Home > Boeken > Literair gehandicapt

Literair gehandicapt

19 oktober 2009

Merkwaardig genoeg ben ik voor de aanschaf van nieuwe Nederlandse boeken vrijwel geheel afhankelijk geworden van het kritische oordeel van mijn zusje, die nota bene al meer dan 25 jaar niet meer in ons land woont!

Je zou kunnen zeggen dat ik – na mijn studie Nederlandse taal- en letterkunde aan de N.L.O. – zelfs een beetje literair gehandicapt ben geraakt.

Vorige week werd me door mijn zusje het boekje ‘Klunen’ aanbevolen, al duidde zij het steevast aan als ‘Kleunen’.

Aanvankelijk wilde ik er niet aan: de schrijver van het werkje (Kluun) kwam mij eertijds voor als een uiterst onsympathiek individu en ook zijn eerste boek – ‘Komt een vrouw bij de dokter’ – heb ik na het lezen van pakweg dertig bladzijden in een hoek gekeild.

Op basis echter van zijn bundeltje met korte (en wat langere) stukjes moet ik mijn mening wellicht herzien, hoewel ik de pocket nog niet helemaal uit heb.

Buitengemeen herkenbaar vond ik het verhaaltje ‘Gastronomisch gehandicapt’ waarin Kluun de culinaire eenkennigheid van zijn vader (een van de grootste filosofen van Tilburg aller tijden) beschrijft:

Met mijn vader in de buurt vergaat iedere kok de lust tot gastronomisch experimenteren al gauw.
Terwijl kaas, in zijn hoedanigheid als broodbeleg, bij ons thuis er met tonnen per jaar doorheen ging, raakte pa al in paniek als er in de wijde omtrek van ons huis ook maar de geur van pasta, pizza of zelfs tosti was te bespeuren.
Albert Heijn mag dan heel stoer claimen dat ze Nederland aan de kiwi hebben gekregen, dan hebben ze toch mooi buiten mijn vader gerekend.

Een ander werkje waarvoor ik laatst ben gevallen – maar dàt had ik nu eens helemaal zèlf ontdekt – is het boekje met verzamelde stukjes van Paulien Cornelisse onder de titel “Taal is zeg maar echt mijn ding”.

Naar aanleiding van een vraaggesprekje op de radio heb ik haar naam onlangs eens bij Google ingetikt en stuitte ik op dit hilarische videofragment uit VARA’s ‘Mooi! Weer de Leeuw’.

Moest ik op mijn ‘gevorderde leeftijd’ nog eens affecties voor een jongedame opvatten, dan zou Paulien Cornelisse daarvoor beslist in aanmerking komen. Of om bij haar onderwerp te blijven: eigenlijk is ze best wel helemaal top…!

Meer over Paulien Cornelisse:
www.literatuurplein.nl

Categorieën:Boeken
  1. Edith
    20 oktober 2009 om 23.30

    Inderdaad een hilarisch boek! Haar nieuwste stukjes verschijnen ook op http://www.pauliencornelisse.nl, maar heel onregelmatig.

  2. Robert Jan
    21 oktober 2009 om 00.28

    @Edith: ik volg haar site (net als die van jou) via RSS. Het lijkt erop dat Paulien eens in de zoveel tijd een inhaalslag maakt. Afgelopen vrijdag plots 4 stukjes tegelijk. Da’s voor een taal-fanaat als ik een hele dag smullen!

    Al heel lang ben ik trouwens ook fervent discipel van Jan Kuitenbrouwer. Tot voor kort verslond ik zijn stukjes altijd in dagblad Trouw, maar de redactie van die krant heeft – in haar onmetelijke ‘wijsheid’ – gemeend deze voortreffelijke columnist te moeten ontslaan. Schande!

    Goddank hebben we internet…

  3. Tanja
    21 oktober 2009 om 17.46

    Ik heb dit boek in de zomer op het balkon gelezen. Inderdaad zoals Edith zegt: hilarisch (en heel soms ook confronterend). Tis maar goed dat je niet meer in Amsterdam woont. Tegenwoordig, bij het verlaten van de winkel, zegt men doeidoei 😦

  4. Robert Jan
    21 oktober 2009 om 17.55

    @Tanja: “Doeidoei” is inderdaad heel erg. Dat zou eigenlijk bij wet moeten worden verboden, met lijfstraffen als consequentie: de kieteldood ofzo… 😉

    Maar hier in de regio maakt men het ook bont, hoor. Men wenst elkaar bij het afscheid nemen geen ‘goeiedag’ maar geeft een commando: “Kalm-an, hè?!”

  5. Yvon
    25 oktober 2009 om 17.16

    Kreeg het boekje in het ziekenhuis, niets beters en geestigers om weer vrolijk te worden. Knap hoor hoe zij belachelijk standaard dingen weet te benoemen. Ehm, ik dacht tot nu even dat doeidoei typisch Haags was. Verschrikkelijk stom vond ik het, tot ik het mezelf hoorde zeggen. En nog 😦

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.