Wie?

Mijn oma – van moeders kant – was één van de zogeheten ‘Duitse Diensters‘: meisjes die tussen de twee wereldoorlogen naar Nederland kwamen om hier bij welgestelde families in de huishouding te gaan werken.

Waarom dit van belang is? Wel, het zou best eens zo kunnen zijn dat ze met haar ‘Oberbergische’ kookkunsten de basis heeft gelegd voor mijn keukengekte. Zoals zij halverwege de vorige eeuw – behalve haar dochters – ook mijn beide ooms heeft leren koken, zo heeft mijn moeder die kunst weer op mij overgebracht.

“…if you can cook like your mother then you are a good chef, but if you can cook like your grandmother then you are a great chef.”
(Alvaro Maccioni)

Als bordenwasser, koksmaatje en duvelstoejager in een Wassenaars kasteelhotel heb ik vervolgens op jeugdige leeftijd nog wat fijne kneepjes kunnen afkijken van echte vakmensen als chef Harrie v/d Heuvel, sous-chef Chris Abspoel en hun patissier (‘de pad’). Waarmee ik niet wil beweren dat ik nu zèlf tot een begenadigd cuisinier ben uitgegroeid: eerder een goedwillende quasi-kok.

Mijn zelfgekozen opdracht is tegenwoordig die van ‘mantelzorger’; dat wil zeggen dat ik dagelijks kook voor mijn bejaarde ouders. Dat is nog bepaald geen sinecure, aangezien vooral mijn vader (wegens diabetes en het bijbehorend dieet) niet alles mag hebben maar bovenal: bijna niets lust! Behalve een opgave is dat ook een uitdaging…

Voor de duidelijkheid: mijn vader is van nature een fijnproever (de liefde voor goede smaak en fijne spijzen is me grotendeels door hem bijgebracht) maar zijn voorkeur gaat tegenwoordig voornamelijk uit naar stevige Hollandse kost: bruine bonen, stamppot en haché. Kortom: voer waar je nauwelijks op hoeft te kauwen.

In dit weblog zal ik proberen te beschrijven hoe ik deze puzzel van-dag-tot-dag oplos en voor welke dilemma’s ik daarbij telkens kom te staan. Per slot van rekening is er ook nog zoiets als ‘kwaliteit van leven’ en dus voel ik me soms genoodzaakt om de aanwijzingen van arts en diëtiste vrolijk in de wind te slaan.

Er is echter ook een heel prettige keerzijde aan vader’s dieet: wat goed is voor een suikerpatiënt blijkt in het algemeen ook goed voor gezonde mensen, dus daar profiteert zijn omgeving dan weer van mee.

Om een lang verhaal nog iets langer te maken: dit is feitelijk een logboek van een amateur-kok die gewoon z’n ei kwijt wil, maar wel eentje met een complicerende factor: ‘Het Dieet’. Ik schrijf dit log – niet gehinderd door enige medische kennis – voor eigen verantwoording, dus: “don’t try this at home!”

Volg Robert Jan via Twitter