Home > Verhalen > Allerzielen

Allerzielen

2 november 2009

…feitelijk nooit over nagedacht of bij stilgestaan. Ik stam uit een rechtzinnig protestants geslacht en aldus speelden paapse gebruiken nimmer enige rol van betekenis (behalve voor mijn Limburgse moeder, die gedurende haar schooltijd voor katholieke feest- en hoogtijdagen vrijaf kreeg).

Zèlf heb ik die vieringen altijd afgedaan als toffelemoonse onzin, tòt ik gistermiddag zat te luisteren naar een KRO-radioprogramma (Goudmijn) waarin luisteraars telefonisch hun ‘ode aan een dode’ konden doorbellen.

’t Is misschien merkwaardig, maar als je nèt het heengaan van een vriendin te betreuren hebt, krijgt zo’n dag plots tòch betekenis.

Juist in de voorbije week ontving ik van haar familie een dankbetuiging waarop de ontroerend fraaie grafsculptuur van mijn overleden vriendin staat afgebeeld. Laat ik deze Allerzielen aangrijpen om u daarvan deelgenoot te maken…

Bij nader inzien vind ik het eigenlijk wel een mooie traditie, om een vaste dag in te ruimen voor de nagedachtenis aan hen die ons zijn ontvallen.

Naar het schijnt is het een goede roomse gewoonte om op Allerzielen pannekoeken te bakken. Ik weet dus al wat er vanavond op het menu zal staan…

Categorieën:Verhalen
  1. Yvon
    5 november 2009 om 00.49

    Mooi. En triest. En ook opvallend hoe iedereen met een nagedachtenis omgaat. Geloof me, aanleiding voor veel bonje als mensen niet zo attent zijn aan de sterfdag van x of y te denken en daar ook niet aan willen terugdenken. Ik behoor helaas tot de melancholieke categorie die jaren na het ontvallen van.. eraan terug denkt en in sommige gevallen er nog om kan huilen.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.