken.
    na een week smeekt hij vast weer of hij alsjebliehieft weer met jullie mee mag eten.
    groetjes aan allemaal.
    pauline

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.