Archief

Archive for the ‘Alcoholica’ Category

Ram6

1 december 2009 7 reacties

Nee, ik ga niet schrijven over hoe goed ik hem kende. In feite kende ik hem niet. Ik wist slechts wie hij was. Wie niet?!

Als hij na een optreden of een avondje boemelen weer eens de nachtkroeg op de hoek Binnen Oranjestraat en Vinkenstraat binnenstommelde, schoof hij altijd meteen achter de piano. Dan bestelde ik – of een van de stamgasten – een glas rode wijn, plaatste dat op het deksel van de klankkast, terwijl hij al zat te pingelen.

Hij bleef spelen, zingen en neuriën zo lang als de wijnglazen bleven komen. Meestal was dat tot sluitingstijd. Hij genoot, wij genoten. Dat was een mooie tijd. Jammer dat het definitief voorbij is.

Nu wordt het pas ècht Stil in Amsterdam…

Advertenties
Categorieën:Alcoholica, Horeca, Verhalen

Iets met secco

27 november 2009 18 reacties

Het buizen komt er hier – in tegenstelling tot bikken – bekaaid vanaf. Deemoedig trek ik het boetekleed aan en beloof beterschap: de drank is inderdaad een ondergeschoven kindje.

Een VPRO-programma waarnaar ik eergisteren met plezier heb zitten kijken, breng ik graag ook onder úw aandacht. Het betreft de tweede aflevering uit een serie over “de winnaars en verliezers achter grote economische trends en hypes”, onder de titel Goudzoekers.

Welnu, als er – afgezien misschien van rosé – de afgelopen jaren één drankje werd ge-hyped, dan was het wel die Italiaanse bubbeltjeswijn: prosecco.

Gingen de flessen al gretig van hand tot hand, toen een lepe Oostenrijkse ski-oorduitbater (Günther Aloys) het spul in goudkleurige blikjes stopte en liet promoten door ene juffrouw Hilton, was het hek helemáál van de dam.

Het mag dan ook geen verbazing wekken dat dit alcoholische bruisvocht is beland in de Top-50 van de jaren nul, op een niet geheel oneervolle zesendertigste plek. Lees DIT vermakelijke stukje van (jawel, daar is ze weer!) Paulien Cornelisse.

Inmiddels is de soortaanduiding ‘prosecco’ geclaimd door (en van overheidswege toegewezen aan) de wijnboeren uit de Veneto, en kon de blikjesbaas uit Tirol op zoek naar een alternatieve naam. Dat is ‘Rich Secco’ geworden… al blijkt die wijziging nog niet op de website te zijn doorgevoerd.

Enfin, wat zullen we voor de jaren ’10 eens afspreken? Storten we ons nu met z’n allen op de Spaanse cava? Ik voorzie een grote toekomst voor Agua de Valencia: cava met vers sinaasappelsap… hartstikke hip!

Categorieën:Alcoholica

Oranjebitter en Julianasoep

2 mei 2009 Commentaar uitgeschakeld

Als kind werd mij door m’n vader wijsgemaakt dat juliënnesoep naar onze toenmalige koningin was genoemd. Hij is dan ook een fervent aanhanger van de monarchie.
Ik daarentegen ben overtuigd republikein, maar niet dusdanig fanatiek dat ik koninginnedag ongemerkt laat passeren. Tradities en decorum, nietwaar?

Vandaar dat ik één keer per jaar zelfs een glaasje oranjebitter achterover sla: het fluorescerende spul dat – in tegenstelling tot wat de naam van het goedje doet vermoeden – mierzoet is.

Dit jaar had ik die meuk nèt achter de kiezen toen een kennelijk krankzinnig geworden Gelderlander zijn zwarte Suzuki door en over de menigte Apeldoornse feestgangers joeg. We kennen inmiddels de bittere afloop.

Voortzetting van de feestelijkheden was vanaf dat ogenblik niet langer op z’n plaats, en dus besloot ik mijn blog niet met een hiephoi-verhaal te vullen. Maar ja: een mens moet tòch eten…

Enfin, om mijn oranjegezinde vader te plezieren maakte ik op koninginnedag dus juliënnesoep, die ik ter nagedachtenis aan onze vorige vorstin (precies 100 jaar geleden geboren) voor de gelegenheid had omgedoopt in Julianasoep.

Ingrediënten voor een flinke pan:

  • ca 1½ lt runderbouillon (van een mergpijpje en wat soepvlees)
  • ½ winterpeen
  • kleine prei
  • 1 à 2 stengels bleekselderij
  • 2 ons verse erwtjes
  • soepballetjes van rundergehakt
  • 2 el platte peterselie
  • 1 el kervel
  • evt wat krulvermicelli of andere pasta

Trek op een laag pitje in 1½ liter licht-gezouten water van het mergpijpje en het soepvlees gedurende enkele uren een geurige runderbouillon.

Haal het vocht daarna door een passeerdoek om alle ongerechtigheden te verwijderen, en houd het vlees apart. Het overgeschoten beenmerg kan naar de vogels: vooral merels zijn er dol op.

Snijd de peen, prei en selderij in zeer fijne reepjes (juliënne) en hak het gekookte soepvlees tot kleine flintertjes.

Breng de heldere bouillon weer tegen de kook aan en voeg daaraan de fijngesneden groenten, het soepvlees, de gehaktballetjes en de erwtjes toe. Laat alle bestanddelen op een laag pitje garen.

Doe pas enkele minuten vóór het opdienen de vermicelli, de kervel en de peterselie in de soep. (Vooral de pasta niet te vroeg, anders worden die deegsliertjes ‘snotterig’!)

Breng de soep eventueel verder op smaak met wat zout, peper of Maggi maar dat kun je ook gewoon op tafel zetten zodat iedereen het naar eigen behoefte kan toevoegen.

Om het maal compleet te maken: appelpannekoeken voor mijn Wijze Oude Moeder en spekpannekoeken voor mijn Boze Oude vader.

En… ohja, lang leve de koningin: hoera, hoera, hoera!

Categorieën:Alcoholica, Recepten Tags: ,

Jippie… Jopen!

18 augustus 2008 Commentaar uitgeschakeld

Heerlijk uit Haarlem

Dat wordt genieten, de komende dagen… Een Heemsteedse Blom schonk mij – nog ter gelegenheid van mijn verjaardag – een feestverpakking met Haarlemse bieren waarvan ik nog nimmer had gehoord.

Eerst even wat feitjes omtrent de brouwer van al dit lekkers: Jopen (de oud-Hollandse benaming van bierfusten) is in 1994 gestart – aanvankelijk als gelegenheidsbrouwerij, om Haarlems 750-jarig bestaan meer luister bij te zetten – maar groeide dankzij het succes van hun eerste produkt alras uit een permanente speler op de vaderlandse biermarkt.
(Gunst… onder welke steen heb ik al die tijd geleefd? Hahaha!)

De brouwsels van Jopen zijn gebaseerd op recepturen uit middeleeuwse Haarlemse stadsarchieven, naar zeggen opgeschreven tussen 1407 en 1501. Het is voor mij (als doorgewinterd pilsdrinker) dus zaak om niet gulzig te zijn maar rustig te nippen, teneinde al die historische smaken rustig tot de papillen te laten doordringen.
D’r moet natuurlijk wel wat te nassen en te snaaien bij…

De selectie bestaat uit:

  1. Adriaan: enigszins amberkleurig driegranenbier, fris en licht kruidig
    Daar ga ik een geitekaasje bij knabbelen: liefs zacht van smaak dus niet te pittig
  2. Lentebier: donkerblond, ongefilterd, nagistend in de fles, fruitig en vol
    Stukje haring, wat Hollandse garnalen of gemarineerde mosselen
  3. Vier Granen Bokbier: robijnrode viergranenbok van hoge gisting, moutig en gebrand
    Een blokje Leidse kaas of dadels met Monchou
  4. Extra Stout: donker, droog, geroosterd-bitter en romig
    Dat schreeuwt om gemengde (rauwe) noten
  5. Hoppenbier: blond dubbelgehopt, fris-moutig uitvloeiend naar bitter
    Ik denk aan makreel of paling

Maar: mijn mening voor een andere…

Categorieën:Alcoholica

Bunnahabhain

21 oktober 2007 Commentaar uitgeschakeld

Zoals beloofd in mijn logje van 14 september zou ik nog eens iets schrijven over Bunnahabhain. Bij dezen!

Een kenner op het gebied van whisky ben ik geenszins maar ik weet wèl wat ik lekker vind. Tot voor enkele jaren zorgde ik ervoor dat ik altijd een fles Glenfiddich, Glenlivet of Famous Grouse in huis had, maar sinds ik kennis heb gemaakt met de verfijnde smaak van Bunnhahabhain is dàt het vaste merk van mijn keuze geworden.

Goedkoop is ‘ie bepaald niet, maar nou ook weer niet onbetaalbaar: € 36,50 voor een fles van 70 cl mag dan als een forse somme gelds klinken, als je eenmaal de 12 jaar oude single malt van Bunnahabhain hebt geproefd, snap je waarom je dat bedrag met plezier neertelt.

Bunnahabhain (uitgesproken als boe-na-ha-venn) betekent ‘monding van de rivier’, in dit geval de ‘Margadale’ die uitmondt in de ‘Sound of Islay’: het water tussen de eilanden Islay en Jura. De distilleerderij – gevestigd op Islay – bestaat al sinds 1883 en is aan zee gelegen in een ruig gebied op het noorden van het eiland.


Bunnahabhain distilleerderij – © Bosse Axelson

Het water dat men gebruikt om de malt te maken stroomt niet door turf maar door kalksteen, en komt uit een waterbron gelegen op de Margadale Hill. Daardoor krijgt deze whisky niet dat rokerige, zilte karakter wat de meeste Islay malts kenmerkt.

Het water uit de bron wordt van grote diepte naar boven gepompt en vervolgens via een pijpleiding naar de distilleerderij geleid, dit om te voorkomen dat het water met turf in aanraking komt. Het water zou van zó diep komen dat men bij Bunnahabhain zegt dat het voor het eerst daglicht ziet als de 12 jaar oude malt in het glas wordt geschonken.

Bunnahabhain 12 Year Old Single Malt Whisky heeft een gouden kleur en een frisse, fruitige en bloemige geur. De smaak is zacht en moutig en doet denken aan honing, noten en kruiden. Het is de lichtste van alle Islay malts.

Meer over Bunnahabhain op de officiële website.

Categorieën:Alcoholica

Vinoo… que?!

8 oktober 2007 Commentaar uitgeschakeld

Door de aanmelding van mijn kook-blog bij Foodrank.eu stuitte ik op de banner van Vinoo: klaarblijkelijk een spin-off van het populaire culinaire nieuwsoverzicht Foodrank. Intrigerende naam: ‘Vinoo’… klikken dus maar!

Op de voorpagina van de bètaversie van deze website valt te lezen dat de makers ons binnenkort gaan helpen met het vinden van de lekkerste wijnen. Daartoe wordt onze hulp ingeroepen: webbende wijnliefhebbers met een mening die gezamenlijk een wijncommunity zullen gaan vormen.

Vinoo wil – zo gaat het bericht verder – “de Nederlandse en Belgische wijnmarkt democratiseren en het aanbod transparanter maken”. Men spreekt op voorhand al van een ‘ware wijnrevolutie’. Op basis van een in te vullen wijnprofiel zal Vinoo ook persoonlijke aanbevelingen gaan doen.

Mijn nieuwsgierigheid is alvast gewekt!


Naschrift 11 juni 2009:
De website van Vinoo is inmiddels uit de testfase, en voortaan bereikbaar via de webkoppeling www.vinoo.eu.

Categorieën:Alcoholica, Websites

Seizoenen

6 oktober 2007 Commentaar uitgeschakeld

Leuk was dat vroeger, hè: seizoenen? Van die perioden waar je je ècht op kon verheugen: asperges (vanaf de tweede donderdag van april t/m eind juni), aardbeien (tegenwoordig vrijwel het hele jaar door verkrijgbaar, maar kortgeleden nog aangeprezen als ‘zomerkoninkjes’), kersen (juli/augustus), peren (september/oktober); allemaal heerlijk seizoensgebonden…

Tòt de ‘marktwerking’ zijn intrede deed, de lagelonenlanden zich gingen richten op westerse producten en – ondanks de stijgende brandstofprijzen – transport over water en door de lucht steeds goedkoper werd. Toen was het alras afgelopen met de prettige spanning van een aanstaand jaargetijde.

Waren we voorheen nog ‘liefhebbers’, onder invloed van het immer uitdijend liberalisme van de vrije wereldhandel zijn we dus verworden tot gebruikers.
Wilt u met kerstmis aardbeien eten? Dan zorgen we toch voor aardbeien met kerstmis?! En voor je het weet worden je zomerkoninkjes hartje-winter uit verre oorden naar jouw groenteboer getransporteerd, zodat jij lekker tegen de seizoenen in kunt bunkeren.

Deze boutade kwam in me op toen ik onlangs stuitte op een webstek die van leer trok tegen de absurd vroege verkoop van Sinterklaasartikelen: GeenPepernotenVoorNovember.
Het is ook werkelijk te dol voor woorden: halverwege september heeft een Zaanse grootgrutter zijn rekken alweer in stelling gebracht om ons te vermurwen voortijdig pepernoten, taaitaai en strooigoed aan te schaffen. Krankzinnig!

Nòg zoiets: vandeweek plofte hier een kleurenbijlage van de krant op de deurmat, om aandacht te vragen voor de ‘Nationale Bokbierdag’. “D’as vroeg…!” denk je dan bij jezelf. En inderdaad: kennelijk is de datum voor de introductie van dit seizoensbier weer een stukje naar voren getrokken, ongetwijfeld omwille van de commercie.

Traditioneel begint het bokbierseizoen in het laatste weekeinde van oktober, maar dit jaar kunnen we al op 7 oktober aan het fust. Officieel schijnt – sinds 2005 – de eerste verkoopdatum zelfs op 21 september te zijn vastgesteld.

Luister nou eens, bovenstebeste brouwers: ik heb op dit ogenblik nog helemaal geen zìn in bokbier! Kom nog maar eens terug als de bladeren van de bomen vallen, en ik in m’n onvermijdelijke herfstdipje zit. (Tegen die tijd kan ik wel een bokbiertje gebruiken, hahaha!)

Eens kijken met hoeveel dagen – of weken – het embargo op de introductie van de Beaujolais Primeur (Nouveau) dit jaar weer wordt omzeild. Persoonlijk vind ik zo’n Primeur eigenlijk niet ècht te drinken, maar tòch is er elk jaar die spanning rond de derde donderdag van november. Vervelend, als zo’n traditie wordt ondermijnd door louter winstbejag…
Aangezien de oogst dit jaar alwéér eerder is begonnen dan voorgaande jaren, zal ook de druk om de introductie van de wijn te vervroegen toenemen.

P.S.: Heeft u de eerste paaseieren al in huis?