Home > Recepten, Verhalen > Taartje van witvis

Taartje van witvis

26 september 2009

“Waarom altijd vlees?” vroeg mijn Boze Oude Vader onlangs tijdens het opstellen van het boodschappenlijstje. Op zichzelf een terechte vraag: vlees is hier inderdaad de regel, vis (ten onterechte) een uitzondering.

Ik had op dat moment nog enkele nieuwe Friese piepers en een bakvol verse spinazie rondslingeren en wilde daar iets bij bedenken. Vragend keek ik van mijn notitieblokje op.

“…waarom nou nooit eens zoute haring?!”, vulde hij aan.

Zoute haring met spinazie en aardappelen? Nu ga ik een experiment niet gauw uit de weg maar dit leek me toch wat àl te dol. Ik volstond toen met een eenvoudig tartaartje.

De reden waarom mijn vader geen vlees wil eten is ‘m gelegen in het feit dat hij de meeste dingen niet meer krijgt fijngesneden (zelfs niet de meest malse en zachte ossehaasjes of rosbiefjes, laat stáán karbonades of blinde vinken) en dat de vezels van draadjesvlees en de korreltjes van gehakt & tartaar naar zijn zeggen tussen de tanden gaan zitten.
(Dan poets of flos je toch gewoon wat vaker?!)

Met toenemende frequentie bereid ik dus vismaaltijden, maar ook daarin is vader éénkennig: per definitie wenst hij witvis, steevast met piepers, peentjes, peultjes en een botersausje. Al het andere is on-Hollandse flauwekul en ‘dùs niet lekker’.

Ook moet die witvis tevoren zijn gefileerd want graten kun je niet of nauwelijks met vork-en-mes verwijderen en hij laat zich nog liever folteren dan dat hij ooit met z’n vingers het eten zou aanraken. U merkt: de complicerende factoren blijven zich opstapelen.

Om enig mededogen te tonen en tegelijkertijd tòch eens iets anders met vis te kunnen doen maakte ik vandaag onderstaand recept. De basis daarvoor komt uit het kookboek ‘Over Vis & Vis‘, maar ik deed het nèt even anders.

Ingrediënten

  • 3 ons witvisfilet (ik gebruikte koolvis)
  • 1 flinke citroen
  • 2 à 3 bosuitjes (afhankelijk van de grootte)
  • 4 takjes verse tijm
  • chilipoeder
  • hartige-taartdeeg (diepvries)
  • olijfolie
  • kleine gele paprika, in ringen

Ik vette een rond ovenschaaltje (van het type ‘uit z’n krachten gegroeide soufflébak’) in met olijfolie en bekleedde die met de ontdooide lapjes hartige-taartdeeg; dat kan ook filodeeg zijn.

Onderwijl stookte ik de oven op tot 200°C.

Daarna besprenkelde ik de vis met het sap van ¼ citroen. De rest van de citroen sneed ik in schijfjes. Vervolgens wreef ik de vismootjes in met chilipoeder en wat zout.

De bosuitjes snipperde ik in ringetjes en de tijmblaadjes riste ik van hun takjes.

De bodem van het deeg werd belegd met paprikaringen waarover de vis werd gevleid. Alles bedekt met bosuitjes, citroenschijfjes en tijmblaadjes kon het bakje tenslotte worden afgesloten met opnieuw een blaadje deeg, bestreken met wat olijfolie.

Die schaal plaatste ik in de voorverwarmde oven om hem daar na ca 35 minuten weer uit te halen en ondersteboven op een rooster te storten. Vervolgens heb ik het taartje omgekeerd en op een warme platte schaal geserveerd.

Erbij gaf ik een lauwwarme salade van sperziebonen:

In een slakom prakte ik een hardgekookt ei fijn en mengde dat met wat citroensap, 2 à 3 eetlepels olijfolie en zout & peper… alles naar mijn smaak. 😉

Ik schepte er 3½ ons beetgaar gekookte sperziebonen, een stuk of tien in plakjes gesneden groene olijven en 1½ eetlepel fijngehakte verse basilicumblaadjes door.

Mijn basilicumplantjes heb ik onlangs verplaatst van tuin naar vensterbank en daar gedijen ze nog bèst aardig in de najaarszon.

Ter begeleiding schonk ik een glaasje Chablis.

U hoort nog van me of het mijn ‘vaste gasten’ kon bekoren… Op het ogenblik van schrijven gaan ze nèt aan tafel.


Naschrift:

Kent u die mop van die mensen die aan tafel zouden gaan? Precies: ze gingen niet. BOV’s gang naar de sanitaire voorzieningen vertraagde de avondmaaltijd met drie kwartier. Tegen die tijd was het taartje min of meer ingstort. Voor de smaak maakte dat overigens niet uit, al heeft BOV er slechts enkele hapjes van gegeten om daarna te besluiten dat het ‘niet lekker’ was. WOM vond het heerlijk; zèlf meende ik dat het wel iets minder citroenig had gekund… De salade was daarentegen (hoewel niet meer lauwwarm) uiterst goed geslaagd!


Ingestort taartje van witvis met koude sperziebonensalade

Categorieën:Recepten, Verhalen Tags: , ,