Home > Restaurants > Stadslokaal Burgerzaken, Leiden

Stadslokaal Burgerzaken, Leiden

5 oktober 2009

Hoewel Leidenaar van geboorte, ben ik al ruim twintig jaar uit die stad weg. Vaak kom er ik niet meer: mijn familie woont elders en ook de meeste vroegere vrienden zijn over land en aardkloot uitgezworven.

Afgelopen vrijdag moest ik er echter om tragische redenen in de buurt zijn. Eén van de zeldzame keren dat ik mijn mobiele telefoon gebruikte was die dag, om collega-blogger en Leids ingezetene tegen-wil-en-dank Christel (van Daily stuff) te bellen, teneinde nog iets opbeurends te gaan doen. Met het drinken van een kop koffie was ik al blij geweest.

Maar nee: Christel troonde me mee naar een restaurant aan de Breestraat dat ik niet kende: Stadslokaal Burgerzaken. Eenmaal binnen vroeg ik me onwillekeurig af wat er vroeger in dat pand was gevestigd. Ik kon het me niet herinneren, tot ik enkele dagen later onderstaande foto zag op de website leidseglibber.punt.nl:


Lunchroom Aurora

Maar nu dus even over Burgerzaken. Met de akoestiek van een whispering gallery wordt een normaal mens daar binnen vijf minuten hoorndol, als je tenminste – zoals wij – achterin de zaak gaat zitten. Elk woord dat voorin wordt gefluisterd komt aan de achterzijde met vijfvoudige versterking aan.

En wèrd er nu maar gefluisterd, dan was het lawaaileed nog te overzien geweest maar de kakafonie van rinkelend vaatwerk en elkaar in toenemend volume overstemmende gesprekken was ronduit oorverdovend. (Nou kàn het zijn dat het aan mij lag: ik kwam nèt van een kerkhof…)


Stadslokaal Burgerzaken – © youropi.com

De lunchkaart (het was rond een uur of één ’s middags) vond ik orgineel, lees: afwijkend van het doorsnee aanbod van de gemiddelde broodjesverkoper. Er is keuze uit vier soorten: basilicum-, maanzaad-, knoflook- en tomaten-oreganobrood.

Christel koos voor basilicumbrood met lendestuk, gedroogde tomatencompôte en kappertjesmayonaise. Ik bestelde knoflookbrood met merquez, harissayoghurt en Marokkaanse eieren. De term ‘eieren’ is overdreven: er lag welgeteld één half eitje op m’n bord.

Het platte vierkante brood kwam diagonaal doormidden gesneden: één plak bestreken met de harissayoghurt, de andere helft bestrooid met ijsbergsla-snippers. Daar bovenop pakweg een half dozijn warme merquezworstjes, nogal vettig maar goed gekruid en smakelijk.

Een blik in de keuken leerde dat de formule slim gekozen is: in een moordend tempo spatelt een koksmaat de gereedstaande smeerseltjes uit even zoveel bakjes als er broodjes op de kaart staan. Gereedstaande ingrediënten ernaast en/of erop… klaar! Halve minuut arbeid en weer € 8,50 in de kassa. Handig bedacht.

Al-met-al vond ik het niet slecht maar wel een beetje aan de prijzig kant. Mijn charmante gezelschap maakte echter dat ik er – ondanks mijn neerslachtige stemming – tòch nog wat troost uit kon putten.

Categorieën:Restaurants
  1. RozeMarijn
    6 oktober 2009 om 18.14

    Ik was er een week eerder. Fijnste tent van Leiden, voorin nooit wat gemerkt van het geluid…
    Mocht je fijnere lunchplekken in Leiden weten, dan hoor ik het graag, want ik vind ze niet. 🙂

  2. Robert Jan
    6 oktober 2009 om 18.20

    @RozeMarijn: meld je even bij Christel (zie link in het artikel) want zij is beter op de hoogte met de huidige stand van de Leidse horeca dan ik.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.