Home > Horeca, Restaurants, Verhalen > ´t Is weer voorbij…

´t Is weer voorbij…

22 september 2009

Onze zuiderburen noemen het ‘zagen’ of ‘zeveren’: ik zanik nog even voort over de seizoenswisseling. Zojuist – om achttien minuten over elf – was het zover: toen kwam de zomer van 2009 officieel tot een einde.

Niet dat ik er iets van heb gemerkt – net zo min als Paul (Minister van E&D) – die inmiddels wat knorrig wordt van het uitblijven der herfst. Mij zul je daarover niet gauw horen klagen: zou het zulk weer zijn tot kerstmis, dan was ik een tevreden man.

Vandaag verpoosde ik de hele middag met collega-blogger Christel op diverse Arnhemse terrassen, te beginnen met dat van Caffé – Trattoria – BarZilli‘ op de hoek van de Mariënburgstraat en het Jansplein.

Dat eethuis vormt zo langzamerhand een flinke hinderpaal, want telkens als ik door Arnhem wandel kom ik er maar niet voorbij en blijf ik er langer plakken dan wellicht goed voor me is.

Christel bestelde een Carpaccio Classico. Zèlf koos ik één van de ruimbelegde broodjes: Salmone affumicato e crema cipollina (gerookte zalm met bieslook-crèmesaus, plus wat kappertjes en ansjovis). Zij een witte wijn, ik een biertje. Allemaal heel eenvoudig, doch smakelijk en aangenaam.


Zilli: Carpaccio Classico (Foto: ©hristel)


Zilli: Salmone affumicato e crema cipollina (Foto: ©hristel)

Toen de zon achter het oude postkantoor wegdraaide, zijn we naar de Rijnkade gekuierd. Een merkwaardige gewaarwording: wel zes of zeven zonovergoten terrassen aaneengeregen, maar er zat zowat geen levende ziel.

Bij het passeren van enkele etablissementen werden we door bedienend personeel verbaal onder druk gezet om plaats te nemen. (Naar ik meen is dat in België zelfs strafbaar.) Hoe dan ook: daarvoor zijn we natuurlijk niet gezwicht.

Bij de laatste uitspanning geen wervende kletsers, dus daar zegen we uiteindelijk neer. Pilsje, espressootje… niets bijzonders. Behalve dan dat de kelner die onze drankjes bracht even later de enorme parasols ging opendraaien. En we zaten net zo lekker in de nazomerzon…! Al gauw bleek de reden van zijn bezorgdheid: het regende er kastanjes.

Nog steeds verbaasd over de geringe animo voor deze prachtige kaai (tussen Nelson Mandela- en John Frostbrug) vertrokken we aan het eind van de middag naar de fameuze Korenmarkt, waar mijn metgezellin naar eigen zeggen gedurende haar jonge jaren (nòg jonger dan ze nu is) menig uurtje in aangename dronkenschap heeft doorgebracht, onder meer bij café ‘De Schoof‘.

Het duurde dan ook niet lang vooraleer haar eerste bekenden (inclusief één van de kasteleins) bleven staan of kwamen zitten voor een praatje over voorbije tijden. Ik zat er – als niet-Arnhemmer – aanvankelijk een beetje voor spek en bonen bij, tot bleek dat barman Bert ooit óók in Leiden heeft gestudeerd. Aldus hebben we nog even het voormalige horecaleven van die stad kunnen doornemen.

Tegen zessen riepen de huiselijke plichten en gingen we ieder onzes weegs: een waardig en vooral genoeglijk einde van een prachtige zomer. Dankjewel Chris!

Categorieën:Horeca, Restaurants, Verhalen