Ram6

1 december 2009

Nee, ik ga niet schrijven over hoe goed ik hem kende. In feite kende ik hem niet. Ik wist slechts wie hij was. Wie niet?!

Als hij na een optreden of een avondje boemelen weer eens de nachtkroeg op de hoek Binnen Oranjestraat en Vinkenstraat binnenstommelde, schoof hij altijd meteen achter de piano. Dan bestelde ik – of een van de stamgasten – een glas rode wijn, plaatste dat op het deksel van de klankkast, terwijl hij al zat te pingelen.

Hij bleef spelen, zingen en neuriën zo lang als de wijnglazen bleven komen. Meestal was dat tot sluitingstijd. Hij genoot, wij genoten. Dat was een mooie tijd. Jammer dat het definitief voorbij is.

Nu wordt het pas ècht Stil in Amsterdam…

Categorieën:Alcoholica, Horeca, Verhalen
  1. Dominique
    2 december 2009 om 09.56

    Zoals zovele vrouwen was mijn moeder ( 1944) zo verliefd als een pakje boter op deze man. Ze kwam hem ook vaak tegen, aangezien ze nogal een zwervend bestaan leed, en ging daarmee door ook nadat ze mij gekregen had ( 1963). Een van de leukste herinneringen is, dat wij weer eens in Brussel waren ergens in de jaren ’80, en daar traden Ramses en Liesbeth op, in een tent op de Grote Markt. Ik heb mijn moeder op mijn rug genomen zodat ze het goed kon zien, en samen hebben we keihard meegezongen.Mijn moeder is al zolang dood dat ze bijna terugkomt. Wie weet komt ze nu Ramses tegen, 2 dolende zoekende zielen. Alleen had Ramses wel plezier in het leven…..

  2. Robert Jan
    2 december 2009 om 17.08

    …en je weet zeker dat je niet zijn dochter bent? 😉

  3. Dominique
    2 december 2009 om 19.41

    Zeker weten doe ik niks, zeker als het op mijn vader aankomt niet. Maar daar leer je mee leven 🙂

  4. Robert Jan
    2 december 2009 om 20.06

    Nee… NIETS is zeker, en zelfs dàt niet!

    Misschien kun je nog nèt meedoen aan dat DNA-programma (óók NCRV) voordat Ramses een tuintje op z’n buik krijgt…?

    Dit is natuurlijk slechts scherts. Jij bent wel wijzer.

  5. Dominique
    2 december 2009 om 21.24

    Hoe weet jij dat, ik sta net mijn breekijzertje in te pakken om naar Amsterdam te gaan, kissie open, wattenstaafje erin….
    Hehehe, zou een mooie grap zijn he?
    Ach, zalig zijn de onwetenden toch? Als ik maar weet wie de vader van mijn kinderen is, dat vind ik veel belangrijker.

  6. Robert Jan
    2 december 2009 om 21.26

    Ik pleit alvast ‘onschuldig’! 😀

  7. Dominique
    3 december 2009 om 08.57

    De schuldige zit hier al jaren zijn schuld uit haha! Levenslang zonder kans op vervroegde vrijlating……

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.