Home > Verhalen > Dag van de mantelzorger…

Dag van de mantelzorger…

10 november 2009

Geen bloemetje, geen bedankje, geen schouderklopje: een grote mond kon ik krijgen… Ook vandaag weer geen culinaire belevenissen. Ik heb me beperkt tot een ‘Van der Valkje’: patat, kroket & appelmoes. Tomaatsoepje vooraf, kersenyoghurt toe.

Categorieën:Verhalen
  1. Carla
    11 november 2009 om 08.31

    Mail me je adres maar, dan stuur ik je een verrassinkje, want ik heb grote bewondering voor wat je doet, ook al merk je dat misschien niet aan mijn uitlatingen hier.

  2. chris
    11 november 2009 om 18.28

    Ik heb het al steeds geschreven: knap hoor.
    Een bloemetje met een zoen ( en ik zoen nooit vreemde mannen, dus…)

  3. Robert Jan
    11 november 2009 om 19.04

    Dames, dames nou toch… ik zit hier zowaar weer een beetje te blozen. (En mijn virtuele wang was ik voorlopig niet meer, want ik word óók nauwelijks meer gezoend door ‘vreemde vrouwen’, hahaha!)

    Nu weer even serieus: ik zat natuurlijk niet te hengelen naar complimentjes uit mijn lezerskring maar zou het des te aardiger vinden als er bij tijd en wijle eens een klein blijk van waardering kwam uit de richting van hen die van mijn zorg afhankelijk zijn.

    Evenwel: zo lang mijn beide ouders me blijven zien (en behandelen) als de vijftienjarige puber die ik ooit was, zit dat er vermoedelijk niet in. Het bijltje erbij neergooien is echter evenmin een optie.

  4. sanne
    11 november 2009 om 23.33

    RJ, helaas….stel je erop in…
    Als dat complimentje van degenen die je zo trouw, gewetensvol en smul-vriendelijk verzorgt en in de watten legt nog steeds niet gekomen is, zal het er waarschijnlijk ook in de toekomst niet meer van komen. Ook al gun ik je beter…..
    Ontstellend triest, ja, evenals dat ze je nog steeds als die 15-jarige puber blijven zien.

    Ook al heb je daar dus niks aan, toch van mij ook de welgemeende complimenten dat je dit alles volhoudt……Ik had het in jouw geval waarschijnlijk al lang opgegeven.

    Zelf heb ik een stokoude moeder, die nog zelfstandig woont. 60 Kilometer bij mij vandaan. Af en toe ga ik bij haar koken, of haal ik haar een weekendje naar mij toe. Ze is een reuze dankbare eet-klant, dus ik heb geluk. Maar, zelfs al mankeert zij nog niks “officieel”, dingen gaan achteruit: vlees moet heel klein, en alles moet wat zacht zijn. Ook de smaak-papillen en het reuk-vermogen gaan bij mensen via een natuurlijk verloop achteruit vanaf hun 2e (!!), dus als je 90+ bent, blijft daar maar weinig van over en is het misschien niet zo gek dat je terugvalt op de smaken “van vroeger” die je bekend zijn: als je het dan al niet perfect meer proeft, eet je het waarschijnlijk op de herinnering?
    Ik liet mijn moeder ruiken aan een pot Ras-el-Hanout. “”hmmm…ik ruik er eigenlijk niks aan” zei ze.
    Maar de lamsgehakt waarin ik het ruim verwerkt had vond ze gelukkig heerlijk.

    Hoe ouder mensen worden, hoe minder ze nog kunnen veranderen, dus hoop niet meer tevergeefs op complimentjes die je eigenlijk zo van je ouders verdient, want dan blijf je teleurgesteld. Je zult ze waarschijnlijk niet krijgen.
    Geef je vader gewoon de snelle ongezonde flap-happen waar hij zijn leven lang verzot op was (desnoods uit de muur), of wen aan de volle kieperton.
    Kook iets lekkers voor jezelf en je moeder, die het, naar ik begrijp, wel vaak waardeert.

    Nee, nee!! Ik wil je niet stimuleren je vader door ongezond voer snel ziek(er) te maken. Maar als hij de lekkere en verantwoorder happen toch wegkiepert en omzeilt, dan heeft het ook geen zin die tegen beter weten in aan hem voor te zetten. (en misschien wel onbedoeld de vader-zoon-strijd daarmee aan te wakkeren….)

    Hoe dan ook, sterkte, blijf genieten waar het kan, en dank voor je interessante blog.

    sanne

  5. Christel
    12 november 2009 om 09.09

    Wanneer ben je weer in Leiden?
    Ik kan je een hoop vertellen over ‘erkenning’ want daar draait het tenslotte om. Heb daar in E. een hoop over geleerd.

    Voor nu kan ik je alleen maar aanraden naast de zorg voor je ouders ook een eigen leven te leiden.

    Dikke knuff!

  6. Robert Jan
    13 november 2009 om 18.19

    @Christel: voorlopig staan alle seinen tussen de Veluwe en Leiden op rood. Maar ik ben wèl geïnteresseerd in je verhaal, dus mòcht je in de buurt komen…

    Van dat ‘eigen leven’ komt bedroevend weinig terecht. Mantelzorg blijkt momenteel een ‘full time job’.

    Vette lebber terug… 😉

  7. Anzj
    16 november 2009 om 11.36

    Een ‘van der Valkje’. Da’s een goeie!!

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.