Home > Columns, Gewassen, have & producten > Lipjes, lusjes & labeltjes

Lipjes, lusjes & labeltjes

10 augustus 2009

…drie dingen waaraan ik me groen en geel erger, en bepaald niet van gisteren op vandaag: deze irritaties duren nu al een half mensenleven lang.

Vroeger koesterde ik nog de illusie dat ‘de vooruitgang’ op den duur wel oplossingen zou bieden maar er gloort vooralsnog geen licht aan het einde van deze tunnel des ongenoegens.

Waar ik het over heb? Om te beginnen over lipjes aan dicht-gesealde verpakkingen. U kent dat wel: het dekseltje laat al los op het ogenblik dat je een kunststof kuipje (margarine, aardappelsalade, etc.) in je winkelmandje werpt maar – oh redding – er gaat nog een vastgeplakt cellofaantje onder schuil.

Thuisgekomen probeer je die extra beveiliging met een ruk aan het lipje van het kuipje te scheiden, waarbij je altijd (maar dan ook ècht àltijd!) het lipje in je handen houdt en je zo’n bakje nog nèt niet vals hoort lachen: “zie me maar eens te openen… sukkel!”

Met een puntig zak- of keukenmes sneeft het velletje natuurlijk alsnog, en moet het kuipje zijn inhoud evengoed prijsgeven, maar waarom zitten die onnutte lipjes er dan in ’s hemelsnaam aan?! Is het werkelijk onmogelijk om stevig sluitende dekseltjes op die doosjes te duwen en ons – de consumenten – verschoond te houden van tegenwerkend folie?

Dan de lusjes: ik duid op de stukjes textiel die bedoeld zijn om keukendoeken op eenvoudige wijze mee aan een haakje te hangen. Dat is nog helemáál niet zo simpel als het lijkt!

Je pakt zo’n doek bij een punt, maar daar blijkt zich geen lusje te bevinden. In welke richting je de lap vervolgens ook draait: het lusje bevindt zich volgens de Wet van Murphy immer aan het laatste hoekje dat je vastpakt!

Zouden keukendoeken soms onbetaalbaar worden als er op èlke hoek een lusje werd ingenaaid? Moet je eerst raketgeleerde zijn om zoiets te kunnen verzinnen?
(Laat ik voor de zekerheid het patent hier alvast claimen…)

Kom ik tenslotte bij de labeltjes. Die hebben niets te maken met activiteiten in de keuken, of het moest het welbevinden van de kok betreffen. Ik doel op de etiketjes met beeldmerken en wasvoorschriften die achterin de band van onderbroeken worden genaaid.

Waarom uitgerekend op de plek waar de onderrug het meest gevoelig is? Het gekriebel van die lapjes stof kan een mens tot waanzin drijven. Waarom worden die labeltjes niet gewoon in de zijnaad van zo’n broekje aangebracht? Daar zitten – althans bij mij – beduidend minder jeukreceptoren.

Zou er wellicht een georganiseerde samenzwering bestaan van een verborgen industrieel kartel, waarbij de deelnemende bedrijven elkaar met verholen grijnzen Triple-L ratings toekennen…?


Naschrift 13 augustus 2009:

Zie Aan tafel met Tanja voor een vervolg op (en de gedeeltelijke oplossing van) de lusjeskwestie.

  1. 10 augustus 2009 om 16.37

    Geweldig leuk onderwerp en op de labeltjes na heel herkenbaar.

  2. Robert Jan
    10 augustus 2009 om 16.59

    @Christel: met tanga-slips heb je daar wellicht geen last van…?! 😉

    Ik ben meer van de degelijke HEMA boxer-shorts (maar willen de lezers dit eigenlijk allemaal wel weten…?) 😀

  3. Christel
    10 augustus 2009 om 17.04

    Ja, daar heb je het al! De labeltjes van dat goedkope spul zijn natuurlijk niet zo zacht. 😉

  4. Robert Jan
    10 augustus 2009 om 17.12

    Tsja, het moet – ook hier – uit de lengte of uit de breedte.

    Ik geef het goeie geld liever uit aan eten en drinken dan aan hippe designer onderbroeken met zacht-zijden wasmerkjes…

  5. Hans
    10 augustus 2009 om 22.02

    Het lusje zit aan de VIJFDE punt van de handdoek!
    Hans

  6. Robert Jan
    10 augustus 2009 om 22.20

    @Hans: de doktoren van het gesticht hebben je iets wijsgemaakt. De handdoeken zijn daar ROND…! 😉

  7. Christel
    10 augustus 2009 om 22.28

    Oh jee…. laat ik twee ronde handdoeken hebben…

  8. Yvon
    11 augustus 2009 om 18.12

    Haha, een georganiseerde samenzwering. Maar inderdaad, de meeste verpakkingen zijn bloody frustrerend. Zit er zo’n lipje aan een fetaverpakking, nah ik krijg het toch echt niet open zonder schaar of mes.

  9. Ewout Schalkwijk
    13 augustus 2009 om 22.14

    Koop tegenwoordig een schaar en het zit in een soort gepantserd plastic verpakt. Het is eigenlijk alleen open te krijgen met een sch… 😦

    Zeer herkenbaar stukje RJ.

  10. Tanja (een andere)
    2 oktober 2009 om 21.33

    Ah, maar de Hema verkoopt steeds meer ondergoed (mogelijk inmiddels ook je geliefde boxers) met de tekst van de label *geprint* op de stof.

    Echt geweldig, toen ik het zag heb ik meteen een hele nieuwe voorraad ondergoed gekocht 😀

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.