Zorgmomenten

8 januari 2010

Ja ja, mijn Boze Oude Vader krijgt ze: zorgmomenten! Degene die dat woord heeft bedacht, dient per ommegaande (en eventueel met terugwerkende kracht) aan een touwtje om zijn hals in de hoogst denkbare boom te worden gehesen.

Afijn, die ‘momenten’ dus: ze nemen in aantal toe nu vader weigerachtig blijft om zijn medicijnen tijdig in te nemen. Als ik pogingen in het werk stel om die pillen door zijn keelgat te krijgen, heb ik hier een huis vol herrie. Onder het motto “vreemde ogen dwingen” komen de thuiszorgzusters dat dus doen.

Met eten is het al precies hetzelfde liedje, alleen kunnen de zusters dat niet van me overnemen. Vader weigert categorisch het voedsel – dat door mij met veel zorg (maar steeds minder liefde) is bereid – tot zich te nemen.

Het Duitse biefstukje dat ik eergisteravond voor hem bakte vond ik later ondergedompeld in de jus-kom terug. Van de negentig schamele grammetjes die het schijfje woog, bleek na afloop van de maaltijd slechts éénderde afgesneden.
Toen ik nòg later die avond de koelkast open trok, trof ik daarin een bordvol snijbonen en patatten met – jawel – dat resterende dobbelsteentje vlees!

En zo gaat het nu al weken. Het maakt niet meer uit wàt ik hem voorzet: ook mijn verse boerenkool, zuurkool en hutspot (voorheen nog lievelingskostjes, voorzien van spek en worst) worden terzijde geschoven met de kwalificatie “niet lekker”.

Aldus zijn we nu definitief in het bakjes- en blikjesstadium aanbeland, want dat ‘voedsel’ eet meneer – het mag inmiddels bekend worden verondersteld – wèl met smaak op.

De laatste keer dat ik uit vrije wil blikconserven heb ingeslagen moet meer dan vijftien jaar geleden zijn geweest, toen mijn hond nog leefde. Dat beest was dol op bami en nasi van Suzi Wan, die ik af en toe – bij wijze van Bonzo – voor hem kocht.

Voor vader schafte ik gisteren achtereenvolgens aan: ravioli-in-blik van Grand’Italia, chili con carne en boerenkool in bakjes van Struik en ingeblikte bami gorgeng van Kung-Fu (ook Struik dus).

Daar kan pa minimaal een week van… ehh… ‘eten’.

Advertenties
  1. Yvon
    8 januari 2010 om 18.55

    Jee… lijkt me uit zelfbehoud alleen maar verstandig om op die blikconserven over te schakelen. De liefde voor koken wordt om zeep geholpen en het is alleen maar kwetsend als wat je ook kookt wordt afgewezen. Blikken voor de BOV voortaan!

  2. Robert Jan
    8 januari 2010 om 19.16

    @Yvon: dat legt meteen ook de bijl aan de wortel van B&B. Ik kan mijn lezers kwalijk blijven lastigvallen met saaie stukjes over het openrukken van pakjes verduurzaamde meuk…

  3. sanne
    8 januari 2010 om 21.11

    Dit is ongelofelijk triest: zo verander je noodgedwongen van een enthousiast koker in een sloofje dat pakjes/bakjes/zakjes en blikjes opent en opwarmt voor de grillen en kleinzieligheid van een ander.
    Nog triester is natuurlijk wat erachter schijnt te liggen: dat BOV kennelijk regelrecht en rigoreus weigert nog iets van jou te eten, maar uitsluitend van door de commercie in elkaar geflanste bakkies vol zooi….

    En dat je door al dat gedoe weinig lust zult hebben om voor jezelf en WOM nog lekker iets anders te koken terwijl bakje voor BOV in de magnetron/oven geschoven wordt, kan ik me ook goed voorstellen……. hoewel ik denk (DENK, he…ik zit niet in die situatie, dus makkelijk kletsen…) dat ik mij niet zou laten weerhouden door dit gedoe om voor zelf en moeders nog wat lekkers te maken en pa slechts zonder enige extra moeite of andere aanvullingen dat voorbereide fabrieks-bakkie onder z’n neus te zetten. (“Nee hoor pa, iets anders krijg je er niet bij, want dat donder je toch weg…., gewoon dat door jou gewenste bakje/blikje leeglepelen, of niet, en verder niet zeuren”).

    Ongezond?
    Waarschijnlijk wel, maar omdat hij alles dat wel “gezond” (en lekker!) is toch al omzeilt maakt dat ook niks meer uit.

    Maar ehh…ik hoop dat B&B ondanks alles en (winter-) wortels gewoon blijft bestaan.
    Ook zonder veel eigen kooksels lijk je meer dan voldoende stof te hebben om op het gebied van Eten&Drinken een interessant blog te onderhouden.
    Dus ik hoop van harte dat je dat blijft volhouden……zolang je er plezier in blijft hebben natuurlijk.
    Ik lees het nog steeds heeeeel graag.

    Sterkte en groet,
    sanne

  4. Robert Jan
    8 januari 2010 om 21.34

    @Sanne: in de vrienden- en kennissenkring van mijn ouders word ik gekscherend al ‘James’ genoemd… de lakei die op vingerknippen beschikbaar is om te chaufferen, te foerageren, te koken (tegenwoordig: opwarmen) en te serveren.

    De onverkwikkelijkheden rond de maaltijden lopen steeds hoger op. Gisteravond kreeg ik zelfs te horen dat ze het zonder mij (en m’n grote mond!) ook wel zouden redden… Ik heb het pand toen onverwijld verlaten en de rest van de avond in het prettige gezelschap van vrienden doorgebracht.

    Ook vandaag heb ik de ouwelui nog even lekker in hun vet laten gaarsmoren en – afgezien van de boodschappen – geen vinger uitgestoken. Eens zien hoe lang ze volharden in hun halsstarrige houding. De wal zal het schip wel keren.

    Maar inderdaad: de bodem onder mijn motivatie is volledig weggeslagen en ik voel niet de geringste behoefte om nog langer meer dan het strikt noodzakelijke te doen.

    Aldus komt het voortbestaan van Bikken & Buizen wel degelijk op de helling te staan. Mocht ik voldoende stof tot schrijven overhouden, dan moest ik daarvoor misschien maar een nieuw blog met een ander thema in het leven roepen.

  5. Simone
    8 januari 2010 om 22.03

    Ai, dat klinkt niet al te best allemaal!! Sinds kort ondervinden wij hier aan de lijve hoe het toe gaat met ouders die eh… nu ja, niet meer helemaal functioneren als voorheen zullen we maar zeggen en het is moeilijk. Ik kan me voorstellen dat voor jou op deze manier de lol er snel vanaf is!
    Heel veel sterkte ermee! Zo te horen heb je het nodig!

  6. Arden
    10 januari 2010 om 17.55

    Dat jouw plezier in het koken voor je ouders tot nul gereduceerd is kan ik heel goed begrijpen, maar ik hoop toch echt dat je wel blijft schrijven. Ik lees je verhalen altijd met veel plezier en ik hoop/denk dat je nog genoeg inspiratie hebt om door te gaan. Sterkte!

  7. Robert Jan
    10 januari 2010 om 18.04

    @Arden: vrees niet… ik ben al bezig met een plannetje voor een vervolg op Bikken & Buizen.

  8. Eetschrijver
    11 januari 2010 om 12.10

    Misschien kun je een blog beginnen onder de titel “Boze Blikken”? Op zijn minst zou je van al het blikvoer iets kunnen proeven en humoristische recensies kunnen geven van het gesavoureerde.

    Enne… je blijft zelf toch wel goed eten, jongen?

  9. Robert Jan
    11 januari 2010 om 12.35

    @Eetschrijver: ja vader, maak je maar geen zorgen… ik kom wel aan m’n smakelijke kostjes. 😉

    Van die Struikbakjes heb ik al iets geproefd. Dat wil zeggen: het plasticfolie moest met een vork worden doorgeprikt, vooraleer het in de microgolfoven kon worden geplaatst.

    Die vork heb ik na het prikken afgelikt… om vervolgens de Veluwse waterleiding leeg te sabbelen: zo zout had ik het nog nooit gegeten! Als Struik daarvan wat minder in z’n bakjes stopte, zaten we nu niet met een pekeltekort.

    Het vervolg op Bikken & Buizen (als het er komt) zal wat mij betreft niet meer de gezondheidsperikelen van mijn vader als thema hebben maar meer in het algemeen handelen over goede – en vooral lekkere – voeding.

    Daartoe heb ik reeds samenwerking gezocht met een getalenteerd schrijfster (wier naam ik nog niet ga onthullen) die bovendien ook nog eens mooie foto’s maakt; een kwaliteit die ik helaas moet ontberen.

    Zodra één en ander vorm heeft gekregen, ben je de eerste die het hoort. Het stramien is al opgetuigd (WordPress op een server geïnstalleerd) en ik ben druk doende om alle instellingen te fijnregelen.

  10. Robert Jan
    11 januari 2010 om 13.05

    @Eetschrijver: zit je nu je statistieken door te vlooien om te zien of je dat prille blog al kunt vinden? 😀

    Je zou de primeur hebben…!

  11. Eetschrijver
    11 januari 2010 om 13.22

    Ik vlooi mijn statistieken altijd uit, zo zie ik bijvoorbeeld dat jij dat ook doet. Helaas: nog geen spoor van Blikken en Buizen of een ander blog van jouw hand. Het blijft dus nog even gissen naar de identiteit van de getalenteerde schrijfster/fotografe.

    Maar de de belofte dat ik de eerste ben die het hoort, is genoteerd. Kan ik er mooi een stukje over schrijven. 🙂

  12. Robert Jan
    11 januari 2010 om 13.29

    @Eetschrijver: kijk… dan is de PR alvast goed voormekaar, hahaha!

  13. Boudewijn
    23 januari 2010 om 00.04

    Daar zou je inderdaad gedemotiveerd door raken!

    Suzi Wan “maaltijden” hebben(in een VER verleden) ook in mijn leven een belangrijke rol gespeeld 🙂 Meer om het gemak dan om de smaak!

  14. Robert Jan
    23 januari 2010 om 14.15

    @Boudewijn: ze maakten volgens mij ook deel uit van de veldrantsoenen ‘onzer jongens’, dus half dienstplichtig Nederland heeft die meuk vermoedelijk moeten eten. Men dacht bij defensie toen kennelijk dat je van het nuttigen van ingeblikte vieze rommel een ‘echte vent’ werd.

    Jij lijkt me echter te jong om dat nog te hebben ondervonden… 😉

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.