Home > Verhalen > De grote ommekeer

De grote ommekeer

5 september 2009

…je zou het ook ‘het grote omkeren’ kunnen noemen. De oplettende lezer heeft uit vele voorgaande stukjes reeds kunnen opmaken dat mijn Boze Oude Vader niets belieft wat gezond is, en van verse ingrediënten wordt gemaakt.

Bovendien eet hij – op het principiële af – ook vrijwel niets wat door mij is bereid. (Zie onder meer DIT artikeltje.)

De bijna spreekwoordelijke bloody limit werd jongstleden vrijdagavond bereikt, toen hij kans zag om z’n hele maaltijd (rundervinken met rode bietjes en de lekkerste piepers van Nederland) onopgemerkt naar buiten te smokkelen om het bord eten daar op de tuintafel in de stortregen te parkeren.

Na bijna twee jaar ‘voedselrellen’ heb ik er nu schoon genoeg van. Of om het in modern Nederlands te zeggen: „ik ben er helemaal klaar mee”.

Vanaf dit ogenblik ben ik niet langer bereid om mijn tijd en moeite op te offeren voor een man die elke avond iets heeft aan te merken, mijn inspanning en kookkunst niet op prijs stelt en dat ook bij voortduring kenbaar maakt aan iedereen die het al-dan-niet wil weten.

Vandaar ‘het grote omkeren’: sinds vanmiddag ben ik op zoek naar geprefabriceerde bakjes, zakjes, blikjes en potjes die min-of-meer ‘volledige maaltijden’ bevatten, aangezien ik geen zin heb om elke avond twee keer te moeten koken: één keer voor mijn Oude Moeder en nòg een keer voor haar Pietluttige Echtgenoot.

Dat is nog niet zo eenvoudig als het lijkt. Huisleverancier AH kent slechts een beperkt assortiment in het beschreven voedingssegment.

Waar ik feitelijk naar speur zijn die conserven uit de veldrantsoenen van de Nederlandse krijgsmacht, van de tijd dat het leger hoofdzakelijk uit dienstplichtigen bestond en je onze soldaten nog kon afschepen met een blikje onduidelijks.
(Naar men zegt kan ik daarvoor terecht bij Edah en Lidl.)

Ze kwamen naar ik meen van de firma Struik en bevatten destijds eenvoudig te verwarmen kostjes als ‘witte bonen in tomatensaus’ en ‘bruine bonen met spek en worst’. Laten dat nu precies de favoriete maaltjes van mijn Oude Vader zijn…!

Vandaag ben ik niet veel verder gekomen dan ‘jachtschotel’ en ‘goulash’ – beiden eveneens van Struik – maar dan niet ingeblikt doch verpakt in een plastic bakje.

Het eindresultaat blijft hetzelfde: voortaan hoef ik voor de Moeilijke Eter nog slechts iets om te keren boven pan, bord of schaal, zonder dat ik dagelijks wordt geconfronteerd met vijandige commentaren over smaak en hapklaarheid van het gebodene.

Als hij desondanks nog steeds iets te griepen heeft, dan doet hij dat maar beter bij de respectievelijke klaagmuren van Struik, Hak, Suzi-Wan of hoe al die prut-producerende flut-fabrikanten verder nog mogen heten.

Categorieën:Verhalen
  1. Christel
    5 september 2009 om 21.02

    Ik weet nog dat ik die boerenkool ooit heb gegeten omdat ik er midden in de zomer ineens zo’n trek in had. Destijds inderdaad uit blik van de fa. Struik.
    Naast de smaken die je noemde en boerenkool is er nog chili con carne.

  2. Robert Jan
    5 september 2009 om 21.26

    @ Christel: Van welke lichting was jij?! 😉

  3. Dominique
    5 september 2009 om 22.29

    Haha, je kiest voor de weg van de minste weerstand, ook een manier. Ach als je al zo oud ben, maakt het eigenlijk ook niks meer uit dat je teveel van het een en te weinig van het ander binnenkrijgt. Je hoeft ze niet meer klaar te stomen voor de buitenwereld, zodat ze straks niet ” niets eten wat de boer niet kent”. En als je moeder dan wel gezellig met je mee eet, waarom niet? Kan je ook nog bbq-en deze winter 🙂

  4. Christel
    5 september 2009 om 22.30

    Van de lichting die deze blikken in hun lupa hadden. 😉

  5. Tanja
    6 september 2009 om 11.40

    Misschien is het wel beter zo, deze beslissing van je. Ik wens jou en je moeder veel eetplezier van jouw kookkunsten. En hopelijk eet je vader naar tevredenheid Unox-tomatensoepen, Struikvarianten en andere k&k-maaltijden weg.

  6. Robert Jan
    6 september 2009 om 13.54

    @Christel: …bij de welpen? 😉

  7. Robert Jan
    6 september 2009 om 13.55

    @Tanja: k&k… kiepen & kantelen?

  8. Robin
    6 september 2009 om 15.05

    Tafeltje Dekje geen idee dan? Zoiets: http://www.menuservice.nl/

  9. Robert Jan
    6 september 2009 om 15.32

    @Robin: heb ik ook al eens aan zitten denken maar daarvoor toen geen goedkeuring van mijn Wijze Oude Moeder kunnen krijgen…

    Overigens bedankt voor het meedenken!

  10. pauline
    8 september 2009 om 21.54

    gelukkig…hier klopt het weer (bijna dan).

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.