Home > Columns, Media > Toneel op RTL5

Toneel op RTL5

17 april 2009

Heeft u op werkdagen tussen 19.00 uur en 19.30 uur wel eens op RTL5 naar ‘Wie is de chef?’ gekeken?

En…? Wees eens eerlijk: wat vindt u daar nou van, qua ‘kookprogramma’?

Voor de incidentele kijker zijn die uitzendingen – bij wijze van verstrooiïng – wellicht nog wel bekijkenswaard, maar als geregeld toeschouwer krijg ik zo langzamerhand echt braakneigingen bij het zien van zoveel onbenulligheid…

Gisteravond heb ik dan ook een ferm besluit genomen: ik kijk niet langer naar die flauwekul!

Van meet af aan had ik al m’n twijfels over het gekozen format: het was immers leuker geweest indien ook de kijker in het ongewisse werd gelaten omtrent de identiteit van de ware chef? Maar met dat gebrek aan programma-technisch inzicht viel nog wel te leven.

Vervelender wordt het al wanneer elke avond dezelfde standaard-zinnetjes door de kandidaten worden gebezigd (vermoedelijk ingefluisterd door de regie) zoals bij het tonen van des deelnemers keukens:

“Dit is mijn domein, en hier gaat het allemaal gebeuren.”

Brrr, getverderrie & driewerf jakkie-bah…!

Een eveneens terugkerende ergernis is het zogenaamde ‘kruiden’ (sic!) van voedsel met zout en peper…
Beiden zijn geen kruid: zout is een mineraal en peper een specerij!

En dan dat ostentatieve geklink met die glazen… Nouja, laat ik niet beginnen over etiquette en goede omgangsvormen, want dan wordt het een litanie die geen einde kent…

Nóg erger is het programma-onderdeel waarbij de benodigde ingrediënten worden ingekocht bij de plaatselijke middenstand: wáár de kandidaten ook woonachtig zijn, in elke winkel die ze binnenlopen worden ze onverwijld als eerste geholpen.

In een afgelegen gat als Gasselternijveenschemond zou ik me dat eventueel nog kunnen voorstellen, maar ook de ‘chefs’ die hun boodschappen doen in steden als Amsterdam of Utrecht, zijn steevast als eerste aan de beurt.

Dat heb ìk nou nooit!! Zèlfs in de buurtschap-winkels waar ik mijn levensmiddelen betrek, zijn er altijd wel 4 of 5 wachtenden vóór mij…

Ook de vrijwel wekelijks terugkerende menu-keuzen wekken – althans bij mij – wrevel: “Nee, niet wéér coquilles!”

En tenslotte die schier eindeloze ophemeling van een wanprodukt als de oude rasp-kaas van de hoofdsponsor uit een Noord-Hollandse polder: het is om helemaal krankjorum van te worden! Dat volwassen mensen als de kandidaten daar uit eigen vrije wil (?) hun medewerking aan verlenen… onbegrijpelijk!

Bij het kijken naar commercieel gesponsorde programma’s weet men natuurlijk al vooraf dat men in het ootje wordt genomen, maar zó zout als bij ‘Wie is de chef?’ heb ik het nog niet eerder gegeten. Misschien kijk ik daarvoor te weinig naar de Luxemburgse piraten…

Ben ik nou de enige die zich groen-en-geel ergert aan dit soort onbenullige toneelstukjes, of hoe zit dat?

Categorieën:Columns, Media Tags:
  1. Eetschrijver
    19 april 2009 om 17.51

    “het zogenaamde ‘kruiden’ (sic!) van voedsel met zout en peper”

    Dat krijg je met die formats die vanuit Engeland worden ingekocht. De Britten hebben het in dit geval over “seasoning” en een vertaler duikt dan niet in een kookboek, maar in een woordenboek. Die gang van zaken baart vele draken.

  2. MariekeB
    20 april 2009 om 12.40

    En de termen “goed op smaak” en “mooie producten” kan ik ook ècht niet meer horen.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.