Archief

Archive for the ‘Gewassen, have & producten’ Category

Zorgmomenten

8 januari 2010 14 reacties

Ja ja, mijn Boze Oude Vader krijgt ze: zorgmomenten! Degene die dat woord heeft bedacht, dient per ommegaande (en eventueel met terugwerkende kracht) aan een touwtje om zijn hals in de hoogst denkbare boom te worden gehesen.

Afijn, die ‘momenten’ dus: ze nemen in aantal toe nu vader weigerachtig blijft om zijn medicijnen tijdig in te nemen. Als ik pogingen in het werk stel om die pillen door zijn keelgat te krijgen, heb ik hier een huis vol herrie. Onder het motto “vreemde ogen dwingen” komen de thuiszorgzusters dat dus doen.

Met eten is het al precies hetzelfde liedje, alleen kunnen de zusters dat niet van me overnemen. Vader weigert categorisch het voedsel – dat door mij met veel zorg (maar steeds minder liefde) is bereid – tot zich te nemen.

Het Duitse biefstukje dat ik eergisteravond voor hem bakte vond ik later ondergedompeld in de jus-kom terug. Van de negentig schamele grammetjes die het schijfje woog, bleek na afloop van de maaltijd slechts éénderde afgesneden.
Toen ik nòg later die avond de koelkast open trok, trof ik daarin een bordvol snijbonen en patatten met – jawel – dat resterende dobbelsteentje vlees!

En zo gaat het nu al weken. Het maakt niet meer uit wàt ik hem voorzet: ook mijn verse boerenkool, zuurkool en hutspot (voorheen nog lievelingskostjes, voorzien van spek en worst) worden terzijde geschoven met de kwalificatie “niet lekker”.

Aldus zijn we nu definitief in het bakjes- en blikjesstadium aanbeland, want dat ‘voedsel’ eet meneer – het mag inmiddels bekend worden verondersteld – wèl met smaak op.

De laatste keer dat ik uit vrije wil blikconserven heb ingeslagen moet meer dan vijftien jaar geleden zijn geweest, toen mijn hond nog leefde. Dat beest was dol op bami en nasi van Suzi Wan, die ik af en toe – bij wijze van Bonzo – voor hem kocht.

Voor vader schafte ik gisteren achtereenvolgens aan: ravioli-in-blik van Grand’Italia, chili con carne en boerenkool in bakjes van Struik en ingeblikte bami gorgeng van Kung-Fu (ook Struik dus).

Daar kan pa minimaal een week van… ehh… ‘eten’.

Advertenties

AH-peldoorn

21 december 2009 9 reacties

Het uit zijn krachten gegroeide dorp waar ik met frisse tegenzin woon, begint langzamerhand zowaar de eerste trekjes van een heuse stad te vertonen. De sterk gemoderniseerde en uitgebreide vestiging van Albert Heijn aan de Talingweg is daarvan een tekenend voorbeeld.

Ik wist na de heropening niet wat ik zag: brede paden, overzichtelijke schappen (wel even zoeken waar de spullen naartoe verhuisd waren), afsluitbare koelingen (dus niet alleen de vrieskasten), computerkassa’s, en als klap op de vuurpijl een zelfbediend afrekenpunt. Dat laatste is geen primeur voor Apeldorp – een C1000 vestiging kende naar verluidt reeds een dergelijk systeem – maar voorwaar nog steeds een opzienbarend fenomeen!

Niet dat ik voornemens ben om van die zelfbedieningskassa gebruik te gaan maken, want ik ben te zeer begaan met het lot van de hardwerkende jongedames die de ‘ouderwetse’ lopende banden bedienen, en wier arbeidspositie te langen leste door dit nieuwe snufje onvermijdelijk op de tocht komt te staan. (En om een vriendelijk babbeltje met Ursela, Maria, Willemijn, Ernestine, Vera of Ines zit ik bovendien nooit verlegen, haha!)

Ook het assortiment van ‘filiaal 1036’ is met anderhalfduizend producten uitgebreid. Zowaar heeft men nu pastrami in de vitrine liggen… Helaas ontbreekt het paarderookvlees nog, dus daarvoor moet ik dan tòch weer naar de concurrent.
Ter gelegenheid van de feestelijke heropening ontving ik van de bedrijfsleider twee appeltaartjes: één omdat alle klanten die kregen, plus één omdat hij mij ‘zo’n aardige vent’ vindt…


Vandaag zou ik ter begeleiding van dit stukje wat foto’s gaan maken maar dat is er wegens de winterse omstandigheden niet van gekomen: die houdt u dus nog van mij tegoed…

Peperkruidverwarring

5 december 2009 3 reacties

Dit is de vrijwel letterlijke transcriptie van een conversatie die ik zopas voerde tijdens mijn bezoekje aan een brood- en banketbakkerij in de Apeldorpse buurtschap Ugchelen:

Bediende : „Kan ik u ergens mee helpen?”
Ik : „Ja graag, ik ben op zoek naar pepernoten.”
Bediende : „Die liggen in het mandje voor u.”
Ik : „Nee, dat zijn kruidnoten.”
Bediende : „Ohw, maar wij noemen dat ‘pepernoten’.”
Ik : „Mevrouw, al noemde u ze ‘paaseieren’… het zijn en blijven kruidnoten.”
Bediende : „Waar u vandaan komt misschien, maar dit is de Veluwe.”
(Kennelijk had ik mijzelf al verraden door mijn afwijkende accent…)
Ik : „Daarvan ben ik me pijnlijk bewust! Goedendag…”

Trouwe lezers van dit blog snappen het al: èchte pepernoten zijn (net als vele andere producten) op de Veluwe kennelijk óók al niet verkrijgbaar, afgezien dan van de laffe hondebrokjes uit de supermarkt die daarvoor moeten doorgaan.

Enfin, desondanks wens ik u allemaal een heerlijk avondje… met of zonder pepernoten. Ik drink straks wel een glaasje bisschopswijn.

Uitgelachen

20 november 2009 6 reacties

Middenstanders bestaan er in soorten: handelaren en ‘zakenmensen’. Een èchte handelaar heb ik gevonden in mijn groenteboer, die als het moet door roeien en ruiten gaat om de spullen voorradig te krijgen die ik graag bij hem wil kopen.

De andere soort heb ik ontdekt in twee Keurslagers (één in Apeldoorn en één in een aanpalende buurtschap) die je recht in je gezicht uitlachen als je met een bestelling op de proppen komt die ze niet kunnen leveren, voornamelijk omdat ze niet eens weten waarover je het hebt.

“Domheid en trots bloeien op dezelfde rots…”

Onverholen spot zal dan ook uw deel zijn wanneer u – zoals ik vandaag – om ‘pancetta’ (Italiaans gedroogd buikspek) komt vragen.
Twee jaar geleden overkwam me precies hetzelfde tijdens mijn Veluwse strooptocht naar ‘pastrami’: Roemeens-Joods gerookt pekelvlees. Die bestelling leidde eveneens tot grote hilariteit onder het voltallige personeel en dito klandizie.

Beide delicatessen zijn in mijn voormalige woonplaats Amsterdam overigens op vrijwel elke straathoek verkrijgbaar, zonder dat je daarbij de hoon van de leverancier behoeft te verduren.

In de twee niet bij naam en toenaam te vermelden slagerijen verkoopt men balkenbrij (yuck) per kilogram; die vindt gretig aftrek onder inboorlingen. Voor heel veel anders ziet men in Apeldorp – bij vermeend ‘gebrek aan vraag’ – geen markt.

Resteert het gedrag van deze detaillisten: niet alleen is het hondsonbeschoft om ten overstaan van een volle winkel je clientèle af te zeiken (excusez le mot), het is – uit zakelijk oogpunt – ook nog eens bijzonder onhandig: mij zien ze in beide winkels namelijk niet meer terug!

P.S.: geheel tegen mijn gewoonte in heb ik de panchetta van Albert Heijn betrokken. Het was er zo goed als uitverkocht: hoezo ‘geen vraag naar’?
En ohja, voordat ik het vergeet: uitstekende pastrami verkoopt men bij slagerij ter Weele, in (nota bene) de gehuchten Emst en Oene!

Zum kotzen

28 oktober 2009 2 reacties

Mijn beide ouders hebben (hopelijk onbewust!) een nieuwe methode gevonden om mij de lust tot koken te ontnemen.

Elke avond als ik achter de plaat plaatsneem, zetten ze binnen zicht- en hoorafstand een treurpitprogramma aan dat ‘De Centrale Huisartsenpost’ heet. Een soort ‘Vinger aan de pols’ maar dan erger.

Terwijl de open wonden en etterende zweren over het beeldscherm dwarrelen – door de voice-over grafisch en tot in detail beschreven – moet ik trachten inspiratie te vinden tot het bereiden van een smakelijke maaltijd. Dat ik daarin de afgelopen dagen niet goed slaagde, mag geen verbazing wekken.

Anticiperend op het naderende onheil dezer dagelijks repeterende vorm van tv-leed-terreur, heb ik vandaag maar weer eens een bakje ingekocht. Meer specifiek: goulash van de firma Struik:

’t Is Stuik, ’t is Struik, ’t is Struik wat ik gebruik… [sic]

(Zo, úw humeur is nu tenminste óók weer grondig naar de gallemiezen geholpen, hahaha!)

Het voordeel van deze werkwijze: ik kon kalm wachten tot dat ergerniswekkende buis-dictaat tot een einde was geraakt, om daarna tòch binnen een half uur de maaltijd gereed te hebben.

De goulash leukte ik op met blokjes gefruite paprika en knapperige erwtjes. Schaaltje witte rijst ernaast. Klaar.

Mijn ouders vonden het lekker… Ik maak da’lijk voor mezelf wel wat anders.

Pollandse champignons

26 oktober 2009 Commentaar uitgeschakeld

Volgens mijn groenten- en fruitleverancier wordt er op grote schaal gemarchandeerd met ‘Hollandse’ champignons.

Voorheen werden die paddestoeltjes gewoon in Nederland gekweekt (doorgaans trouwens niet in Holland, doch grotendeels in Noord-Brabant of Limburg, maar dat terzijde) om tenslotte door Poolse werknemers te worden geoogst.

Enkele vaderlandse kwekers vonden dat maar omslachtig en hebben hun bedrijven in Polen uit de grond gestampt, waar ze op de ‘Hollandse’ manier zijn gaan telen, wat dat dan ook moge betekenen.

Vervolgens (en nog steeds volgens mijn groenteman) rijden ze ‘s nachts met volgeladen vrachtwagens naar Nederland, parkeren die trucks een uurlang op een bedrijf in – laten we zeggen: Grubbenvorst – en brengen hun negotie daarna als ‘Hollands’ aan de man (m/v).

Kan iemand dit verhaal bevestigen, en zoja: mag dit? Of zou dan als land van herkomst ‘Polen’ moeten worden vermeld?

La Baguette de Kernével

24 oktober 2009 1 reactie

Als het om kaas gaat, vormt mijn mening geen maatstaf. Onderstaande opinie is dan ook nauwelijks relevant, want: volstrekt niet objectief. Ik vind vrijwel elke kaas lekker.

Vandeweek kocht mijn Wijze Oude Moeder ‘aan de kar’ van Jan Hardon (kaasvakman te Garderen) een Zuid-Bretons kaasje dat ik nog niet kende, genaamd La Baguette de Kernével.

Het idee voor deze fabriekskaas is (volgens de wikkel) geboren in het gehucht Kernével. Het verhaal wil dat de lokale kaasmaker – om het hart van de bakkersvrouw te winnen – een kaas heeft bedacht in de vorm van een broodje. (Ik vrees dat die Franse marketing-types al net zo’n dikke duim hebben als hier te lande.)

Hoe dan ook, terug nu naar die kaas: mooie oranje korst (eetbaar), roomwit en smeuiïg van binnen, met een vetgehalte van 21%. Een ‘loopkaas’, dus die moet in één keer op, anders kun je net zo goed gaan fonduen.

Geen probleem, want lievehemelnogantoezeg… dát was lekker! Leg er vooral ook een trosje zoete witte druiven naast: nee, niet die malle pitloze mormeltjes uit de supermarkt, maar de èchte, van de groenteman. Goeie combinatie, grandioos genieten…


Kaasvakman Jan Hardon


Twee recepten met La Baguette de Kernével:

Gegratineerde zeeduivel
Bretonse groenten-kaastaartjes