Home > Verhalen > Oostendorp

Oostendorp

16 september 2009

Op dit blog heb ik me al een aantal malen in lovende bewoordingen uitgelaten over mijn Apeldorpse groenteboer.

Het wordt hoog tijd om een klein in memoriam te schrijven voor een àndere groeteman, die gedurende lange jaren mijn koopmomenten vrolijk heeft gekleurd: Eibert Oostendorp Sr. uit Oegstgeest (hij ruste in vrede).

Zijn groentewinkel – annex delicatessenhandel – bevond zich aan de De Kempenaerstraat, juist over de grens met buurgemeente Leiden.

Veel Leidenaren bezochten (vooral op zaterdag) zijn winkel: zo ook ik. Aanvankelijk nog ‘aan het handje’ van mijn ouders, later zelfstandig, toen ik in de Leidse Hout-buurt op kamers woonde.

‘Ouwe Eib’ was altijd in voor een geintje – elke week een andere grap, opgedaan in de veiling – maar hij had vooral heel veel verstand van zijn waren en wat je er zoal mee kon doen: de man was een wandelend kookboek!

Een legendarische anekdote is het verhaal dat Oostendorp ooit “Hollandse Nieuwe” ging verkopen. Daar kwam natuurlijk gedonder van (Keuringsdienst) want hij beschikte niet over de juiste vergunningen. Eib’s weerwoord luidde: „Waarom mag de visboer wèl mijn handel verkopen (uien) maar ik niet zìjn handel?” Het hielp niets maar ik vond het wèl hilarisch!

Jammer dat geen van zijn nazaten voor het mooie vak van groentehandelaar heeft gekozen. Ze zijn – voor zover ik weet – allemaal goed terecht gekomen, maar het blijft treurig dat die prachtzaak niet langer bestaat.

Als huldeblijk hier een foto die ik vandeweek aantrof in de zojuist online gekomen beeldbank van de gemeente Oegstgeest: ‘Oom’ Eibert en ‘tante’ Jeanette vóór hun winkel op de datum van definitieve sluiting (26 maart 1997).

Categorieën:Verhalen Tags: