Home > Verhalen > Koken met hindernissen

Koken met hindernissen

1 februari 2010

Kennelijk geschrokken van het tijdelijk ingestelde bakjes-regime is mijn vader uiteindelijk min of meer normaal gaan eten. Weliswaar zijn het meestal muizehapjes, maar tòch…

Een nieuw probleem heeft zich evenwel alweer aangediend. De huisarts heeft vorige maand besloten om mijn beide ouders het ‘geriatrisch traject’ in te sturen, hetgeen wil zeggen dat ze allebei niet meer helemaal kraakhelder in de bovenkamer zijn, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

De gevolgen daarvan ondervind ik dagelijks. Ik noem het “koken met hindernissen” en dat is géén erkende olympische discipline. Eén van de obstakels wordt gevormd door de behoefte van mijn moeder om haar scepter in de keuken te blijven zwaaien, in weerwil van het feit dat ik 99,9% van de tijd de maaltijden bereid.

Om duidelijk te maken dat zij toch ècht de kapitein op haar schip is, en ik slechts een onbetekenend aan boord gekomen bootsmannetje, trekt ze avond-aan-avond alle gebruikte kookgerei zo’n beetje onder mijn handen vandaan.

Als ik ook maar éven niet kijk (ik moet geregeld naar de schuur, waar zich voorraadkast, diepvrieskist en een extra koelkast bevinden) tref ik bij terugkomst in de keuken een leeggeruimd aanrecht. Als ik vraag waar de rotzooi is gebleven, heeft ze waarachtig geen idee: „Ik heb nergens aan gezeten…”.

Snijplank, messen, spatels, pollepels, gardes: alles wordt door haar onverwijld naar de bijkeuken getransporteerd, zonder dat ze het vijf minuten later zèlf nog weet. Vaak staat het spul al in de afwasmachine geparkeerd, terwijl ik het nog dringend nodig heb.

Nòg zoiets: geen kok kan zonder keukendoeken. Maar zodra ik mijn bips heb gekeerd, zijn ook díe uit het zicht verdwenen, want „dat staat zo rommelig”. Wil ik even later een gloeiendhete schaal uit de over trekken, dan moet ik eerst weer op zoek naar waar de lappen zijn gebleven.

Er iets van zeggen is volstrekt zinloos. Die discussies worden steevast afgesloten met een waarheid als een koe: „Het is nog altijd mijn huis, en ìk ben hier de baas”.

Tsja, zie dáár als mantelzorger maar eens iets tegen in te brengen. En de kok: hij ploeterde voort…

Advertenties
Categorieën:Verhalen
  1. Tanja
    1 februari 2010 om 22.11

    Het wordt je, wellicht geheel onbedoeld, wel erg lastig gemaakt. Kun je niet je eigen ‘lockertje’ in de keuken plaatsen met het hoognodige aan keukengereedschap?

  2. Christel
    1 februari 2010 om 22.22

    De afdeling PG is een heel speciale discipline, maar wel een waar je ook heel veel over jezelf kunt leren merk ik uit ervaring.

  3. Marjolijn
    2 februari 2010 om 14.53

    RJ, Ik hoop dat je je kunt blijven realiseren dat je oudelui zich niet zo gedragen om het jou moeilijk te maken. Dat maakt het niet gemakkelijker, dat weet ik ook wel.
    Misschien kennen ze in Apeldoorn ook wel het fenomeen ‘respijtzorg’. Daarbij worden mantelzorgers even ontlast van hun 24×7 taak door vrijwilligers die een dag of zo de zorg overnemen.

  4. Simone
    4 februari 2010 om 23.46

    Tjonge, dat is wat je noemt inderdaad een heuse koken met hindernissen!! Ik maak hetzelfde momenteel van dichtbij mee met de moeder van een goede vriendin en ik benijd jullie niet!

  1. No trackbacks yet.
Reacties zijn gesloten.