Home > Verhalen > Geen lol aan

Geen lol aan

5 november 2009

De keukencrisiskramp heeft weer toegeslagen. Al dagenlang kan ik vrijwel elk bordje voedsel dat ik mijn Boze Oude Vader voorzet even later onaangeroerd weghalen en naar de kiepelton transporteren. Inmiddels klaagt hij zijn ongenoegen bij de thuiszorgsters, in de kennelijke hoop dat hij uit die hoek steun kan verwachten voor zijn ongeregelde en ontregelende eetpatroon.

Ondertussen ben ik er achter wat de bron van zijn hernieuwde en nog halsstarriger weigerachtigheid tot eten vormt. In het zorgcentrum waar hij gedurende drie weken heeft verbleven, beliefde hij het dagelijks menu evenmin maar daar bleek ook een heus restaurant voorhanden: nou ja, meer een soort Albert’s Corner (bestaat dat eigenlijk nog?). Hiervan heeft vader – uiteraard tegen ruime extra betaling – naar hartelust gebruik gemaakt. Zijn ‘dieet’ bestond er uit een dagelijkse keuze tussen uitsmijters, kroketten en pannekoeken.

En nu verwacht hij datzelfde eetregime van mij. Om het maar eens hedendaags uit te drukken: no f***ing way! Ik doe onverminderd mijn uiterste best om hem een afgewogen en afwisselend menu voor te schotelen, maar ik kon het net zo goed laten. Eergisteren verdween een heel bord zelfbereide bami goreng campur naar de mussen en twee dagen eerder konden die gevederde vrienden ruimschoots genieten van mijn tagliatelle met ragù bolognese.

Alleen de spekpannekoeken en het gepocheerde witvisje (met peentjes/peultjes en puree) gingen vandeweek zonder morren naar binnen, evenals de bruine bonen van het afgelopen weekeinde. Het ontbreekt hem klaarblijkelijk niet aan eetlust: van die bruine bonen werkte hij meteen maar liefst een pond weg!

Ja, hoor eens: zó is er geen lol aan koken. Vanavond probeer ik het nog eens met ‘zuurkool-anders’ (gerookte zalm, witte rozijnen en ananas) maar als ook dàt op een fiasco uitdraait trek ik hier voorlopig weer een ferme streep. Het is zinloos om u – mijn lezerspubliek – te blijven vermoeien met prakjes die zelfs een getrainde chimpansee nog zou kunnen bereiden…

Categorieën:Verhalen
  1. Chris
    6 november 2009 om 08.10

    Ik blijf het knap vinden hoe je het blijft proberen. Maar misschien maak je het jezelf te moeilijk. Het lijkt een beetje op de strijd die ik met mijn Dames heb gevoerd toen ze klein waren en niets lustten. Dat was ook schipperen. Voor mijzelf zou ik dan dus zuurkool-ander maken en voor hen een plukje zuurkool met worst… Misschien dat je op zo’n manier moet gaan koken? Hij wil gewoon geen poespas. Of noem het anders? Dus geen ingewikkelde Italiaanse namen, maar gewoon spaghetti. En dan (tja, ook geheel tegen mijn gevoel in) de tagliatelle in stukjes snijden en de ragu er doorheen roeren en dus serveren als kant en klaar prak. Dan ziet het er voor hem anders uit en kan je zeggen: voor jou heb ik wat anders gemaakt, want je lust het toch niet wat wij eten.

  2. Robert Jan
    6 november 2009 om 11.20

    @Chris: dat ‘prakken’ doe ik noodgedwongen al geruime tijd, nu vader zijn linkerarm (die in een ‘sling’ hangt) niet kan gebruiken. Maar nu zelfs dàt niet blijkt te werken zie ik me zo langzamerhand genoodzaakt om de staafmixer te gaan hanteren, om alles tot Olvarit te vermalen. Voordeel: hij herkent dan tenminste óók de onwelgevallige bestanddelen in zijn voedsel niet meer…

    Andere complicerende factor: BOV heeft een boosaardige aversie ontwikkeld tegen alles wat mogelijk ‘gezond’ zou kunnen zijn. Zijn lijfspreuk zou kunnen luiden: “Ik wìl geen gezond, ik wil gezout!”

  3. Chris
    6 november 2009 om 14.01

    Lijkt mijn schoonvader wel. Over alles moest maggi en de zoutpot op tafel. Helaas is hij veel te vroeg overleden. Teveel zout…
    Maar ja, daar heb jij niks aan. Niet meer voor hem koken is ook zo weer het andere uiterste.

  4. Robert Jan
    6 november 2009 om 14.21

    @Chris: Maggi is dan weer minder erg: daar zitten volgens mij geen minerale zouten in. Een schoffering van de kok is het echter wèl: tot ik de Maggi-fles heb verstopt in de schuur maakte mijn vader er een gewoonte van om eerst een flinke plens van die bruine drab in z’n kom te sprenkelen, nog voordat de soep werd opgediend… De Maggi is nu al zo lang ‘zoek’ dat hij er inmiddels niet meer naar vraagt, hahaha!

    Niet meer voor hem koken is geen optie: mijn moeder is er ook nog, en zij vindt alles wat ik bereid overheerlijk. Het enige alternatief zou zijn om elke avond twee keer te koken, maar ik heb ook zo m’n grenzen. ‘Eten wat de pot schaft’ luidt mijn devies (eentje die ik nota bene van m’n vader heb geleerd…!)

    Met jouw dames is het kennelijk allemaal nog goed gekomen (zoals dat met de meeste kinderen gaat) maar ik koester niet de illusie dat mijn paps nog gaat bijdraaien. Het blijft dus schipperen.

  5. Tanja
    8 november 2009 om 12.00

    En, wat vond BOV van de zuurkool? Hou de moed er in en besef dat je tenminste je moeder elke dag verblijdt met jouw kookkunsten.

  6. Robert Jan
    8 november 2009 om 13.41

    @Tanja: tsja, nu wordt het tijd om het boetekleed aan te trekken: ik vond die ‘zuurkool-anders’ zelf ook niet lekker. Ik heb ‘m wel eens beter gemaakt.

    Vermoedelijk had ik ‘m langer (en met wat boter) moeten laten stoven. Hij was bij het opdienen eigenlijk nog iets te rauw om echt smakelijk te zijn. En de pieperpuree was naar mijn smaak te droog…

    De soep die ik eergisteren van verse groenten, kruiden en mergpijp had getrokken was daarentegen dan weer bijzonder goed geslaagd. Alleen: hoe voer je goeie soep aan de mussen? 😉

    Gisteren (ten einde raad) dus maar weer een bakje van chefkok Unilever omgekeerd, en daar zelf ook iets van gegeten. Zo zout, dat ik er nu nòg dorst van heb!
    BOV vond het uiteraard ‘hééérlijk’…

  7. Carla
    8 november 2009 om 13.53

    Oh gelukkig RJ, je bent er wel. Ik begon je al te missen, 2 dagen helemaal niets (althans niet zichtbaar voor mij dan ;-)).

  8. Robert Jan
    8 november 2009 om 14.06

    @Carla: de voornaamste redenen daarvoor zijn al vervat in mijn antwoord aan Tanja…

    Deze inspiratieloze fase gebruik ik dan maar om weer eens wat ‘fijnregelingen’ uit te voeren onder de motorkap van deze website: voor jou ook niet (of nauwelijks) zichtbaar.

    Dank overigens voor je geregelde bezoekjes. Ik zie je vrijwel dagelijks opduiken in de statistieken. (Maak je geen gebruik van RSS…?)

  9. Carla
    8 november 2009 om 14.18

    Ja je zit in mijn dagelijkse rondjes inmiddels ;-).
    En eh nee, RSS gebruik ik niet, via sommige weblogs kom ik ook overal. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik dat moet instellen, maar het boeit me te weinig om me erin te verdiepen.
    Net zoals ik dan nu opeens even heel nieuwsgierig ben naar die statistieken (hoe je dat kunt zien bedoel ik), maar weer te weinig om dat uit te pluizen en op mijn eigen weblog ook zoiets te plaatsen. Een beetje lui geloof ik ;-).

  10. R
    8 november 2009 om 14.44

    @Carla: RSS-faciliteit heb je vermoedelijk al ‘onder de knop’ zonder dat je het wellicht weet. De meeste browsers en mailprogramma’s hebben die mogelijkheid standaard aan boord. Je ziet bij correct gebruik op geregelde tijden de nieuwste publicaties ‘langskomen’ van de websites waaraan je via RSS bent gekoppeld. Klik voor de poelegrap maar eens op het RSS-icoontje onderin de linkerkolom in deze pagina, en kijk wat er gebeurt.

    Wat de statistieken betreft: ik gebruik StatCounter. Die schotelt me op elk gewenst tijdstip van de dag een lijstje voor van (bijna) alle ip-nummers mijner bezoekers. Met die nummers kan ik in principe niets, tòt het ogenblik dat er iemand reageert.

    Het betreffende ip-adres wordt namelijk óók getoond in de reactie-informatie op weblog-punt-nl. Vervolgens kan ik op StatCounter aan dat adres een ‘label’ (lees: naam) toekennen, waardoor ik vanaf dat ogenblik in één opslag kan zie welke bekenden mijn blog frequenteren.

    Zoals onze Engelstalige vrienden zeggen: easy as pie…

    PS: StatCounter geeft ook een aardig inzicht in de herkomst (land/regio) van bezoekers en welke pagina’s er zoal worden opgevraagd.

  11. Carla
    8 november 2009 om 16.52

    Ok, ik heb me op je geabonneerd ;-). Je zit in een bladwijzerbalk….wat dat ook moge zijn (Mac).

  12. Robert Jan
    8 november 2009 om 17.03

    @Carla: tja, Mac… daar heb ìk dan weer geen sjoeche van (Linux-adept). Maar ‘creatief met computers’ is een leuk tijdverdrijf, dus leef je uit. (Wel altijd vàn je af werken!)

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.