Archief

Archive for the ‘Restaurants’ Category

Zelfcensuur

30 oktober 2009 4 reacties

Naar mijn eigen onbescheiden mening ben ik doorgaans best een ‘aardige vent’. De kwestie is, dat niet iedereen mij ook aardig vìndt.

Het omgekeerde – mutatis mutandis – is trouwens eveneens geregeld het geval…

Op 2 maart jongstleden heb ik me hier in nogal krasse termen uitgelaten over Karel Wijnen: ‘Chef de Cuisine’ en ‘Patron’ van restaurant Molenwijk in Boxtel. Ik vond hèm niet aardig, en dat gevoelen was kennelijk geheel wederzijds. Eén en ander heb ik – toegegeven – zonder schroom en vrij ongezouten beschreven.

Vandaag kreeg ik een e-mailtje van de oom en tante, ter ere van wie het etentje in dat etablissement was georganiseerd. Ze bleken ‘not amused’ met mijn kritiek en verzochten mij dan ook het betreffende artikel van mijn blog te verwijderen.

Om de goede familiebanden niet te schaden heb ik met frisse tegenzin aan dat verzoek gehoor gegeven, in de hoop echter dat ik van deze werkwijze geen gewoonte moet gaan maken…

Advertenties
Categorieën:Restaurants, Verhalen Tags:

De Heerlijckheyt Het Loo, Apeldoorn

15 oktober 2009 Commentaar uitgeschakeld

Om de familie bij te staan in barre tijden (vader verblijft nog immer in het revalidatie-oord, waaraan ik later nog eens een stukje zal wijden) is mijn zusje enkele dagen over uit Indonesië.

Voor een gezellig dinertje hebben we vader gisteravond uit het zorgcentrum ‘ontvoerd’ en meegenomen naar een etablissement dat hij zèlf had uitgekozen: restaurant de Heerlijckheyt Het Loo. (Voorheen: Het Posthuis)

Hoewel de naam van dit restaurant wat mij betreft in de categorie ‘malle fratsen’ valt, mag ik er graag over de vloer komen: sinds de opening (ruim twee jaar geleden) nu voor de derde keer.

Eigenaren/zakenpartners Louise Spijkerbosch en Tjerk Jeronimus (beiden afkomstig van De Bon Vivant) fungeren als gastvrouw en -heer; in de keuken heeft Leon Klopman (eertijds van La Palette) de leiding.

Over interieur en entourage ben ik nog steeds niet onverdeeld dolenthousiast. Laat ik het zo stellen: ik ben in wel eens in uitvaartcentra geweest die vrolijker oogden.

Goed, de futiele kritiekpuntjes (’t is een kwestie van smaak) heb ik nu wel behandeld. Veel voornamer is het eten.

De creatieve keukenbrigade kookt goddank met de seizoenen mee. Dat betekent in dit jaargetijde een ruime keuze aan wild. Niet iedereen houdt daarvan en dus is er op de kaart ook rekening gehouden met ‘andersproevenden’. Vooral de rijke vegetarische kaart valt daarbij op.

Uit eerdere schrijfsels weet u wellicht dat ik gèk ben op wildzwijn. Aanvankelijk had ik dan ook mijn oog laten vallen op dit koude voorgerecht: wildzwijnsham en balkenbrij van wildzwijn met zuurkoolchutney, gebakken appel, gedroogd spek en appelstroopdressing.

Maar ook de lijst met hoofdgerechten bevatte een maaltje met liefst drie bereidingen van wildzwijn: médaillon, kroketje en sparerib met groene kool en kruidnageljus…

Twee keer zwijn achtereen achtte ik wat veel van het goede, dus koos ik als voorgerecht uiteindelijk de marbré van eendeborst en eendelever met een jam van rode ui en vijg, hazelnoottoastjes en vinaigrette van PX-sherry. Daarover kan ik kort en lovend zijn: oog- en tongstrelend!

Als dit voorgerechtje werd bereid door de enige vrouwelijke kok in de keuken (Joyce Weijs) wordt het hoog tijd voor een huwelijksaanzoek…! 😉

De drie bereidingen van mijn hoofdgerecht-zonder-opsmuk waren ook dik in orde al vond ik het médaillonnetje wat aan de droge kant. Dat was misschien niet lang genoeg (of helemaal niet) in ganzevet gemarineerd? Het kon mijn pret echter niet bederven: gedrieën bijzonder smakelijk.

Ik miste de tegenwoordigheid van geest om alle keuzes van mijn tafelgenoten te noteren maar ook hun oordeel was positief, zij het dat mijn vader – maar daaraan zij we langzamerhand gewend – zijn hoofdgerecht weer ‘niet lekker’ vond (quiche van prei, bonbon van groene kool, gekonfijte Rosevalaardappel en een sabayon van mosterd).

Die laatste kwalificatie zegt overigens niets over de kwaliteit van het gebodene doch veeleer iets over het per dag merkwaardiger wordende eetpatroon van pa…

Mijn advies aan smulpapen: gaat dat proeven, in De Heerlijckheyt!

De Heerlijckheyt Het Loo
Koningstraat 1
7315 HR Apeldoorn
055 5213997
www.heerlijckheyt.nl

Categorieën:Restaurants

Afhaal-Hollander

8 oktober 2009 7 reacties

Kijkt u even naar deze webkoppeling: www.stamppottogo.nl Nee, niet klikken… KIJKEN!

Bij de eerste blik vroeg ik mij af: eet men in Togo nu óók al stamppotjes? Ik kon me dat niet meteen voorstellen. Het bleek trouwens ook niet zo te zijn.

“Stampot to go” is de deerniswekkend lelijke naam van een nieuw op te richten winkel in de stad Utrecht waar luie YUPs en DINKs (die doorgaans nog te beroerd zijn om wat piepers in een pan te pleuren) aan het eind van hun ‘vermoeiende werkdag’ eerdaags een stamppotje kunnen gaan scoren.

Wat is er nou in ’s hemelsnaam simpeler dan zèlf zo’n kostje in elkaar te draaien? Hoe dodelijk uitgeput moet een mens raken om daartoe niet meer in staat te zijn? Hebben we dáár nou een heuse afhaal voor nodig? En is dat wel genoeg: moet het spul niet óók nog worden thuisbezorgd?

Stamppot zou een ‘gat in de markt’ zijn. Welja, toe maar…! Ik kom al sinds jaar-en-dag kant-en-klare stamppotjes tegen bij de slager: ruim twee decennia geleden reeds bij Van der Zalm in Oegstgeest, later bij diverse slagerijen in Amsterdam en ook de Veluwse vleesverkopers doen lustig hun best op stevige vaderlandse kost voor in de magnetron.

Al houd ik persoonlijk niet van die Nederlandse prutjes, ik gun die gerechten gerust een herwaardering. Alleen ben ik bang dat het – in handen van Rianne Boonstoppel – ‘revival‘ gaat heten. Ze heeft het op haar webstek immmers ook over ‘hotspots‘, ‘fastfoodconcepts‘, ‘family deals‘ en – jakkiebah – ‘out of the box-denken’?!

Tenslotte nog even over die naam: een merkwaardige samenvoeging van Nederlands en Engels die leidt tot koddig Engerlands. Als je iets doet, doe het dan consequent: “Stew2Go”, “Going Dutch”… zoiets.

Of – het klinkt misschien absurd – iets in onze eigen taal?! “StampStap&Hap”… ik noem maar wat.

Voor het vindersloon (= auteursrecht!) van alle genoemde namen geef ik met plezier mijn bankrekeningnummer door.

Stamppot to go
Nobelstraat 143
3512 EM Utrecht
www.stamppottogo.nl

Categorieën:Restaurants Tags: ,

Stadslokaal Burgerzaken, Leiden

5 oktober 2009 2 reacties

Hoewel Leidenaar van geboorte, ben ik al ruim twintig jaar uit die stad weg. Vaak kom er ik niet meer: mijn familie woont elders en ook de meeste vroegere vrienden zijn over land en aardkloot uitgezworven.

Afgelopen vrijdag moest ik er echter om tragische redenen in de buurt zijn. Eén van de zeldzame keren dat ik mijn mobiele telefoon gebruikte was die dag, om collega-blogger en Leids ingezetene tegen-wil-en-dank Christel (van Daily stuff) te bellen, teneinde nog iets opbeurends te gaan doen. Met het drinken van een kop koffie was ik al blij geweest.

Maar nee: Christel troonde me mee naar een restaurant aan de Breestraat dat ik niet kende: Stadslokaal Burgerzaken. Eenmaal binnen vroeg ik me onwillekeurig af wat er vroeger in dat pand was gevestigd. Ik kon het me niet herinneren, tot ik enkele dagen later onderstaande foto zag op de website leidseglibber.punt.nl:


Lunchroom Aurora

Maar nu dus even over Burgerzaken. Met de akoestiek van een whispering gallery wordt een normaal mens daar binnen vijf minuten hoorndol, als je tenminste – zoals wij – achterin de zaak gaat zitten. Elk woord dat voorin wordt gefluisterd komt aan de achterzijde met vijfvoudige versterking aan.

En wèrd er nu maar gefluisterd, dan was het lawaaileed nog te overzien geweest maar de kakafonie van rinkelend vaatwerk en elkaar in toenemend volume overstemmende gesprekken was ronduit oorverdovend. (Nou kàn het zijn dat het aan mij lag: ik kwam nèt van een kerkhof…)


Stadslokaal Burgerzaken – © youropi.com

De lunchkaart (het was rond een uur of één ’s middags) vond ik orgineel, lees: afwijkend van het doorsnee aanbod van de gemiddelde broodjesverkoper. Er is keuze uit vier soorten: basilicum-, maanzaad-, knoflook- en tomaten-oreganobrood.

Christel koos voor basilicumbrood met lendestuk, gedroogde tomatencompôte en kappertjesmayonaise. Ik bestelde knoflookbrood met merquez, harissayoghurt en Marokkaanse eieren. De term ‘eieren’ is overdreven: er lag welgeteld één half eitje op m’n bord.

Het platte vierkante brood kwam diagonaal doormidden gesneden: één plak bestreken met de harissayoghurt, de andere helft bestrooid met ijsbergsla-snippers. Daar bovenop pakweg een half dozijn warme merquezworstjes, nogal vettig maar goed gekruid en smakelijk.

Een blik in de keuken leerde dat de formule slim gekozen is: in een moordend tempo spatelt een koksmaat de gereedstaande smeerseltjes uit even zoveel bakjes als er broodjes op de kaart staan. Gereedstaande ingrediënten ernaast en/of erop… klaar! Halve minuut arbeid en weer € 8,50 in de kassa. Handig bedacht.

Al-met-al vond ik het niet slecht maar wel een beetje aan de prijzig kant. Mijn charmante gezelschap maakte echter dat ik er – ondanks mijn neerslachtige stemming – tòch nog wat troost uit kon putten.

Categorieën:Restaurants

´t Is weer voorbij…

22 september 2009 Commentaar uitgeschakeld

Onze zuiderburen noemen het ‘zagen’ of ‘zeveren’: ik zanik nog even voort over de seizoenswisseling. Zojuist – om achttien minuten over elf – was het zover: toen kwam de zomer van 2009 officieel tot een einde.

Niet dat ik er iets van heb gemerkt – net zo min als Paul (Minister van E&D) – die inmiddels wat knorrig wordt van het uitblijven der herfst. Mij zul je daarover niet gauw horen klagen: zou het zulk weer zijn tot kerstmis, dan was ik een tevreden man.

Vandaag verpoosde ik de hele middag met collega-blogger Christel op diverse Arnhemse terrassen, te beginnen met dat van Caffé – Trattoria – BarZilli‘ op de hoek van de Mariënburgstraat en het Jansplein.

Dat eethuis vormt zo langzamerhand een flinke hinderpaal, want telkens als ik door Arnhem wandel kom ik er maar niet voorbij en blijf ik er langer plakken dan wellicht goed voor me is.

Christel bestelde een Carpaccio Classico. Zèlf koos ik één van de ruimbelegde broodjes: Salmone affumicato e crema cipollina (gerookte zalm met bieslook-crèmesaus, plus wat kappertjes en ansjovis). Zij een witte wijn, ik een biertje. Allemaal heel eenvoudig, doch smakelijk en aangenaam.


Zilli: Carpaccio Classico (Foto: ©hristel)


Zilli: Salmone affumicato e crema cipollina (Foto: ©hristel)

Toen de zon achter het oude postkantoor wegdraaide, zijn we naar de Rijnkade gekuierd. Een merkwaardige gewaarwording: wel zes of zeven zonovergoten terrassen aaneengeregen, maar er zat zowat geen levende ziel.

Bij het passeren van enkele etablissementen werden we door bedienend personeel verbaal onder druk gezet om plaats te nemen. (Naar ik meen is dat in België zelfs strafbaar.) Hoe dan ook: daarvoor zijn we natuurlijk niet gezwicht.

Bij de laatste uitspanning geen wervende kletsers, dus daar zegen we uiteindelijk neer. Pilsje, espressootje… niets bijzonders. Behalve dan dat de kelner die onze drankjes bracht even later de enorme parasols ging opendraaien. En we zaten net zo lekker in de nazomerzon…! Al gauw bleek de reden van zijn bezorgdheid: het regende er kastanjes.

Nog steeds verbaasd over de geringe animo voor deze prachtige kaai (tussen Nelson Mandela- en John Frostbrug) vertrokken we aan het eind van de middag naar de fameuze Korenmarkt, waar mijn metgezellin naar eigen zeggen gedurende haar jonge jaren (nòg jonger dan ze nu is) menig uurtje in aangename dronkenschap heeft doorgebracht, onder meer bij café ‘De Schoof‘.

Het duurde dan ook niet lang vooraleer haar eerste bekenden (inclusief één van de kasteleins) bleven staan of kwamen zitten voor een praatje over voorbije tijden. Ik zat er – als niet-Arnhemmer – aanvankelijk een beetje voor spek en bonen bij, tot bleek dat barman Bert ooit óók in Leiden heeft gestudeerd. Aldus hebben we nog even het voormalige horecaleven van die stad kunnen doornemen.

Tegen zessen riepen de huiselijke plichten en gingen we ieder onzes weegs: een waardig en vooral genoeglijk einde van een prachtige zomer. Dankjewel Chris!

Categorieën:Horeca, Restaurants, Verhalen

Toespijs Café Cox

28 augustus 2009 3 reacties

Gisteravond kreeg ik een Hyves-berichtje van een oud-collega (laat ik haar De Limburgse Schone noemen) met wie ik twee decennia geleden wel eens uit eten ben geweest.

Ondanks het feit dat ze mij kortstondig het hoofd op hol heeft gebracht kan ik u geruststellen: veel meer dan samen een vorkje prikken is er niet voorgevallen…

Hoe dan ook: zij herinnerde zich nog een nagerecht waarvan wij ooit gezamenlijk hebben gesnoept in het toen zojuist geopende Café Cox te Amsterdam, gevestigd in de zijvleugel van de Stadsschouwburg.

En die toespijs.. dáár gaat het nu om! Het was naar haar zeggen ‘iets met roomkaas’ maar zij kan het zich niet meer herinneren. Ik ook niet, want vermoedelijk was ik destijds geheel bedwelmd door haar aanwezigheid en heur geurende odeurtje.

Bovendien houd ik niet zo van zoete meuk na de maaltijd, dus dat ik het gerecht toen heb besteld mag op zichzèlf al een opzienbarende gebeurtenis heten.
Iedereen denkt nu: “Tiramisu”! Dat is echter nog maar zéér de vraag…

Is er onder de lezers iemand die zich nog kan heugen welk omvangrijk roomkaastoetje er pakweg 20 jaar geleden op de dessert-kaart van Café Cox stond? Of vraag ik van u nu het onmogelijke?

Categorieën:Restaurants Tags:

Uit eten met ‘Don Cornelio’

24 augustus 2009 Commentaar uitgeschakeld

Het was zaterdagavond weer goed toeven in het reeds eerder besproken restaurant ‘Hoogheid‘, behorend bij hotel ‘Oranjeoord‘ in Hoog Soeren.

Mijn Oude Vader – voor de gelegenheid door gastheer/eigenaar Derk Munnik uitgedost als ‘Don Cornelio’ – had het etenje bedacht bij wijze van uitgesteld cadeautje voor de buren.

Een aantal van hen verjaarde onlangs kort achtereen maar door tegenslagen geplaagd hebben ze toen besloten om af te zien van feestelijkheden.

Ik smaakte het genoegen om te mogen chaufferen en mee aan tafel te schuiven. We waren kortom met zeven personen in een verder goed gevulde eetzaal, en ook het terras was druk bezet.

Mijn ganzelever en zwezerik (geserveerd met geglaceerde bospeen en jus van gember en sherry) waren uitstekend bereid en ook de daarop volgende Ierse ossehaas met gestoofde ui en rode-wijnjus liet zich met smaak verschalken.

Alleen over de vooraf gepresenteerde amuse was ik minder enthousiast: dat heeft chef Edwin Terpstra wel eens beter bedacht.

Hij volstond eergisteren met het aanbieden van een glaasje waarin een lapje – overigens smakelijke – rosbief was gevouwen op wat waterkers. (Ondertussen liep Edwin trouwens de benen uit z’n billen, dus misschien was het gewoon te druk voor iets verrassenders…)

Een dag later werd ik gebeld door de verbolgen uitbater van ‘Hotel Hoog Soeren‘: “waarom we de avond tevoren niet waren komen opdagen?!”

Toen viel bij mij het kwartje: de Don had telefonisch bij het verkeerde restaurant gereserveerd! Ik heb er dus weer een zorgtaakje bij…

Restaurant Hoogheid
Hoog Soeren 134
7346 AH Hoog Soeren
Reserveren: 055 5191227

Categorieën:Restaurants