Zum kotzen

28 oktober 2009

Mijn beide ouders hebben (hopelijk onbewust!) een nieuwe methode gevonden om mij de lust tot koken te ontnemen.

Elke avond als ik achter de plaat plaatsneem, zetten ze binnen zicht- en hoorafstand een treurpitprogramma aan dat ‘De Centrale Huisartsenpost’ heet. Een soort ‘Vinger aan de pols’ maar dan erger.

Terwijl de open wonden en etterende zweren over het beeldscherm dwarrelen – door de voice-over grafisch en tot in detail beschreven – moet ik trachten inspiratie te vinden tot het bereiden van een smakelijke maaltijd. Dat ik daarin de afgelopen dagen niet goed slaagde, mag geen verbazing wekken.

Anticiperend op het naderende onheil dezer dagelijks repeterende vorm van tv-leed-terreur, heb ik vandaag maar weer eens een bakje ingekocht. Meer specifiek: goulash van de firma Struik:

’t Is Stuik, ’t is Struik, ’t is Struik wat ik gebruik… [sic]

(Zo, úw humeur is nu tenminste óók weer grondig naar de gallemiezen geholpen, hahaha!)

Het voordeel van deze werkwijze: ik kon kalm wachten tot dat ergerniswekkende buis-dictaat tot een einde was geraakt, om daarna tòch binnen een half uur de maaltijd gereed te hebben.

De goulash leukte ik op met blokjes gefruite paprika en knapperige erwtjes. Schaaltje witte rijst ernaast. Klaar.

Mijn ouders vonden het lekker… Ik maak da’lijk voor mezelf wel wat anders.

  1. Marjolijn
    30 oktober 2009 om 10.57

    Hi hi, doet me denken aan de kroketten, pardon croquetten, van Wim Sonneveld…

  2. Robert Jan
    30 oktober 2009 om 11.51

    @Marjolijn: bravo, jij kent je klassiekers!

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.