Home > Kookboeken > Een miljoen feestelijke menu’s

Een miljoen feestelijke menu’s

10 december 2009

…is de titel van een 45 jaar geleden door ene mevrouw Leonore Joyce-Cowen gepubliceerd kookboek dat ik onlangs opdiepte uit een stapel grotendeels vergeelde culinaire werken.

Ondanks het indrukwekkende getal van een miljoen is het een betrekkelijk dun boek. Dat zit zo: er staan slechts honderd menu’s in beschreven maar door afzonderlijke gangen te combineren (100 x 100 x 100 mogelijkheden) kom je toch op dat miljoen uit.

Alle pagina’s in het boek zijn namelijk in drieën gesneden: voor-, hoofd- en nagerechten. Door een paginagedeelte met een gerecht dat niet in de smaak valt door te bladeren, vindt men een alternatief dat dezelfde plaats in het menu kan innemen.

U kiest bijvoorbeeld het menu van de eerste pagina: ‘Geflambeerde kreeft met Pernod – Ham in korst met aardappelomelet en artisjokbodems met aspergepunten – Grand Marnier-pudding’, maar vanavond krijgt u een vriend te eten die beslist niet van kreeft houdt. U slaat nu het bovenste gedeelte van de pagina om en bladert verder, tot u een ander geschikt voorgerecht hebt gevonden, bijvoorbeeld ‘Mousse van gerookte zalm met komkommersaus’.

Het boek bevat hoofdzakelijk gerechten die zijn gebaseerd op de klassieke Franse keuken, met hier en daar een Angelsaksische of Mediterrane toets. Vele recepten zijn luxueus, enkele zelfs uitermate luxueus.

Een bijzonder geschikt boek voor de decembermaand, waaruit een degelijk ouderwets kerstmenu kan worden samengesteld. Bovendien schreef vertaalster Wina Born in haar inleiding: “…vooral een kookboek voor mannen” (sic) dus dat komt mooi uit.

Omdat ik ervoor bedank om gedurende de feestdagen bij voortduring in de keuken te moeten staan, ga ik op zoek naar gerechten die zo veel mogelijk van tevoren kunnen worden geprepareerd.

De komende dagen zal ik te uwer plezier en inspiratie (en in weerwil van mijn vorige stukje) een aantal van die menu’s en mogelijke variaties opdissen.

Weliswaar zijn de recepten zo gekozen, dat ze zonder al te veel moeite thuis te bereiden zijn maar er moet bij worden vermeld dat ze wel wat vaardigheid en ervaring vergen… Dus heren: zet u schrap!

Uit ‘Een miljoen feestelijke menu’s’:
Kerstmenu 1:
Tong met gerookte zalm
Reerug ‘Grand Veneur’
Linzenpuree
Spruitjes met ‘sauce diable’
Mandarijndessert

Kerstmenu 2:
Vichyssoise met kaviaar
Gevulde varkensrollade
Uien ‘belle aurore’
Kastanjes met maderasaus
Aardappelpuree ‘Chantilly’
Meloen met gemberijs

Uit ‘Lekker koken – zo doe je dat:
Kerstmenu 3:
Gerookte zalm met eieren
Heldere bouillon met engelenhaar
Gevulde kalfsborst met noten
Flensjes met gepocheerde appelen en vanillesaus

Categorieën:Kookboeken Tags: , ,
  1. sanne
    11 december 2009 om 01.35

    Blij toe, dat ik me dan als “dame” tenminste niet schrap hoef te zetten?, met die feestdagen 😉

    Nu heb ik zelfs voor het simpelste etentje altijd al …tig ideeen in ’t hoofd en op door het huis verspreide geeltjes, maar in de praktijk besluit ik voor de meeste gerechten en de totaal-samenstelling toch altijd pas op ’t laatste moment…en komt bijna altijd prima in orde.

    Doch kijk reuze uit naar al je inspiraties,…….en zet me maar vast schrap dan…

    sanne

  2. Robert Jan
    11 december 2009 om 18.48

    @Sanne: ik vond de opmerking over mannen in het voorwoord zo grappig, dat ik het niet kon laten om die over te nemen. Maar er staat nog meer:

    “De huisvrouw, die de tijd aan zichzelf heeft, doet het beste om ’s morgens, als zij zelf en de keuken nog fris zijn, zoveel mogelijk voorbereidend werk te doen.”

    Let wel: het was 1964…

    Evengoed vond ik ook deze passage:

    “Vrouwen die een werkkring overdag hebben en daardoor de ochtend niet kunnen reserveren voor het koken, zullen bij voorkeur haar dinertjes op zaterdag geven, zodat er wel een vrije ochtend is, of anders de avond tevoren al het voorbereidende werk doen.”

    Alles bij elkaar schetst het (achteraf bezien) wel een vermakelijk tijdsbeeld, vind je niet?

    In zekere zin is er – naar ik vrees – overigens nog niet zo veel veranderd: vrouwen (ook de werkende) zorgen doorgaans nog steeds voor de dagelijkse pot, en pas met kerst kruipen de heren – voor het showkoken – achter de stoof…

    Ik ben zo’n uitzondering die de regel bevestigt: in mijn keuken mogen niet eens vrouwen kómen, laat staan dat ze er iets gaan koken, hahaha! (Ben ik nu een sexist?)

  3. sanne
    12 december 2009 om 00.29

    Yep, RJ, jij bent vast een super-sexist 😉

    In mijn keuken mogen mannen komen en zelfs koken, maar dan WEL ook zelf de troep opruimen…..dat is het enige dat mij ergert aan “mannen in de keuken”….willen ze wel (altijd voor iets bijzonders…nooit voor die elke-dag-simpeler dagelijkse kost….) hun kookkunstje doen om indruk te maken op anderen, maar vervolgens zijn ze “te zwak” om het achtergelaten slagveld zelfstandig op te ruimen…
    (laat staan dat ze in staat zijn om elke dag te bedenken wat nu weer mee naar huis te zeulen)
    Ja, zooooo kan ik het ook!!

    Maar met een dagelijkse kook-en zorgtaak jouwerzijds denk ik over jou toch wat milder….;-)

    sanne

  4. Robert Jan
    12 december 2009 om 15.53

    @Sanne: tegen de tijd dat mijn maaltijden gereed zijn, ziet de keuken er alweer uit alsof er nooit iets is gebeurd… Ook zo’n deformatie die ik aan mijn Wassenaarse kasteelervaring heb overgehouden.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.