Home > Verhalen > Blauwblauw…

Blauwblauw…

30 december 2009

Dat was even hevig schrikken, gistermiddag. Nadat mijn Wijze Oude Moeder zich plots niet goed voelde, arriveerde de huisarts met gezwinde spoed en even later werd ze per ambulance overgebracht naar het nabijgelegen hospitaal. Diagnose: hartinfarct.

Naarmate de avond vorderde, werden de telefonische berichten uit cardiologische kring echter positiever van toon, tot ik vannacht om half één (glibberend over spekgladde wegen) naar het ziekenhuis mocht komen om moeder weer op te halen. De soep bleek – kortom – niet zo heet te worden gegeten als hij aanvankelijk was opgediend.

Wat er ook aan de hand is geweest, in elk geval geen hartproblemen. Resteert de vraag: wat dan wèl…? Hoe het ook zij, ik kan met een ietwat geruster gemoed het oude jaar uitwuiven!

Advertenties
Categorieën:Verhalen
  1. Tanja
    30 december 2009 om 18.02

    En dan hoop ik inderdaad dat jullie met een gerust hart een goede jaarwisseling hebben. Ik schrok wel even bij het lezen van dit stukje.

    Houdt BOV van oliebollen?

  2. Dominique
    30 december 2009 om 18.11

    Wat belachelijk dat ze jou midden in de nacht die lieve oude dame laten ophalen uit het ziekenhuis. Hadden ze haar niet een nachtje kunnen houden, of wilde ze zelf naar huis?

  3. Robert Jan
    30 december 2009 om 18.35

    @Tanja: ik moest de schaal oliebollen van vandaag al verstoppen, anders waren ze nu reeds tot nul stuks gereduceerd.

    BOV was nooit een zoetekauw, tot het moment dat hij aan diabetes ging lijden. Vanaf dat ogenblik zijn de koekjes, snoepjes en toetjes niet meer aan te slepen…

  4. Robert Jan
    30 december 2009 om 18.42

    @Dominique: dat laatste. Ze wilde per se niet in het ziekenhuis blijven en liet de risicoschatting aan mij over.

    Nou heb ik als werkstudent ook nog als taxi- en diplomatiek chauffeur m’n centjes verdiend, dus ik weet wel zo ongeveer wanneer autorijden ècht onverantwoord wordt. Met iets minder lucht in de bandjes dan gewoonlijk, ging het gisteravond nog best, op twee onschuldige schuivertjes na.

    Vervelender vond ik dat de portier van het ziekenhuis net koffie was gaan halen toen ik voor de (gesloten) deur stond. Tien minuten koubekken in de ijzel is nu niet precies mijn idee van nachtelijk tijdverdrijf.

    Gelukkig was ik van louter woede voldoende opgewarmd om bij binnenkomst eens flink stoom af te blazen. Ik geloof dat ik zelfs Duits gesnauwd heb tegen dat t*kk*wijf… 😀

  5. Christel
    30 december 2009 om 18.51

    De laatste alinea zie ik helemaal voor me. 😀

  6. Robert Jan
    30 december 2009 om 19.00

    @Christel: mijn gerechtvaardigde boosheid werd vooral gevoed door het feit dat die nacht-ingang tevens EHBO-ingang is. Mensen met ernstige brandwonden of gecompliceerde botbreuken hoeven daar dus ook niet aan te komen als de portier trek in een ‘bakkie’ heeft. Kortom: er gaat een formele klachtenbrief naar de Raad van Bestuur.

  7. Yvon
    31 december 2009 om 08.54

    Dat is schrikken! Wel ontiegelijk slordig die diagnose, zacht uitgedrukt.

  8. Robert Jan
    31 december 2009 om 12.35

    @Yvon: kwestie van ‘het zekere voor het onzekere’. Alle symptomen wezen wel degelijk op een infarct. Vandaar.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.