Home > Columns > Bemoeizucht

Bemoeizucht

25 augustus 2009

Al vaker heb ik op dit blog geageerd tegen Nederlanders in het algemeen en hun merkwaardige gewoonten in het bijzonder. De ergernis over het volk waarvan ik zèlf deel uitmaak kent echter nog steeds geen grens.

Nu is er weer een akkefietje over een jolige meid van dertien lentes jong, die in haar uppie met een zeilboot de wereld rond wil.

Mijn eerste ingeving was: dapper… dat moet ze doen!

Maar toen ging ik naar de radio luisteren en het was weer het oude liedje. Meningen zijn hier net als poepgaatjes: iedereen heeft er een.

Er kwam geen einde aan de opsomming van redenen waarom het Laura (nota bene) verboden zou moeten worden om haar meisjesdroom na te jagen.

En het enige bezwaar wat ik kon bedenken was: eet ze onderweg wel lekker en gezond?

Mijn eigen zeezeiltripjes indachtig kwam ik niet veel verder dan wat blikvoer (wikkels op voorhand verwijderd: met watervaste stift de inhoud op het metaal geschreven) en soms iets vers, als er tenminste een haven werd aangelopen.

Geen moment heb ik me bekommerd om Laura’s educatie. Vermoedelijk leert ze tijdens haar reis meer dan de indolente puberblagen die – hier achtergebleven – in hun schoolboeken blijven bladeren, als ze tenminste niet ergens in een keet zitten te zuipen, blowen, snuiven of slikken.

Ook over de risico’s maak ik me nauwelijks zorgen: het kind kan – naar verluidt – zeilen als de beste en afgezien van een opstekende orkaan (tijd om te reven en op drijfanker de storm uit te zingen) zijn er op de wereldzeeën betrekkelijk weinig obstakels.

Maar nu is er dus een overijverige ambtenaar van de Raad voor de Kinderbescherming naar de rechter gestapt om precies díe eigenschap te bevestigen die ik al heel lang aan ons volk toedicht: bemoeizucht!

Inmiddels heeft Laura aangekondigd zich desnoods in Nieuw-Zeeland te willen vestigen om haar wens in vervulling te doen gaan. “Way to go, girl!”

Mijn advies aan haar zou luiden: lever dan ook meteen je Nederlandse paspoort in, want je zult zien… indien je onderneming slaagt (wat ik vurig hoop) gaan de vaderlanders die nú dwars liggen met jouw succes aan de haal en daar goede sier mee maken.

Ik zie de chocoladeletters van de ‘gezond-verstand-krant’ over twee jaar al voor me: “15-jarige Nederlandse zeilt solo rond wereld”. Gun ze dat plezier niet!

Laura, ik wens je heel veel succes maar beloof me één ding… zorg onderweg goed voor jezelf en hou je kombuis kuis!

Categorieën:Columns Tags:
  1. Tanja
    26 augustus 2009 om 18.25

    Mmm, als ik mama zou zijn van een 13-jarige meiske dat zonodig een record moet verbreken -want daar gaat het allemaal om, om domme suffe en nietszeggende pokkeweetjes in het Guiness Book of World Records of hoe dat dan ook heet waar geen hond wijzer van wordt-, zou dat kind op d’r kop kunnen gaan staan, hoog of laag springen maar ik zou haar niet laten gaan! Ik zou gvd doodsangsten uitstaan als dochterlief twee jaar lang in uppie op zee zit. Egoistisch? Betuttelend? Ik begrijp geen bal van die ouders. En als ze nou subiet NEE hadden gezegd, was het ook geen voorpaginanieuws geworden.

  2. Robert Jan
    27 augustus 2009 om 15.03

    @Tanja: schrijf mijn afwijkende mening maar toe aan de kennelijk aangeboren neiging om niet met de wolven mee te huilen maar integendeel krachtig tegen de stroom op te zwemmen.

    Ik verwachtte op voorhand al dat ik met mij stukje niet zou aansluiten bij de communis opinio en dat was ook precies de bedoeling… 😉

    Ik weet niet of jij Trouw leest maar het lijkt wel of ene Jelis van Leeuwen de inspiratie voor een ingezonden stuk (27 augustus 2009, pag. 25) rechtstreeks uit jouw bijdrage aan dit blog heeft geput… of is dat soms een kennis van je?

  3. Tanja
    28 augustus 2009 om 09.23

    Nee, ik ken Jelis niet en ik lees Trouw zelden! Het gaat me niet om alle instanties die zich met ‘de zaak’ bezighouden. Het gaat me maar om een ding: als ik ouder was zou ik het niet kunnen en willen om dochter van 13 te laten gaan. Dat is het enige. Maar, het houdt de gemoederen bezig. Gisteren kwam dit onderwerp ook weer op tafel. Een soort van vertraagde ‘komkommertijdnieuwtje’!

  4. Chris
    28 augustus 2009 om 18.37

    Ik ben het met Tanja eens (en ik heb een dochter van 13): als zou ze het zo graag willen, dan zou ik haar echt niet laten gaan. Ik sta hier al doodsangsten uit als ze in het schemerdonker op de fiets zit, laat staan midden op de grote oceaan!

  5. Robert Jan
    28 augustus 2009 om 18.52

    @Chris(kras): weleens op zee gezeild? Ik kan je uit eigen ervaring laten weten dat het daar stukken veiliger is dan in het Nederlandse schemerdonker op de fiets… Als ik een dochter van 13 had, kwam ze wat mij betreft de straat niet eens op!

    Sorry dat ik nog even dwars blijf liggen, al heb je (met Tanja) de rechter inmiddels aan je zijde.

    Intussen ben ik wel benieuwd waar Laura momenteel uithangt; zou ze al onderweg zijn naar Nieuw-Zeeland, of onderwerpt ze zich aan de rechterlijke uitspraak?

    Toevertrouwd aan Bureau Jeugdzorg: dàt stigma draagt ze alvast de rest van haar leven met zich mee…

  6. Robert Jan
    28 augustus 2009 om 19.34

    Het antwoord op mijn vraag kwam enkele minuten later:

    De zeilster gaat de komende maanden gewoon lessen volgen op school.

    Bron: NU.nl

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.