Archief

Archive for the ‘Restaurants’ Category

Lido: lekker en leuk

25 juli 2009 Commentaar uitgeschakeld

Geheel ten onrechte heb ik op dit weblog nog nooit met één woord gerept over Visrestaurant Lido, gevestigd aan de Soerenseweg in Apeldoorn.

Ik kom er al jaren en was ooit zelfs zo gek om er met de motorfiets vanuit Amsterdam, op een winteravond in de vrieskou, naartoe te kachelen (en ’s nachts weer terug) met mijn toenmalige lief achterop. Tegenwoordig kan ik er bijkans heen lópen…

Lido is ooit opgezet door chef-kok Van Aalst (eertijds werkzaam bij De Oesterbar) die na zijn pensionering niet van ophouden wist en – verscholen in de Apeldoornse bossen – uitstekende visschotels ging bereiden.

De huidige chef-eigenaar en innemende gastvrouw Saskia van Aalst heeft het restaurant na haar vader’s verscheiden op dezelfde voet voortgezet: klassieke visgerechten, geserveerd in een huiskamer-achtige sfeer, het midden houdend tussen een Mokums Jordaan-café en een veilingzaal van verzameld bric-a-brac. (Vraag bij een bezoek vooral naar de collectie speeldozen en opwindspeelgoed…)

Gisteravond bestelde ik een ‘Canapé Lido’ (duet bestaande uit gerookte paling en gerookte zalm met toast) en een mooie moot gepocheerde tarbot, geserveerd met een botersaus.

Mijn gezelschap koos respectievelijk voor huisgemaakte garnalenkroketjes en een cocktail van Stellendamgarnaaltjes met een romige saus, gevolgd door krokant gebakken IJsselmeerpaling en twee gefrituurde tongfilets met ravigottesaus. Ter begeleiding van die zilte heerlijkheden een fijn flesje Sancerre.

Als minpuntje kon ik slechts noteren dat de vrijdagavond misschien niet het beste tijdstip is om in Lido van het gebodene te genieten. Kennelijk vormt het eethuis dan een trefpunt voor brallende, elkaar op de schouders slaande, zeer middelbare Apeldoornse middenstanders (naar de luiruchtige conversaties te oordelen afkomstig uit vastgoedbranche) in gezelschap van madammen die zowel hun gedrag als hun garderobe van de tv-serie Gooise Snollen hebben afgekeken.

Het overkomt me niet vaak dat ik andere restaurantgasten tot de orde moet manen maar de avond van gisteren vormde op die gewoonte een zeldzame uitzondering. Eén van de meest luidruchtige patjepeejers wilde het ongemak vervolgens afkopen met een fles wijn; dat misplaatste aanbod heb ik uiteraard vriendelijk doch beslist afgeslagen.

Gelukkig kunt u in Lido ook op zater-, zon- en maandagen terecht, of op afspraak voor grote gezelschappen tot 36 personen.

Al met al – en ondanks het gezelschap platte proleten – van harte in uw warme belangstelling aanbevolen!

Visrestaurant Lido
Soerenseweg 220
7313 ER Apeldoorn
www.visrestaurantlido.nl
vr t/m ma: 17.00 – 22.00 u
Lunch vanaf 8 pers. op afpraak

Categorieën:Restaurants

Warung Surabaya, Apeldoorn

21 juli 2009 Commentaar uitgeschakeld

Christel – van Daily Stuff – is in haar woonplaats (mijn geboortestad) Leiden een paar toko’s armer. Ik heb er daarentegen eentje bij!

Loyaal als ik was aan mijn ‘oude’ afhaaladres, had ik deze nieuwe warung al wel gezien, maar pas vandeweek heb ik mijn schroom overwonnen en ben er eens naar binnen gestapt. Toegegeven: ‘s winkels naam getuigt niet van veel fantasie maar dat zal me een rotzorg zijn.

Als lakmoesproef kies ik zo’n eerste keer steevast voor rendang. Als die eenmaal in orde is bevonden, betrek ik met een gerust hart ook allerlei andere Indische kostjes. En de rendang van Warung Surabaya smaakte ontegenzeggelijk uitstekend!

Bezwaar bij op Nederlandse piepervreters gerichte rumah’s makan wil nog wel eens zijn dat de smaak weliswaar in orde is maar dat het aan pepers ontbreekt.

Zoniet bij boeng Rudi Ramelan: de rendang is weliswaar niet zo heet dat de stoom uit je oren komt maar tòch voldoende pittig om die prettige prikkeling op je tong te voelen.

De prijzen van Rudi’s gerechten vormden ook een aangename verrassing. Was ik bij Toko Indrajaja (sinds kort Papua 59 geheten) voor eenzelfde hoeveelheid heerlijks nog rond de 25 euro kwijt, hier rekende ik voor een driepersoons maaltje iets minder dan € 17 af:

330 gr rendang € 5,94
360 gr sambal goreng boentjis € 4,94
3x sambal goreng telor € 2,55
nasi/bami goreng € 3,50

+ € 16,93

Warung Surabaya
Hofveld 4
7331 KA Apeldoorn
www.warung-surabaya.nl

Categorieën:Restaurants Tags:

Maison de Chasse

1 juli 2009 Commentaar uitgeschakeld

Dit is natuurlijk potjesfrans maar wèl illustratief voor de melig-uitgelaten stemming waarin we gisteravond gingen dineren.

We brachten een bezoek aan Restaurant ‘Het Jachthuis‘, gelegen in de lommerrijke buurtschap Hoog-Soeren, hetgeen – gezien de subtropische thermometerwaarden – prima uitkwam.

Na een enigszins kille en gereserveerde ontvangst door de Maître d’ (mijn nogal Balorige Neefjes zouden daarvoor de verklaring kunnen vormen) leek de avond aanvankelijk op een catastrofe te zullen uitdraaien… Niets bleek echter minder het geval!

We kregen een grote, keurig ingedekte tafel toegewezen op het beschutte terras aan de achterzijde van het rietgedekte pand, met uitzicht op een toen nog zonovergoten akker die wordt omzoomd door hoge oude bomen.

Later – bij zonsondergang – ontvouwde zich een door schitterend strijklicht beschenen tafereel dat op zichzelf al een reden vormt om hier geregeld terug te keren.

In tegenstelling tot wat ik had gevreesd was het niet druk: slechts drie bezette tafeltjes-voor-twee, prettig ver uiteen geschoven.

De keuken van Het Jachthuis wordt bestierd door eigenaar-chef Peter Paul van den Breemen, voormalig uitbater van Restaurant Peter’sburgh in het centrum van Apeldoorn (tegenwoordig ‘Gijs en Katrien’, Van Kinsbergenstraat 4).

Van den Breemen is een rondborstige, vriendelijke man die goed weet waar hij mee bezig is: kwaliteit boven kwantiteit, zonder enige concessie. Zijn charmante, van oorsprong Slowaakse levensgezellin Simona serveert.

Gaandeweg ontpopte ook de Maître d’ zich als een zeer kundig vakman die alle gerechten op de Nederlandstalige kaart, waaronder zwezerik en tongschar, moeiteloos in het Frans (de voertaal van mijn familie) wist op te dissen. Chapeau!

Ook zijn uitleg over de samenstellende bestanddelen van de gerechten getuigde van groot inzicht en passie voor het vak. Wijnadviezen idem dito, met een sterretje.

Laat ik hier geen opsomming geven van wie wat uit de kaart had gekozen, maar het was zonder uitzondering aantrekkelijk gepresenteerd, soms gedurfd en – belangrijker nog: bijzonder smakelijk.

Zonder in allerlei superlatieven te vervallen kan ik u melden dat Het Jachthuis zeer de moeite waard is en aldus door uw nederige blogger van harte wordt aanbevolen.

We hebben nog lang na het invallen van de duisternis intens zitten genieten, totdat ‘de ouwetjes’ het bij ca 18 °C ècht te fris vonden worden.

Hoog-Soeren 55
7346 AC Hoog-Soeren
Reserveren: 055 – 5191397
Woensdag gesloten

Categorieën:Restaurants, Verhalen

Afternoon Delight

13 mei 2009 3 reacties

Doorgaans publicéér ik hier recepten. Vandaag echter zit ik er om eentje verlegen en roep ik aldus uw hulp in, beste lezer!

Wat is het geval? Enkele dagen geleden hoorde ik op de radio eindelijk weer eens het dubbelzinnige liedje ‘Afternoon Delight‘ (…en nu allemaal: sky rockets in flight!) van The Starland Vocal Band.

De aan- en afkondigende plaatjesdraaier (in goed Nederlands: disc-jockey) repte over een gerecht dat de inspiratie vormde voor de schrijver van dit versje.

Naar het schijnt heeft Bill Danoff het nummer ooit bedacht nadat hij in Clyde’s Restaurant (Washington DC) een appetizer had genuttigd die bestond uit gekruide garnalen, warme brie en amandelen.

Dat leek me een verleidelijke combinatie, maar wàt ik ook probeerde – via Google, Yahoo, Copernic of willekeurig welke andere zoekrobot – ik kon het betreffende recept niet vinden…

Heeft iemand de bereidingswijze voor dit smakelijk klinkende hapje toevallig ooit in z’n keukenschriftje genoteerd? Of staat het misschien ergens in één-of-ander kookboek vermeld?

Uw reacties graag: ik zeg u bij voorbaat dank!

Categorieën:Media, Recepten, Restaurants, Verhalen Tags:

Molenwijk, Boxtel

2 maart 2009 1 reactie

Dit bericht is aangepast op 30 oktober 2009

Op uitdrukkelijk verzoek heb ik – weliswaar zéér tegen mijn zin, maar om redenen van familiale hoffelijkheid – een hier gepubliceerde ongezouten tekst over uitbater Karel Wijnen van restaurant Molenwijk (Boxtel) verwijderd.

In tegenstelling tot sommigen heb ik namelijk wèl een fatsoenlijke opvoeding genoten…

Categorieën:Restaurants Tags:

Nieuwe smaken (van het onbekende)

8 februari 2009 4 reacties

Vaste lezers weten dat ik tot op heden gedurende slechts één maand heb meegedaan aan het FoodBlog Event. In het algemeen raak ik door de gekozen onderwerpen nauwelijks geïnspireerd.

Zo ook deze maand: ‘De culinaire reis naar het onbekende‘. Tsja, wat moet ik ermee? Na ruim twintig jaar vrijwel alle Amsterdamse restaurants en eethuizen te hebben afgestroopt, zijn er eigenlijk nog maar weinig smaken die ik niet ken (al moet ik toegeven dat ik nog nooit eten uit Madagaskar of uit Sierra Leone heb geproefd).

Laat ik dan maar eens melding maken van de prettigste smaakervaring die ik ooit heb beleefd. Dat was zonder enige twijfel in het (toen nog kleine) eethuis van een man die luistert naar de naam Berhane Yohannes.

Berhane is afkomstig uit Eritrea, en voert al lange jaren het bewind over restaurant ‘Semhar‘ in de Mokumse Marnixstraat. Zijn vrouw zwaait haar scepter in de keuken (volgens de Eritreese traditie mogen mannen daar niet komen) en Berhane zèlf is een gastheer van grote klasse.

Maar daar ging het nu niet om: het onderwerp was smaak! Voor smaak moet je dus naar dìt adres:

Restaurant Semhar
Marnixstraat 259-261
1015 WH Amsterdam
Telefoon: 020 6381634

De basis van vrijwel elke Eritreese maaltijd wordt gevormd door dunne, luchtige pannekoekjes (Enjera’s) die van hoofdzakelijk maïsmeelbeslag worden bereid. Over de andere bestanddelen moet ik u helaas in het ongewisse laten: die behoren tot de geheimen van Berhane’s echtgenote…

Deze pannekoekjes worden gebruikt als ‘bestek’ om de overige gerechten mee te grijpen en te deppen. U begrijpt het al: bij de Eritreër eet je met je handen; wèl even wassen vóór het eten, want iedereen aan tafel eet van dezelfde reusachtige schotel!

Mijn favorieten gerechten waren – en zijn nog steeds – Zigni of Zegni (rundvlees gestoofd in rode saus) en Kifto (pikante rundertartaar) die doorgaans worden geserveerd met gesmoorde wilde spinazie, een linzengerecht en korrelige cottage cheese.
Lekker met een Afrikaans palmbiertje uit de kalebas.

En vergeet ook vooral niet om na de maaltijd zo’n heerlijk Eritrees potje koffie te bestellen! De smeulende brokjes mirre die met de koffie arriveren, zorgen voor een geweldige geur-sensatie.

Ook de kruiden- en specerijenmengsels die Berhane’s vrouw in haar gerechten gebruikt zijn omgeven met een waas van geheimzinnigheid. Wèl weet ik dat ze rechtstreeks uit het moederland worden betrokken en dat het dus op voorhand moeilijk lijkt om eenzelfde smaakbeleving te bereiken met wat er hier te lande voorhanden is.

Tòch ga ik eerdaags een poging wagen, gesterkt na het zien van Heddy Honigmann’s televisieprogramma ‘Liefde Gaat door de Maag‘.

In de uizending van gisteren – zaterdag 7 februari – konden we kennismaken met Miriam Kahsai (net als Berhane geboren in Eritrea, en tegenwoordig restauranteigenaar in Nederland).

Miriam bereidde in deze aflevering haar specialiteit van het huis: ‘De kip met de 12 eieren‘. Het klinkt als een sprookje, en zo smaakt het waarschijnlijk ook… kruidig en pittig.

Wilt u dit gerecht niet zèlf bereiden (de ingrediëntenlijst omvat maar liefst drie dozijn bestanddelen!) en tòch proeven? Dan kunt u volgende maand – na een verbouwing – weer in Miriam’s eigen restaurant terecht:

Mogogo Restaurant
Gedempte Burgwal 36
2512 BV Den Haag
Telefoon: 070 3628111

Café Bali

8 januari 2009 Commentaar uitgeschakeld

Vandaag nog géén familiegerecht, maar ongegêneerde en schaamteloze reclame voor wat je een ‘familiebedrijf’ zou kunnen noemen, namelijk het nú al bijna legendarische restaurant van mijn zusje en zwager: Café Bali.

’t Is jammer dat het niet om de hoek is gelegen – men moet er zo’n slordige 18.000 km voor in een vliegtuig gaan zitten – maar eenmaal op Bali gearriveerd zult u niet teleurgesteld zijn!

Het café-restaurant is ontworpen en gebouwd door mijn zwager ‘Pak John’ (een architect van Franse origine) en vervolgens ingericht en aangekleed door mijn zusje ‘Bu Anna’, binnenhuis-architecte van beroep.

Samen met de Marokkaanse bedrijfsleider Driss zwaaien ze in Café Bali de scepter. Het café-restaurant is gevestigd aan de Jalan Laksmana (beter bekend als Oberoi Street) in Seminyak: een betrekkelijk rustig dorpje, enkele kilometers ten noorden van de drukke toeristische centra Kuta en Legian.

Het is een romantisch ingericht etablissement waarin men zich meteen thuis voelt. Populair onder zowel expats als toeristen biedt Café Bali veel internationale gerechten, die worden opgediend in een huiselijke sfeer van een plezierig ogend allegaartje aan stijlen.

Op het menu staan onder meer ‘Mangosalade met verse spinazie, walnoten en gorgonzola’, Japanse sushi’s, tonijntartaar, biefstuk met aardappelpuree en moelleux au chocolat maar ook de oer-Hollandse kroketten en frikandellen ontbreken niet. Zelfs de inmiddels befaamde pasta’s zijn huisgemaakt.

Daarnaast heeft Café Bali een goed gevulde tapkast, waar lichte jazzmuziek op de achtergrond speelt: ideaal om lome namiddagen of tropische borreluurtjes in door te brengen.

Tot zover de wervende teksten. Andere lovende (en bepaald minder bevooroordeelde) kritieken vindt u bijvoorbeeld HIER en HIER.

Grote broer is apetrots!

Categorieën:Restaurants, Verhalen Tags: