Delbare

27 augustus 2009

Sinds ik in m’n zeventiende levensjaar laagscherend met het nèt uitgereguleerde bovengebitje tegen een stoeprand vloog, mag ik van de tandarts geen appels meer uit het vuistje eten: de implantaten zouden kunnen afbreken.

Aangezien het in partjes snijden van een appel me vaak teveel werk is (inderdaad: liever lui dan moe) eet ik dus niet zo veel appels meer als voorheen.

Maar daar zou zomaar verandering in kunnen komen nu ik het ras Delbare heb ontdekt: rijkelijk laat, want de appel is al sinds 1982 in de handel! Waarom heb ik al die tijd niet opgelet? Van de geur alléén krijg ik een onbedwingbare lust tot bijten!

De buurman wees me op dit ras tijdens het enkele dagen geleden besproken etentje. Hij rijdt voor z’n werk vrijwel dagelijks door Flevoland en pikt daar geregeld enkele kilo’s van deze heerlijke vruchten op.

De Delbare (geïntroduceerd in 1974) is een betrekkelijk nieuwe soort: een kruising van Golden Delicious en Stark Jon Grimes. De vrij grote, blozende appelen kunnen in de nazomer en vroege herfst worden geplukt en hebben een fris-rinse smaak.

De Delbare Estival zoals ‘ie voluit heet (ook wel Delcorf genaamd) is ontwikkeld als opvolger van de James Grieve die voor de schappen van met name de zelfbedieningsafdelingen in supermarkten te kwetsbaar – want stootgevoelig – bleek.

Ik betrek mijn fruit nóóit bij de supermarkt maar de groenteboer verkoopt ze gelukkig ook.

Nu ben ik geen ‘porsjer’ maar Delbare lijkt me ook een prima appeltje om een fijne rinse stroop van te stoken: lekker in een runderstoofpotje of om Limburgs zoervleisj mee te bereiden!

  1. W.Franken
    4 augustus 2010 om 15.31

    Delbare een schitterende appel kijk uit naar de eerste aanvoer.

    Ben op zoek naar fruittelers met appelvarieteiten van vroeger.Maar kan ze niet vinden.
    Mijn grootouders hadden een boomgaard met fruit van augustus tot in de winter met alle soorten appels,peren en pruimen nu niet meer te vinden.Zeer spijtig.!

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.