Archief

Archive for the ‘Verhalen’ Category

Koken met hindernissen

1 februari 2010 4 reacties

Kennelijk geschrokken van het tijdelijk ingestelde bakjes-regime is mijn vader uiteindelijk min of meer normaal gaan eten. Weliswaar zijn het meestal muizehapjes, maar tòch…

Een nieuw probleem heeft zich evenwel alweer aangediend. De huisarts heeft vorige maand besloten om mijn beide ouders het ‘geriatrisch traject’ in te sturen, hetgeen wil zeggen dat ze allebei niet meer helemaal kraakhelder in de bovenkamer zijn, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

De gevolgen daarvan ondervind ik dagelijks. Ik noem het “koken met hindernissen” en dat is géén erkende olympische discipline. Eén van de obstakels wordt gevormd door de behoefte van mijn moeder om haar scepter in de keuken te blijven zwaaien, in weerwil van het feit dat ik 99,9% van de tijd de maaltijden bereid.

Om duidelijk te maken dat zij toch ècht de kapitein op haar schip is, en ik slechts een onbetekenend aan boord gekomen bootsmannetje, trekt ze avond-aan-avond alle gebruikte kookgerei zo’n beetje onder mijn handen vandaan.

Als ik ook maar éven niet kijk (ik moet geregeld naar de schuur, waar zich voorraadkast, diepvrieskist en een extra koelkast bevinden) tref ik bij terugkomst in de keuken een leeggeruimd aanrecht. Als ik vraag waar de rotzooi is gebleven, heeft ze waarachtig geen idee: „Ik heb nergens aan gezeten…”.

Snijplank, messen, spatels, pollepels, gardes: alles wordt door haar onverwijld naar de bijkeuken getransporteerd, zonder dat ze het vijf minuten later zèlf nog weet. Vaak staat het spul al in de afwasmachine geparkeerd, terwijl ik het nog dringend nodig heb.

Nòg zoiets: geen kok kan zonder keukendoeken. Maar zodra ik mijn bips heb gekeerd, zijn ook díe uit het zicht verdwenen, want „dat staat zo rommelig”. Wil ik even later een gloeiendhete schaal uit de over trekken, dan moet ik eerst weer op zoek naar waar de lappen zijn gebleven.

Er iets van zeggen is volstrekt zinloos. Die discussies worden steevast afgesloten met een waarheid als een koe: „Het is nog altijd mijn huis, en ìk ben hier de baas”.

Tsja, zie dáár als mantelzorger maar eens iets tegen in te brengen. En de kok: hij ploeterde voort…

Advertenties
Categorieën:Verhalen

Boze blikken

12 januari 2010 3 reacties

Deze titel werd me aangereikt door Eetschrijver Groothedde, voor een mogelijk nieuw in te stellen weblog over maaltijdconserven.

Een aardig idee, maar dan zou ik de inhoud van die blikkies en bakkies ook allemaal zèlf moeten nuttigen om tot een afgewogen oordeel te komen, en voor dat twijfelachtige ‘genoegen’ pas ik liever.

Evengoed heb ik gisteravond voor mijn Boze Oude Vader – op zijn eigen verzoek – een blikje ravioli omgekeerd en in een pannetje opgewarmd. Vooraf had ik een maaltijdgroentesoep-met-ballen (van zelfgetrokken bouillon: restanten kruiden en groentestronkjes, aangevuld met twee mergpijpjes) en als toespijs serveerde ik verse meloenpartjes met slagroom.

Soep en toetje waren na afloop schoon op; het bordje ravioli stond echter nog onaangeroerd te verpieteren in de oven. Merkwaardig genoeg was het schaaltje geraspte kaas (bedoeld voor over de ravioli) wèl zo goed als leeg gelepeld: geen idee of BOV dat over de soep of over het dessert heeft gestrooid…

Het vorige week ingestelde blikjesregime blijkt dus óók al niet te werken. Vader slaat gewoon consequent zijn hoofdgerechten over en leeft uitsluitend nog op zachte of slobberbare spijzen. Eerder deze week wenste hij in het geheel niet aan de avondmaaltijd deel te nemen, doch vond ik hem om een uur of elf alsnog aan tafel, terwijl hij een appeltaart zat te ontleden: de zachte appelpartjes waren genuttigd, de koekbodem was al wat restte…

Voor vanavond had ik in een hernieuwde poging lasagne bedacht. Met de hint van Groothedde in het achterhoofd ben ik naar de Grote Blauwe getijgerd om eens te zien wat er zoal op dat gebied verkrijgbaar is. De magnetronschaaltjes heb ik gelaten voor wat ze waren. Ik koos voor een variant in een aluminium bakje (ovenlasagne ‘Bolognese’) die je lekker langzaam bij 180°C mag opwarmen.

Om de ‘pret’ compleet te maken, rukte ik ook nog een Toscaanse prefab-salade uit het versvak. Daarvan heb ik alvast niets kunnen proeven want het hele bakje eigende BOV zich toe… om het na twee hapjes – inmiddels bacterieel verontreinigd met zijn speeksel – te laten staan. De dressing die ik had bereid was dus ook niet meer nodig. Dat alles vindt morgen wel weer zijn weg naar kiepelton en gootsteen.

De lasagne geurde goed… dàt wel. Maar ik had van louter woede alweer mijn bekomst en heb later op de avond voor mezelf een prettig biologisch biefstukje gebakken. Nouja… gebakken: even door de pan gehaald zodat het binnenste nog bloederig-rauw bleef. Goed brood met een lik licht gezouten boter erbij, en een glas mooie rooie. Zo kwam alles – voor mij althans – tenminste nog op z’n pootjes terecht.

Categorieën:Verhalen

Zorgmomenten

8 januari 2010 14 reacties

Ja ja, mijn Boze Oude Vader krijgt ze: zorgmomenten! Degene die dat woord heeft bedacht, dient per ommegaande (en eventueel met terugwerkende kracht) aan een touwtje om zijn hals in de hoogst denkbare boom te worden gehesen.

Afijn, die ‘momenten’ dus: ze nemen in aantal toe nu vader weigerachtig blijft om zijn medicijnen tijdig in te nemen. Als ik pogingen in het werk stel om die pillen door zijn keelgat te krijgen, heb ik hier een huis vol herrie. Onder het motto “vreemde ogen dwingen” komen de thuiszorgzusters dat dus doen.

Met eten is het al precies hetzelfde liedje, alleen kunnen de zusters dat niet van me overnemen. Vader weigert categorisch het voedsel – dat door mij met veel zorg (maar steeds minder liefde) is bereid – tot zich te nemen.

Het Duitse biefstukje dat ik eergisteravond voor hem bakte vond ik later ondergedompeld in de jus-kom terug. Van de negentig schamele grammetjes die het schijfje woog, bleek na afloop van de maaltijd slechts éénderde afgesneden.
Toen ik nòg later die avond de koelkast open trok, trof ik daarin een bordvol snijbonen en patatten met – jawel – dat resterende dobbelsteentje vlees!

En zo gaat het nu al weken. Het maakt niet meer uit wàt ik hem voorzet: ook mijn verse boerenkool, zuurkool en hutspot (voorheen nog lievelingskostjes, voorzien van spek en worst) worden terzijde geschoven met de kwalificatie “niet lekker”.

Aldus zijn we nu definitief in het bakjes- en blikjesstadium aanbeland, want dat ‘voedsel’ eet meneer – het mag inmiddels bekend worden verondersteld – wèl met smaak op.

De laatste keer dat ik uit vrije wil blikconserven heb ingeslagen moet meer dan vijftien jaar geleden zijn geweest, toen mijn hond nog leefde. Dat beest was dol op bami en nasi van Suzi Wan, die ik af en toe – bij wijze van Bonzo – voor hem kocht.

Voor vader schafte ik gisteren achtereenvolgens aan: ravioli-in-blik van Grand’Italia, chili con carne en boerenkool in bakjes van Struik en ingeblikte bami gorgeng van Kung-Fu (ook Struik dus).

Daar kan pa minimaal een week van… ehh… ‘eten’.

Blauwblauw…

30 december 2009 8 reacties

Dat was even hevig schrikken, gistermiddag. Nadat mijn Wijze Oude Moeder zich plots niet goed voelde, arriveerde de huisarts met gezwinde spoed en even later werd ze per ambulance overgebracht naar het nabijgelegen hospitaal. Diagnose: hartinfarct.

Naarmate de avond vorderde, werden de telefonische berichten uit cardiologische kring echter positiever van toon, tot ik vannacht om half één (glibberend over spekgladde wegen) naar het ziekenhuis mocht komen om moeder weer op te halen. De soep bleek – kortom – niet zo heet te worden gegeten als hij aanvankelijk was opgediend.

Wat er ook aan de hand is geweest, in elk geval geen hartproblemen. Resteert de vraag: wat dan wèl…? Hoe het ook zij, ik kan met een ietwat geruster gemoed het oude jaar uitwuiven!

Categorieën:Verhalen

Wrapped up

27 december 2009 6 reacties

Zo, dat zit er – de hemel zij dank – weer op! Gelukkig is het maar één keer per jaar kerstmis…

Hoogte- en dieptepunten

Het absolute dieptepunt was toch wel dat mijn Boze Oude Vader – tijdens het opdienen van de kerstdis – besloot om maar eens lekker vroeg, en zonder te eten naar bed te gaan. Toen had mijn Wijze Oude Moeder ook niet zo veel trek meer.

Om herhaling van een dergelijk fiasco te voorkomen heb ik op kerstdag Nº 2 vriend Rudi bezocht om bij hem een maaltje Indisch af te halen. Ik voelde weinig lust om nog een dag voor jandoedel in de keuken te staan. Geen gehannes: microgolfoven inschakelen en klaar ben je.

Ook dàt bleek trouwens weer niet naar believen: al het kostelijke voedsel werd door BOV zorgvuldig onder een dikke laag zout bedolven.

Hoogtepunt – althans voor mij, nadat ik me aan de maaltijd-stress had ontworsteld – was het zilveren jubileum van de ‘Rock and Roll Hall of Fame‘. Ondanks het feit dat meer dan de halve uitzending bestond uit aan elkaar geknipte fragmenten van vorige edities, heb ik met volle teugen zitten genieten.

Lebbis was (één dag eerder) trouwens ook erg leuk.

Enfin: daarmee – en met de Top 2000 op Radio 2 – kan ik tot oudejaarsavond voort. Ondertussen eet ik wel een patatje ofzo.

Tot in het nieuwe jaar, en voorzichtig met knallende kurken!

Categorieën:Verhalen, Websites

AH-peldoorn

21 december 2009 9 reacties

Het uit zijn krachten gegroeide dorp waar ik met frisse tegenzin woon, begint langzamerhand zowaar de eerste trekjes van een heuse stad te vertonen. De sterk gemoderniseerde en uitgebreide vestiging van Albert Heijn aan de Talingweg is daarvan een tekenend voorbeeld.

Ik wist na de heropening niet wat ik zag: brede paden, overzichtelijke schappen (wel even zoeken waar de spullen naartoe verhuisd waren), afsluitbare koelingen (dus niet alleen de vrieskasten), computerkassa’s, en als klap op de vuurpijl een zelfbediend afrekenpunt. Dat laatste is geen primeur voor Apeldorp – een C1000 vestiging kende naar verluidt reeds een dergelijk systeem – maar voorwaar nog steeds een opzienbarend fenomeen!

Niet dat ik voornemens ben om van die zelfbedieningskassa gebruik te gaan maken, want ik ben te zeer begaan met het lot van de hardwerkende jongedames die de ‘ouderwetse’ lopende banden bedienen, en wier arbeidspositie te langen leste door dit nieuwe snufje onvermijdelijk op de tocht komt te staan. (En om een vriendelijk babbeltje met Ursela, Maria, Willemijn, Ernestine, Vera of Ines zit ik bovendien nooit verlegen, haha!)

Ook het assortiment van ‘filiaal 1036’ is met anderhalfduizend producten uitgebreid. Zowaar heeft men nu pastrami in de vitrine liggen… Helaas ontbreekt het paarderookvlees nog, dus daarvoor moet ik dan tòch weer naar de concurrent.
Ter gelegenheid van de feestelijke heropening ontving ik van de bedrijfsleider twee appeltaartjes: één omdat alle klanten die kregen, plus één omdat hij mij ‘zo’n aardige vent’ vindt…


Vandaag zou ik ter begeleiding van dit stukje wat foto’s gaan maken maar dat is er wegens de winterse omstandigheden niet van gekomen: die houdt u dus nog van mij tegoed…

Peperkruidverwarring

5 december 2009 3 reacties

Dit is de vrijwel letterlijke transcriptie van een conversatie die ik zopas voerde tijdens mijn bezoekje aan een brood- en banketbakkerij in de Apeldorpse buurtschap Ugchelen:

Bediende : „Kan ik u ergens mee helpen?”
Ik : „Ja graag, ik ben op zoek naar pepernoten.”
Bediende : „Die liggen in het mandje voor u.”
Ik : „Nee, dat zijn kruidnoten.”
Bediende : „Ohw, maar wij noemen dat ‘pepernoten’.”
Ik : „Mevrouw, al noemde u ze ‘paaseieren’… het zijn en blijven kruidnoten.”
Bediende : „Waar u vandaan komt misschien, maar dit is de Veluwe.”
(Kennelijk had ik mijzelf al verraden door mijn afwijkende accent…)
Ik : „Daarvan ben ik me pijnlijk bewust! Goedendag…”

Trouwe lezers van dit blog snappen het al: èchte pepernoten zijn (net als vele andere producten) op de Veluwe kennelijk óók al niet verkrijgbaar, afgezien dan van de laffe hondebrokjes uit de supermarkt die daarvoor moeten doorgaan.

Enfin, desondanks wens ik u allemaal een heerlijk avondje… met of zonder pepernoten. Ik drink straks wel een glaasje bisschopswijn.