Home > Eetgewoonten, Verhalen > Bedtijd

Bedtijd

22 oktober 2009

In het verleden heb ik hier wel eens enkele kritische opmerkingen gemaakt over de merkwaardige etenstijden die grote groepen landgenoten kennelijk hanteren. Vandaag is aan mijn verbijstering een nieuw element toegevoegd…

Laat ik beginnen met u kond’ te doen van het feit dat mijn Arme Oude Vader – na drie weken revalidatie-oord – sinds vanmorgen weer thuis is. Het vergde wat stampij om hem uit de zorgtentakels te ‘bevrijden’ maar ik ben nu eenmaal zo koppig als een Zaankanter en dùs het is gelukt.

Randvoorwaarden waren wèl: een aangepaste rollator voor binnenshuis, een rolstoel voor buitenshuis en thuiszorg voor het maken van ochtend- en avondtoilet. Allemaal geregeld.

Vanavond zou de thuishulp voor het eerst opdraven. Ze arriveerde om… jawel: kwart over acht! Juist toen ik bezig was de warme maaltijd te serveren. Het was potdikke nog pasta óók (met iets vissigs) en die kan – zoals u weet – niet wachten.

Ik dacht dat ik uit m’n vel sprong. Wie bedenkt zoiets? Wat is dat voor ’n mallotig idee om mijn vader rond half negen in bed te komen stoppen?! Alsof ‘ie morgenochtend om half vijf de koeien moet melken.

Op het ogenblik van schrijven is het half tien en zitten mijn ouders (vader nu gehuld in nachthansopje) eindelijk aan tafel. Pasta verprutst, mijn humeur vèr onder het nulpunt.

Advertenties
Categorieën:Eetgewoonten, Verhalen
  1. Christel
    22 oktober 2009 om 23.03

    Ik kom niet meer bij van het lachen.

  2. Tanja
    23 oktober 2009 om 07.47

    Oef! Ik kan je verhalen over Thuiszorg vertellen. Maar laat ik dat maar niet doen, je wordt er soms diep ongelukkig van. Het is toch ongelooflijk dat oude mensen als kleine kinderen behandeld worden.

  3. Robert Jan
    23 oktober 2009 om 08.18

    Da’s inderdaad nòg zoiets: het zorgmeutje dat hier vanochtend om half acht op de stoep stond heb ik meteen maar even de mantel uitgeveegd wegens het neerbuigende toontje dat ze tegen mijn vader aansloeg.
    (Ik maak – zoveel is wel duidelijk – weinig vrienden in die sector…)

  4. Yvon
    25 oktober 2009 om 17.19

    Noujaa, ik begrijp het probleem niet. Komt me bijna voor als eettijden versus landgenoten en gastvrijheid. Vraag het beste mens mee te eten en anders wacht ze maar. offeh ben ik nu wat kort door de bocht…

  5. Robert Jan
    25 oktober 2009 om 17.29

    @Yvon: je hebt duidelijk geen ervaring met de thuiszorg. Vroeger hadden de wijkzusters van de kruisvereniging – maar dat weet ik slechts uit de overlevering – nog voldoende tijd. Maar vandaag-de-dag is alles geprivatiseerd en commercieel (hoera: marktwerking…) en stappen ze over de drempel terwijl ze op hun polshorloge kijken.

    Bovendien wil ik zo’n irritant mokkel-van-een-wijf niet eens aan tafel hebben, of het moest zijn om ‘r eens langdurig met heur hoofd in de soepterrine onder te dompelen (wat dan weer jammer is van de soep).

  6. Carla
    25 oktober 2009 om 19.49

    Alsof die irritante mokkels-van-wijven daar zelf iets aan kunnen doen. Je had de barricaden op moeten gaan toen de invoering van de WMO speelde, dat had zoden aan de dijk gezet. Een beetje medeleven met de werkenden in de zorg lijkt me op zijn plaats, want dat op de horloge-kijkend-gedrag is voor iedereen, ook voor de zorgende dus, ongelofelijk vervelend.

  7. Robert Jan
    25 oktober 2009 om 19.59

    @Carla: als onbezoldigd (!) mantelzorger ken ik slechts één belang, en dat is het belang van mijn vader. Het hemd is immers nader dan de rok, nietwaar?

    Aldus kan eenieder die dat belang in de weg staat van mij de volle laag krijgen. Nog een geluk dat ik zo netjes ben om die mensen niet met naam en toenaam aan te duiden…

  8. Yvon
    25 oktober 2009 om 20.00

    Maak denk maar een pas op de plaats, ik heb geen ervaring met thuiszorg. Worden er geen tijden afgesproken?

  9. Robert Jan
    25 oktober 2009 om 20.13

    @Yvon: nee, er worden geen tijden afgesproken. Slechts richttijden. En als het niet in de kraam te pas komt (qua route) dan heb je gewoon pech.

    Houd in het achterhoofd dat ik sinds enige tijd op de Veluwe woon, en me dus noodgedwongen zal moeten aanpassen aan de lokaal gebruikelijk mores: half vijf de piepers op tafel, met de kippen op stok en vóór dag-en-dauw met de blote poten op het kouwe zeil.

  10. sabrina
    4 november 2009 om 12.13

    Zo’n eerste avond waarop de thuishulp arriveerd is altijd vroeger als normaal i.v.m bepaalde dingen die uitgelegd moeten worden en er dan ook nog geen vaste tijd is afgesproken!
    Maar misschien moeten jullie eens een dagje in de thuiszorg meelopen wij als verzorgende vinden het ook niet prettig dat de planning alles maar vol propt en dus moeten we idd op tijd werken maar het is echt niet zo dat wij constant op de klok kijken…jammer dat hier zo weinig begrip voor is….

  11. Robert Jan
    4 november 2009 om 19.10

    @Sabrina: inmiddels heb ik alle begrip van de wereld, en ik zou ook met plezier ingaan op je aanbod om eens een dagje met je mee te lopen, onder de voorwaarde dat jouw zorgwerkgever dan mijn mantelzorgplek gedurende die uren invult (maar dat zit er vermoedelijk niet in).

    Ik snap dat jij en je collega’s door ‘de baas’ onder druk worden gezet om zo efficiënt mogelijk te werken, en dat is nu precies mijn bezwaar tegen het systeem. Als het aan mij lag, namen we zo snel mogelijk weer afscheid van dat winst-georiënteerde stelsel.

    Marktwerking functioneert prima in het geval van ‘handel’ (supermarkten, loodgieters, etc.) maar uitgerekend ní­et bij nutsvoorzieningen als zorg, openbaar vervoer, energie, posterijen en zo nog wat.

    Kortom: het gaat mij om de grote lijnen en niet per se om de individuele zorgverleners, al blijf ik ook daarover altijd kritisch.

    Is er bijvoorbeeld een reden te bedenken waarom mijn vader vrijwel elke ochtend/avond een nieuw gezicht aan zijn bed krijgt? Wordt het niet eens hoog-tijd voor een ‘smoelenboek’?

    Zelfs ìk raak de draad zo langzamerhand kwijt, en dàt wil wat zeggen want doorgaans heb ik een ijzersterk geheugen voor vriendelijke vrouwen, hahaha!

  12. Marjolijn
    5 november 2009 om 13.25

    Ik wil het hier toch voor de thuiszorgers opnemen. Je schildert de vrouwen, dat zijn het meestal, af als een stelletje toverkollen die niets liever doen dan hulpbehoevende mensen en hun familie zo veel mogelijk te treiteren.
    Na de onverwachte dood van zijn vrouw oktober vorig jaar is mijn schoonvader deels afhankelijk van zorg van buitenaf. Wij wonen op zo’n 200 km afstand, dus twee keer per dag op en neer is voor mij geen optie. Dus we hebben nu 1 jaar ervaring met thuiszorg en eigenlijk alleen maar positieve. De ouweheer vindt ze altijd even vriendelijk en vrolijk.

    RJ, natúúrlijk kom jij op voor het belang van je vader. En je wil dat die geholpen wordt op de momenten dat het jullie uitkomt. Ik denk zomaar dat misschien andere clienten dat ook willen. En hoe stel je je dan voor het te regelen wanneer iedereen ’s ochtends om 9.00 uur en ’s avonds om 11.00 uur wil worden verzorgd?
    Misschien heeft het ook te maken met verwachtingen? Bij de intake heb ik het vorig jaar met de wijkverpleging over die tijdstippen gehad. Ze waren zo verstandig het vooraf heel ruim voor te spiegelen, zodat het in de praktijk reuze mee viel. Zien ze aankomen dat het de volgende morgen iets later wordt, dan vertellen ze dat, zodat de ouweheer het op zijn kalender kan schrijven. Ik werd bij de intake ook gewaarschuwd dat er steeds andere gezichten aan de deur zouden staan. En na een tijdje blijken er meestal de zelfde namen in het logboek te verschijnen, dus ook dat valt uiteindelijk mee.

  13. Robert Jan
    5 november 2009 om 16.28

    @Marjolijn: een deel van de bezwaren heb ik (zie mijn reactie boven die van jou) reeds ingeslikt. Ik vermoed dat het initiële aanloopprobleempjes betrof, die inmiddels grotendeels uit de wereld zijn.

    De dames (inderdaad!) zijn vrijwel allemaal zéér voorkomend, hulpvaardig en zorgzaam. Op de dagen dat mijn vader naar de dagopvang moet, staan ze – zoals afgesproken – vroeger op de drempel dan andere dagen. Bij extreme afwijking van de beoogde tijdstippen wordt er vooraf gebeld. Prima dus!

    Nú nog al die gezichten en bijbehorende namen trachten te memoriseren… (totnogtoe heb ik Sabrina, Nellie, Cesarina en Francisca kunnen onthouden, maar mijn vader is de draad allang kwijt).

    Misschien dat een memory-spel met alle pasfoto’s uitkomst kan bieden? 😉

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.