Home > Verhalen > Boze blikken

Boze blikken

12 januari 2010

Deze titel werd me aangereikt door Eetschrijver Groothedde, voor een mogelijk nieuw in te stellen weblog over maaltijdconserven.

Een aardig idee, maar dan zou ik de inhoud van die blikkies en bakkies ook allemaal zèlf moeten nuttigen om tot een afgewogen oordeel te komen, en voor dat twijfelachtige ‘genoegen’ pas ik liever.

Evengoed heb ik gisteravond voor mijn Boze Oude Vader – op zijn eigen verzoek – een blikje ravioli omgekeerd en in een pannetje opgewarmd. Vooraf had ik een maaltijdgroentesoep-met-ballen (van zelfgetrokken bouillon: restanten kruiden en groentestronkjes, aangevuld met twee mergpijpjes) en als toespijs serveerde ik verse meloenpartjes met slagroom.

Soep en toetje waren na afloop schoon op; het bordje ravioli stond echter nog onaangeroerd te verpieteren in de oven. Merkwaardig genoeg was het schaaltje geraspte kaas (bedoeld voor over de ravioli) wèl zo goed als leeg gelepeld: geen idee of BOV dat over de soep of over het dessert heeft gestrooid…

Het vorige week ingestelde blikjesregime blijkt dus óók al niet te werken. Vader slaat gewoon consequent zijn hoofdgerechten over en leeft uitsluitend nog op zachte of slobberbare spijzen. Eerder deze week wenste hij in het geheel niet aan de avondmaaltijd deel te nemen, doch vond ik hem om een uur of elf alsnog aan tafel, terwijl hij een appeltaart zat te ontleden: de zachte appelpartjes waren genuttigd, de koekbodem was al wat restte…

Voor vanavond had ik in een hernieuwde poging lasagne bedacht. Met de hint van Groothedde in het achterhoofd ben ik naar de Grote Blauwe getijgerd om eens te zien wat er zoal op dat gebied verkrijgbaar is. De magnetronschaaltjes heb ik gelaten voor wat ze waren. Ik koos voor een variant in een aluminium bakje (ovenlasagne ‘Bolognese’) die je lekker langzaam bij 180°C mag opwarmen.

Om de ‘pret’ compleet te maken, rukte ik ook nog een Toscaanse prefab-salade uit het versvak. Daarvan heb ik alvast niets kunnen proeven want het hele bakje eigende BOV zich toe… om het na twee hapjes – inmiddels bacterieel verontreinigd met zijn speeksel – te laten staan. De dressing die ik had bereid was dus ook niet meer nodig. Dat alles vindt morgen wel weer zijn weg naar kiepelton en gootsteen.

De lasagne geurde goed… dàt wel. Maar ik had van louter woede alweer mijn bekomst en heb later op de avond voor mezelf een prettig biologisch biefstukje gebakken. Nouja… gebakken: even door de pan gehaald zodat het binnenste nog bloederig-rauw bleef. Goed brood met een lik licht gezouten boter erbij, en een glas mooie rooie. Zo kwam alles – voor mij althans – tenminste nog op z’n pootjes terecht.

Advertenties
Categorieën:Verhalen
  1. Simone (junglefrog)
    12 januari 2010 om 23.33

    O jee, ik kan me de frustratie wel levendig voorstellen; ik vind persoonlijk toch al wel dat je een engelen geduld hebt. Ik heb ooit een aantal middagen op mijn moeder (parkinson) moeten ‘passen’ omdat ze gevallen was en bedlegerig en mijn vader een weekje ‘vakantie’ had en na twee dagen had ik het al helemaal gehad!! Dus dat jij het al zolang volhoudt…. ik vind het knap!

  2. Eetschrijver
    13 januari 2010 om 00.55

    Dank voor de hommage. Ik had voor je gewenst dat er een vrolijker context voor was. Kennelijk slaag je er nog steeds in je humeur niet langdurig te laten vergallen. Respect!

  3. Niels
    13 januari 2010 om 09.19

    Tja, het blijven je ouders, dus een zekere zorgplicht hoort er wel een beetje bij.
    Aan de andere kant lijkt het mij extra pijnlijk om dit te zien bij je eigen ouders.

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.